रंगहीन भावना
बाहिरबाट हेर्दा मेरो संसार कति रंगीन देखिन्छ—चाडपर्वका राता लुगाहरू , गालाको लाली , र ओठमा सजाइएको त्यो कृत्रिम मुस्कान। तर यो रंगावटको पत्रभित्र एउटा यस्तो संसार छ , जहाँ भावनाहरू बिस्तारै रंगहीन हुँदै गइरहेका छन्। मानिसहरू मलाई सोध्छन् कि म किन यति शान्त छु , तर उनीहरूलाई कसरी बुझाऊँ कि मेरो भित्री रङ्गहरू समाजको ' अपेक्षा ' र ' आदर्श ' को घामले उडाइदिएको छ ? एउटी महिलाका रूपमा मलाई सधैं अरूको जीवनमा रङ्ग भर्न सिकाइयो। कसैको लागि म उत्साहको रङ्ग भएँ , कसैको लागि शान्तिको , त कसैको लागि समर्पणको। तर यो प्रक्रियामा मैले आफ्नै मनको क्यानभास भने कहिल्यै देख्न पाइनँ। आज म आफ्नै भावनाहरूलाई छाम्छु , तर त्यहाँ न त कुनै उमङ्गको रातो रङ्ग बाँकी छ , न त कुनै शान्तिको नीलो। त्यहाँ त केवल एउटा धमिलो शून्यता छ , जसलाई म शब्दमा व्यक्त गर्न पनि सक्दिनँ। यो रंगहीनताको पीडा अलि फरक छ। यो आँसु जस्तो छचल्किँदैन र रिस जस्तो पोखिँदैन। यो त केवल एउटा गहिरो उदासीनता हो , जहाँ मलाई आफ्नै खुसी र आफ्नै दुःख पनि आफ्ना लाग्दैनन्। म सबैका लागि उपलब्ध छु , सबैका जिम्मेवारीहरू पूरा गरिरहेकी छ...