छुट्टिने अभ्यास: एउटा अनिवार्य तर निष्ठुरी यात्रा
जीवनमा हामीले धेरै कुराहरू सिक्यौँ—बोल्न सिक्यौँ , हिँड्न सिक्यौँ , सपना देख्न सिक्यौँ र सबैभन्दा महत्वपूर्ण कुरा , कसैलाई आफ्नो श्वासभन्दा बढी प्रेम गर्न सिक्यौँ। तर , कसैले पनि हामीलाई ' छुट्टिने अभ्यास ' सिकाएन। हामीलाई सधैँ जोडिन सिकाइयो , सम्बन्ध गाँस्न र त्यसलाई टिकाउन सिकाइयो। तर जब समयको एउटा क्रूर मोडमा आएर सम्बन्धको धागो चुँडिन्छ , तब हामी अत्तालिन्छौँ। छुट्टिनु केवल एउटा भौतिक दुरी मात्र होइन रहेछ , यो त आफ्नो अस्तित्वको एउटा सिङ्गो खण्डलाई आफैँबाट अलग गर्ने एउटा शल्यक्रिया जस्तै रहेछ , जहाँ कुनै एनेस्थेसिया हुँदैन—केवल एउटा नमिठो र रन्किने पीडा मात्र हुन्छ। छुट्टिने अभ्यासको पहिलो पाइला भनेको ' अस्वीकार ' बाट सुरु हुन्छ। मनले मान्नै चाहँदैन कि अब ती हातहरू मेरो हातमा हुने छैनन् , अब त्यो आवाजले मलाई पुकार्ने छैन। हामी आफ्ना आँखालाई झुट बोल्न सिकाउँछौँ र हृदयलाई सान्त्वना दिन्छौँ कि यो केवल एउटा सानो झगडा हो। तर बिस्तारै , जब कोठाको रित्तोपनले हामीलाई गिज्याउन थाल्छ , तब सुरु हुन्छ—वास्तविक बिदाइको अभ्यास। यो अभ्यासमा हामीले ती सबै स-साना कुराहरूलाई बिर...