एकान्तका अक्षरहरू
रात छिप्पिँदै जाँदा जब बाहिरी संसारको कोलाहल शान्त हुन्छ , तब मेरा भित्री कोठाहरूमा एक प्रकारको अनौठो सर्मराहट सुरु हुन्छ। यो समय मेरो डायरी र मेरा भावनाहरूको संवादको समय हो। आज म आफैँभित्रको त्यो उज्यालो र छायाँको दोसाँधमा उभिएर केही लेख्ने साहस गर्दैछु , जुन सत्यलाई म प्रायः दिनको उज्यालोमा लुकाउने गर्छु। म भित्र एउटा यस्तो सूर्य छ जो कहिल्यै अस्ताउँदैन , र एउटा यस्तो रात छ जो कहिल्यै सकिँदैन। यी दुईको मिलन नै मेरो अस्तित्वको पूर्णता हो। मलाई लाग्छ , मान्छे हुनुको अर्थ नै आफ्नो भित्री प्रकाशलाई चिन्नु र आफ्नै छायाँसँग डराउन छोड्नु हो। मेरो उज्यालो मेरो चेतना हो , मेरो विवेक हो , र मेरो त्यो करुणा हो जसले मलाई अरूको आँसुमा आफ्नो अनुहार देख्न सिकाउँछ। तर , मेरो छायाँ पनि उत्तिकै बलियो छ ; यो मेरो डर , मेरो संशय , मेरो ईर्ष्या र ती अतृप्त इच्छाहरूको समष्टि हो जसले मलाई बेलाबेलामा ऐना हेर्न बाध्य बनाउँछ। मेरो उज्यालोको कुरा गर्दा , म ती क्षणहरू सम्झिन्छु जब म निस्वार्थ भावले कसैको सेवामा तल्लीन हुन्छु। त्यतिबेला मलाई लाग्छ कि मेरो हृदयबाट एउटा दिव्य रश्मि निस्किरहेको छ , जसले मेरो वरपर...