कठपुतलीको खेल
मलाई कहिलेकाहीँ लाग्छ , मेरो यो शरीर मेरो आफ्नै होइन , बरु कसैले मञ्चमा नचाउनका लागि बनाएको एउटा काठको आकृति मात्र हो। मेरा हात र खुट्टाहरूमा अदृश्य धागाहरू बाँधिएका छन् , जसको अर्को छेउ समाज , संस्कार र अरूको इच्छाको औंलाहरूमा जेलिएको छ। उनीहरूले धागो तान्छन् , म मुस्कुराउँछु ; उनीहरूले धागो खुकुलो पार्छन् , म झुक्छु। मेरो हरेक चाल , मेरो हरेक निर्णय र मेरो जीवनको हरेक मोड अर्कैले पर्दा पछाडिबाट तय गरिरहेको हुन्छ। दर्शकहरू मेरो ' अभिनय ' हेरेर ताली बजाउँछन् , मलाई ' आदर्श ' र ' सहनशील ' भन्छन् , तर कसैले यो देख्दैन कि यो मञ्चमा मेरो आफ्नै कुनै गति छैन। म त केवल एउटा यस्तो पात्र हुँ , जसलाई आफ्नै कथाको अन्त्य कसरी हुन्छ भन्ने कुरा समेत थाहा छैन। मलाई सिकाइयो कि अरूको औंलाको इशारामा नाच्नु नै मेरो धर्म हो। यदि मैले ती धागाहरूभन्दा अलग भएर एउटा पाइला मात्र सार्न खोजें भने , मेरो अस्तित्व नै छरपस्ट हुने डर देखाइन्छ। "तिमी आफैं हिँड्न सक्दैनौ ," " तिमीलाई साहारा चाहिन्छ ," " तिमीले समाजको नियम मान्नुपर्छ"—यी शब्दहरूले मेरा ती धागा...
