मेरो दैनिकी: समयको एउटा अविरल यात्रा
बिहानीको त्यो पहिलो किरण जब मेरो झ्यालको पर्दा च्यातेर कोठाभित्र पस्छ , तब मलाई महसुस हुन्छ कि जिन्दगीले मलाई फेरि अर्को एउटा अवसर दिएको छ । निद्राको गहिराइबाट बिस्तारै ब्युँझिँदै गर्दा , सिरकको न्यानोपन र सपनाका अवशेषहरू अझै पनि आँखाको डिलमा नाचिरहेका हुन्छन् । म एकछिन ओछ्यानमै पल्टिरहन्छु , चुपचाप , बाहिर चराचुरुङ्गीले गरेको कलकल आवाज सुन्दै। त्यो आवाजमा एउटा अनौठो शान्ति हुन्छ , जसले मलाई भन्छ कि संसार फेरि आफ्नो गतिमा फर्किसकेको छ । म उठ्छु , र पहिलो काम भनेको झ्याल खोल्नु हुन्छ । बाहिरको चिसो हावा जब मेरो अनुहारमा ठोकिन्छ , तब मात्र म पूर्ण रूपमा बिउँझिएको महसुस गर्छु । त्यो चिसोपनले मलाई जीवनको वास्तविकता र आजका चुनौतीहरूको सम्झना गराउँछ । मेरो दिनको सुरुवात सधैं एक गिलास मनतातो पानी र ऐना अगाडिको त्यो सानो मुस्कानबाट हुन्छ , जहाँ म आफैंलाई भन्छु कि आजको दिन म जे छु , जस्तो छु , त्यसमै खुसी रहनेछु । किचेनमा गएर चियाको भाँडो बसाल्दा निस्कने त्यो सानो आवाज र केही बेरमै कोठाभरि फैलिने चियाको सुगन्ध मेरो लागि कुनै ध्यानभन्दा कम हुँदैन । चियाको कप हातमा लिएर बाल्कोनीमा बस्दा , म सहर...