प्रेमपछि बाँकी धुलो
प्रेम जब एउटा उत्कर्षमा पुगेर अचानक टुट्छ , तब त्यहाँ केही पनि बाँकी रहँदैन भन्नु गलत होला। त्यहाँ बाँकी रहन्छ त केवल एउटा मसिनो , अदृश्य र बिझाउने धुलो। यो धुलो कुनै बाहिरी संसारको फोहोर होइन , बरु यो त ती विशाल सपनाहरू , बाचाहरू र आत्मीयताका ढिक्काहरू फुटेर बनेका मसिना कणहरू हुन्। जब प्रेमको भव्य महल ढल्छ , तब इँटा र सिमेन्ट त देखिन्छन् , तर ती दुई आत्मालाई जोड्ने जुन एउटा अदृश्य ऊर्जा थियो , त्यो बिस्तारै धूलोमा परिणत हुन्छ र हाम्रो जीवनको प्रत्येक कुनाकाप्चामा थेग्रिन पुग्छ। सुरुमा प्रेम एउटा रंगीन कुहिरो जस्तो हुन्छ , जसले संसारलाई सुन्दर र उज्यालो देखाउँछ। तर समयको अन्तरालसँगै जब त्यो कुहिरो फाट्छ र प्रेम वियोगमा बदलिन्छ , तब बाँकी रहेको शून्यतामा त्यही ' धुलो ' उड्न थाल्छ। यो धुलोका कणहरू सम्झनाका साना-साना अंश हुन्। कहिलेकाहीँ पुरानो किताब पल्टाउँदा त्यहाँबाट खस्ने सुकेको फूलको थुङ्गामा यो धुलो भेटिन्छ। कहिलेकाहीँ सँगै हिँडेका बाटाहरूमा बतास चल्दा आँखामा बिझाउने बालुवाका कणहरूमा यो धुलो महसुस हुन्छ। प्रेमपछिको यो धुलो यति सूक्ष्म हुन्छ कि यसलाई बढारेर फाल्न सकिँदै...