छोरा, छोरी र 'म'
यो घरको आँगनमा दौडिरहेका ती दुई साना पाइलाहरू हेर्दा कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ, मेरो संसार यति नै हो र मेरो पूर्णता पनि यिनैमा छ। छोराको हाँसोमा म आफ्नो गर्व खोज्छु र छोरीको आँखामा आफ्नो प्रतिविम्ब। तर ती दुईको बीचमा उभिएर जब म ऐना हेर्छु, म त्यहाँ कतै 'म' लाई फेला पार्दिनँ। मेरो बिहान छोराको सपना बुनेर सुरु हुन्छ र मेरो रात छोरीको भविष्यको चिन्तामा सकिन्छ। उनीहरूका लागि म कहिले ढाल बन्छु, कहिले साहारा त कहिले केवल एउटा छाया। तर यो ममताको सागरभित्र कतै मेरो आफ्नै किनार भने हराउँदै गएको छ। छोरालाई 'बाबु जस्तै बलियो' हुनुपर्छ भनेर सिकाउँदा र छोरीलाई 'म जस्तै सहनशील' बन्न अर्ति दिँदा, मलाई झसङ्ग हुन्छ—के मैले अनिनै थाहा नपाई आफूलाई जस्तै उसलाई पनि त्यही साँचोमा हालिरहेकी त छैन? के मेरो 'म' हराए जस्तै भोलि मेरी छोरीले पनि आफ्नो अस्तित्व कसैको आमा वा कसैको श्रीमती हुनुमा मात्र सीमित राख्नुपर्ने त होइन? समाजले मलाई एउटा महान् आमाको पगरी गुथाइदिएको छ, तर त्यो पगडीको बोझ मुनि मेरो व्यक्तिगत चाहनाहरू दबिएका छन्। छोराको सानो चोटमा म अतालिन्छु, छोरीको सानो असफलतामा म आ...
