कस्तुरीको यात्रा: आफ्नै सुगन्धको खोजीमा एक जुनी
म कति टाढा पुगेँ , कति पहाडहरू चढेँ , कति नदीहरू तरेँ , त्यसको अब कुनै हिसाब छैन। मेरो गोडाका तलवाहरू फाटेका छन् , मेरा लुगाहरू ठाउँ-ठाउँमा च्यातिएका छन् , र मेरो अनुहारमा समयले कोरेका अनगिन्ती धर्साहरू छन्। म के खोजिरहेको थिएँ ? मलाई लाग्थ्यो , म त्यो एउटा अद्भुत सुगन्ध खोजिरहेको छु , जसले मेरो प्राणलाई तृप्त पार्नेछ। त्यो बास्ना यति मीठो थियो , यति मादक थियो कि त्यसको एक झल्को पाउने बित्तिकै मलाई लाग्थ्यो— "हो , यही हो मेरो जीवनको सार्थकता!" म जङ्गल-जङ्गल भौँतारिएँ , कस्तुरी मृगजस्तै। मलाई लाग्थ्यो त्यो बास्ना कतै टाढाको कुनै रहस्यमयी गुफाबाट आइरहेको छ , वा सायद कुनै दुर्लभ फूलको डालीबाट झरेको छ। म जति बेतोडसँग कुद्थेँ , त्यो बास्ना त्यति नै तीव्र हुन्थ्यो , तर म कहिल्यै त्यसको मुहानसम्म पुग्न सकिरहेको थिइनँ। कस्तो विडम्बना है ? म आफ्नै छायालाई समात्न खोज्ने बालक जस्तै भएँ , जो दिनभरि दौडिन्छ तर बेलुका रित्तो हात घर फर्किन्छ। मैले सोचेको थिएँ , खुसी कतै बाहिर छ। कसैको प्रशंसामा छ , धेरै सम्पत्तिमा छ , वा सायद कसैको प्रेममा छ। म मान्छेहरूको भीडमा पसेँ , उनीहरूले जे भने...