दूरी: एउटै छानामुनि बाँडिएको हजारौँ माइलको मौनता
म अहिले तिम्रो ठीक अगाडि बसेको छु , तर मलाई लाग्दैछ कि म पृथ्वीको एउटा छेउमा छु र तिमी अर्को छेउमा। हाम्रो बीचमा यो काठको टेबुल मात्र छैन , यहाँ त एउटा यस्तो विशाल र गहिरो खाडल छ , जसलाई हामीले वर्षौँदेखि आफ्नो मौनता र अहङ्कारले खनेका हौँ। मान्छेहरू भन्छन् , टाढा हुनुको अर्थ भौतिक रूपमा अनुपस्थित हुनु हो , तर म भन्छु—सबैभन्दा भयानक दूरी त त्यो हो जहाँ तिम्रो हात मेरो हातमा छ , तैपनि मलाई लाग्दैन कि तिमी मसँग छौ। तिम्रो आँखा अझै पनि त्यही रङका छन् , तिम्रो अनुहार उस्तै छ , तर ती आँखाहरूमा मेरो लागि जुन उज्यालो हुन्थ्यो , त्यो आज कता हरायो ? हामी दुवैजना एउटै कोठामा छौँ , एउटै हावामा सास फेरिरहेका छौँ , तर हाम्रा सोचहरू एकअर्कालाई छुनै नसक्ने गरी अलग भएका छन्। यो दूरी किलोमिटरमा होइन , यो दूरी त शब्दहरूमा र भावनाहरूमा आएको शून्यता हो। म सम्झन्छु ती दिनहरू जब हामी बीच कुनै दूरी थिएन। त्यतिबेला हामी आँखाको इशाराले नै एकअर्काको मनको कुरा बुझ्थ्यौँ। हामी घण्टौँसम्म नबोली बस्दा पनि एउटा अनौठो संवाद भइरहेको हुन्थ्यो। तर आज ? आज हामी घण्टौँ बोले पनि एकअर्कालाई बुझ्न सकिरहेका छैनौँ। हा...