एक्लोपनको अनुभूति
मानव अस्तित्वको सबैभन्दा गहिरो र अक्सर गलत बुझिएको अवस्था भनेको ' एक्लोपनको अनुभूति ' हो। मनोवैज्ञानिक दृष्टिकोणबाट हेर्दा एक्लोपन केवल एक्लो हुनु वा मानिसहरूको अभाव हुनु मात्र होइन , बरु यो त एक प्रकारको भावनात्मक रिक्तता हो जहाँ व्यक्तिले अरूसँगको आफ्नो सम्बन्ध अर्थहीन वा अपूर्ण महसुस गर्छ। एउटा मानिस भीडभाडको बीचमा भएर पनि चरम एक्लोपनको अनुभव गर्न सक्छ भने अर्को व्यक्ति एकान्तमा बसेर पनि पूर्णताको महसुस गर्न सक्छ। त्यसैले एक्लोपन भौतिक स्थिति भन्दा पनि बढी एक मानसिक र भावनात्मक अवस्था हो। मनोविज्ञानले एक्लोपनलाई दुई मुख्य भागमा विभाजन गरेर हेर्ने गर्छ: सामाजिक एक्लोपन र भावनात्मक एक्लोपन। सामाजिक एक्लोपन तब हुन्छ जब व्यक्तिको सामाजिक दायरा सानो हुन्छ वा उसले आफ्नो समुदायमा कसैलाई पनि आफ्नो जस्तो महसुस गर्न सक्दैन। अर्कोतिर , भावनात्मक एक्लोपन त्यो अवस्था हो जहाँ व्यक्तिको सामाजिक सम्बन्ध त हुन्छ , तर ती सम्बन्धहरूमा गहिराइ र आत्मीयताको कमी हुन्छ। यो दोस्रो प्रकारको एक्लोपन झन् बढी घातक मानिन्छ किनभने यसले मानिसलाई ' म कसैद्वारा बुझिएको छैन ' भन्ने गहिरो चोट दिन्छ...