छटपटी: एउटा अतृप्त मुटुको ऐठन

 

यो कोठाको भित्ता अचेल मतिरै सर्दै आएजस्तो लाग्छ, मानौँ यिनले मलाई थिचेर मेरो अन्तिम सास पनि निचोर्न खोजिरहेका छन्। बाहिर सहर सुतिसक्यो, सडकका बत्तीहरू पनि थकित देखिएका छन्, तर मेरो भित्र भने एउटा यस्तो ज्वालामुखी दन्किरहेको छ जसले मलाई एक पल पनि स्थिर बस्न दिँदैन। यसैलाई भन्छन् होला 'छटपटी'। यो केवल एउटा शब्द मात्र होइन, यो त मेरो नसा-नसामा बगिरहेको तातो सिसाजस्तो पीडा हो। म ओछ्यानमा पल्टिन्छु, देब्रे फर्किन्छु, दाहिने फर्किन्छु, तर कतै पनि शान्ति छैन। मेरो मन एउटा यस्तो चराजस्तो भएको छ, जसको पखेटा त काटिएको छ तर उड्ने रहर भने अझै मरेको छैन। तिम्रो एउटा मेसेज, एउटा कल, वा तिम्रो उपस्थितिको एउटा सानो संकेतका लागि म यसरी तड्पिरहेको छु कि मलाई आफ्नै लाचारी देखेर अचम्म लाग्छ। के प्रेम यही हो? के कसैलाई अथाह माया गर्नुको अर्थ आफैँलाई यसरी मानसिक यातना दिनु नै हो?

मलाई अचेल घडीको 'टिक-टिक' आवाजले पनि गिज्याएजस्तो लाग्छ। हरेक सेकेण्ड बित्दा मलाई लाग्छ कि मेरो जीवनको एउटा महत्त्वपूर्ण हिस्सा कतै हराइरहेको छ। म फोन उठाउँछु, स्क्रिनको उज्यालोले मेरा आँखा पोल्छन्, तर म फेरि त्यही रित्तो इनबक्स हेर्न पुग्छु। त्यहाँ केही छैन, केवल एउटा मौनता छ जसले मलाई निल्न खोजिरहेको छ। मलाई थाहा छ, तिमी व्यस्त छौ होला, वा सायद तिमीलाई मेरो यो अवस्थाको कल्पनासम्म पनि छैन। तर मेरो यो 'छटपटी' लाई कुनै तर्कले बुझाउन सकिँदैन। यो त एउटा शारीरिक भोकजस्तै भएको छ, जसलाई केवल तिम्रो आवाजले मात्र मेटाउन सक्छ। म कोठाको यो कुनादेखि त्यो कुनासम्म डुलिरहन्छु, हातका औँलाहरू भाँच्छु, कपाल लुछ्छु, तर यो भित्री बेचैनी कति पनि कम हुँदैन। यो एउटा यस्तो ऐठन हो, जसले मेरो छातीभित्र कसैले मुठ्ठीले कसेर निचोरेजस्तो अनुभव गराउँछ।

कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ, म पागल हुँदै छु। म ऐनाको अगाडि उभिन्छु र आफ्नै प्रतिविम्बलाई सोध्छु— "तँलाई के भएको छ? किन यति धेरै विचलित छस्?" तर ऐनाको त्यो मान्छेले पनि मलाई उल्टै प्रश्न गर्छ। मलाई आफ्नै अस्तित्व एउटा बोझजस्तो लाग्न थालेको छ। तिमीसँग जोडिएका साना-साना कुराहरू— तिमीले लगाएको त्यो अत्तरको बास्ना, तिम्रो हाँस्ने त्यो विशेष शैली, तिमीले बोलेका ती अधुरा वाक्यहरू— ती सबै मेरो दिमागमा एउटा घुम्टो झैँ घुमिरहन्छन्। म ती यादहरूबाट उम्कन चाहन्छु, तर म जति टाढा भाग्न खोज्छु, यो छटपटीले मलाई त्यति नै बलियो गरी जक्छ। यो प्रेमको एउटा यस्तो पक्ष हो जसको बारेमा कसैले कविता लेख्दैनन्, कसैले गीत गाउँदैनन्। सबैले प्रेमको आनन्दको कुरा गर्छन्, तर यो आन्तरिक नरकको बारेमा कसैले किन भन्दैनन्? जहाँ मान्छे आफैँले आफैँलाई हरेक पल जलाइरहेको हुन्छ।

रात ढल्दै जाँदा यो छटपटी झन् गाढा हुँदै जान्छ। बाहिर हावा चल्दा मलाई लाग्छ तिमी आयौ कि? ढोकामा कसैले ढकढक गरेजस्तो भ्रम हुन्छ, तर त्यहाँ केवल मेरो भ्रमको छाया मात्र हुन्छ। मलाई अचेल निन्द्रासँग पनि डर लाग्छ, किनकि सपनामा पनि तिमी नै आउँछौ र ब्युँझँदाको त्यो रित्तोपन झन् बढी बिझाउँछ। मेरो मन एउटा यस्तो रणभूमि भएको छ जहाँ म आफैँसँग लडिरहेको छु। एउटा मनले भन्छ— "बिर्सिदेऊ यी सब कुरा, आफ्नो आत्मसम्मान जोगाऊ।" तर अर्को मनले रुँदै भन्छ— "म सक्दिनँ, मलाई ऊ नै चाहिन्छ।" यो द्वन्द्वले मलाई कतैको पनि छोडेको छैन। म न त पूर्ण रूपमा तिम्रो हुन सकेँ, न त आफूलाई आफैँमा फिर्ता ल्याउन सकेँ। म त केवल यो बीचको त्रिशंकुमा झुण्डिएको छु, जहाँ केवल छटपटी र व्यग्रताको राज छ।

कतिपटक म घरबाट बाहिर निस्कन्छु, यो सोचले कि बाहिरको हावाले मेरो मन अलिकति हलुका बनाउला। तर भीडभाडमा जाँदा मलाई झन् बढी एक्लो महसुस हुन्छ। हरेक अनुहारमा म तिमीलाई खोज्छु, हरेक आवाजमा तिम्रो स्वरको झल्को पाउँछु। मान्छेहरू हाँसिरहेका हुन्छन्, कुरा गरिरहेका हुन्छन्, तर मलाई लाग्छ उनीहरू सबै प्लास्टिकका पुतली हुन्। मेरो यो छटपटीले मलाई संसारबाटै अलग गरिदिएको छ। मलाई लाग्छ, मेरो र यो संसारको बीचमा एउटा ठूलो पारदर्शी पर्खाल छ, जसको कारणले म सबैलाई देख्न त सक्छु तर कसैलाई पनि महसुस गर्न सक्दिनँ। म केवल तिमीलाई महसुस गर्न चाहन्छु, तिम्रो सामीप्यतामा मात्र मलाई 'जीवित' भएको आभास हुन्छ। यो कस्तो परनिर्भरता हो? मेरो खुसीको साँचो मैले किन अर्कैको हातमा सुम्पिएँ होला?

अचेल मलाई साना-साना कुरामा पनि रिस उठ्छ। चिया चिसो भयो भने मलाई रिस उठ्छ, बाहिर गाडीको हर्न बज्यो भने मलाई झर्को लाग्छ। तर वास्तवमा त्यो रिस चिया वा गाडीसँग होइन, त्यो त मभित्रको यो शान्त हुन नसकेको ज्वालामुखीको बाहिर निस्कने बहाना मात्र हो। म भित्रभित्रै टुटिरहेको छु, तर बाहिर भने 'म ठीक छु' भन्ने नाटक गर्नुपर्छ। यो नाटक गर्दागर्दा म थाकिसकेँ। मलाई लाग्छ, कसैको अगाडि गएर धरधरी रोऊँ र भनूँ कि मलाई बचाऊ, मलाई यो छटपटीबाट मुक्ति दिलाऊ। तर मलाई थाहा छ, मेरो यो रोगको औषधि केवल तिमीसँग छ, र तिमी नै मेरो पहुँचभन्दा टाढा छौ। यो कस्तो विडम्बना हो— जसले मलाई यो अवस्थामा पुर्‍यायो, उसैको काखमा मात्र मलाई शान्ति मिल्छ।

म सम्झन्छु ती पलहरू जब हामी घण्टौँ कुरा गर्थ्यौँ। त्यतिबेला लाग्थ्यो, समय रोकियोस्। तर आज म समयलाई धकेलेर अगाडि बढाउन चाहन्छु, ताकि यो अनिश्चितताको अन्त्य होस्। मलाई 'हो' वा 'होइन' को एउटा ठोस उत्तर चाहिएको छ। यो 'सायद' र 'हुन सक्छ' को बीचमा बाँच्नु भनेको हरेक दिन अलिकति मर्नुजस्तै हो। छटपटीको सबैभन्दा ठूलो शत्रु नै प्रतीक्षा हो। र म त जन्मौँदेखि तिम्रो प्रतीक्षा गरिरहेजस्तो लाग्छ। मेरा आँखा थाकिसके, मेरो मन गलेको छ, तर यो छटपटी भने जवान नै छ। यसले मलाई हरेक पल झस्काइरहन्छ। कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ, मेरो यो शरीर अब मेरो रहेन, यसमा त केवल तिम्रो यादको र मेरो व्यग्रताको अधिकार छ।

मलाई अचेल गीतहरू पनि सुन्न मन लाग्दैन। हरेक शब्दले मलाई तिम्रो सम्झना दिलाउँछ, हरेक धुनले मेरो मुटुमा चोट पुर्‍याउँछ। म एउटा यस्तो शून्यता खोजिरहेको छु जहाँ कुनै भावना नहोस्, जहाँ कुनै याद नहोस्। तर म जहाँ जान्छु, यो छटपटी मेरो छाया बनेर पछिपछि आउँछ। मलाई लाग्छ, म एउटा पिँजडामा थुनिएको बाघजस्तो भएको छु, जो बाहिर निस्कनका लागि रडले आफ्नो टाउको फुटाउन पनि तयार छ। तर मेरो पिँजडा त अदृश्य छ, यो त मेरो आफ्नै मनले बनाएको हो। यसलाई कसरी तोड्ने? कसरी यो मानसिक साङ्लोबाट मुक्त हुने? मलाई कसैले सिकाएको छैन। मलाई त केवल प्रेम गर्न सिकाइएको थियो, तर प्रेमको यो भयानक परिणाम कसैले सुनाएको थिएन।

यो छटपटीले मलाई एउटा कुरा भने सिकाएको छ— कि मान्छे कतिसम्म असहाय हुन सक्दो रहेछ। हामी सोच्छौँ कि हामी हाम्रो जीवनका मालिक हौँ, तर एउटा सानो भावनाले हामीलाई कसरी घुँडा टेक्न बाध्य बनाउँछ, त्यो त अहिले भोग्दै छु। मलाई आफ्नो नियन्त्रण गुमेको जस्तो लाग्छ। म आफैँलाई चिन्न छोडिसकेँ। म त केवल एउटा यस्तो पात्र भएँ जो कसैको इशाराको पर्खाइमा छ। यो अपमानजनक छ, यो पीडादायी छ, तैपनि म यसैमा अल्झिएको छु। मलाई यो छटपटीसँग अब एउटा अनौठो लगाव पनि भइसकेको छ। मलाई लाग्छ, यदि यो बेचैनी पनि हरायो भने, मसँग तिम्रो नाममा के नै बाँकी रहला र?

अहिले झ्यालबाट बाहिर हेर्दा आकाश अलिअलि उज्यालो हुन थालेको देख्छु। एउटा अर्को रात यसरी नै छटपटीमा बित्यो। भोलि फेरि त्यही नाटक सुरु हुनेछ— उही नक्कली हाँसो, उही व्यस्त हुने बहाना, र भित्रभित्रै उही ऐठन। मलाई थाहा छैन यो कहिले सकिन्छ। सायद तब सकिएला जब म पूर्ण रूपमा रित्तो हुनेछु, वा तब जब तिमीले मलाई यो दलदलबाट हात समातेर बाहिर निकाल्नेछौ। तर अहिलेसम्मका लागि त यो छटपटी नै मेरो एक मात्र सत्य हो। म यसैलाई ओढेर बस्नेछु, यसैलाई आफ्नो साथी बनाउनेछु। किनकि यो पीडामा पनि कतै न कतै तिम्रो उपस्थितिको आभास हुन्छ। र म त्यही आभासका लागि आफ्नो पुरै जिन्दगी यो छटपटीमा होम्न तयार छु।

यो मेरो नियति हो। यो मेरो प्रेमको मूल्य हो। र म यो मूल्य तिर्नका लागि हरेक पल मरिरहेको छु, तैपनि मलाई बाँच्ने रहर छ— केवल तिम्रो लागि। यो छटपटी नै मेरो जिउँदो हुनुको प्रमाण हो।