आज म भित्र
आज मभित्र एउटा अनौठो शान्ति र बेग्लै छटपटीको दोभान चलेको छ। बाहिरको मौसम जस्तै , मेरो मनको आकाशमा पनि कहिले घाम लाग्छ त कहिले बादलका काला टुक्राहरू मडारिन्छन्। म ऐनाको अगाडि उभिँदा आफ्नै आँखामा एउटा यस्तो अपरिचित मान्छे देख्छु , जोसँग धेरै कुरा गर्नु छ , तर शब्दहरू कता हराउँछन् कता। आज मभित्र एउटा पुरानो यादले डेरा जमाएको छ—त्यो याद , जसलाई मैले धेरै पहिले बिर्सिसकेको ठानेको थिएँ। तर स्मृतिहरू त सधैं जीवित हुँदा रहेछन् , मात्र समयको धुलोले छोपिएका हुन्। आज त्यो धुलो हटेको छ र मलाई मेरो विगतको त्यो सानो टुक्राले बिस्तारै कोट्याइरहेको छ। मभित्र आज एउटा ठूलो खालीपन छ , जुन कुनै भौतिक वस्तुले भर्न सक्दैन। यो खालीपन कसैको अभावको हो कि आफ्नै अस्तित्वको खोजीको , म खुट्याउन सकिरहेको छैन। म भीडमा छु , मानिसहरूसँग हाँसिरहेको छु , कुरा गरिरहेको छु , तर मेरो भित्री मन भने कतै अर्कै संसारमा भौंतारिरहेको छ। आज मलाई लाग्दैछ कि म आफैंसँग कति टाढा पुगिसकेछु। अरूलाई खुसी पार्ने दौडमा , अरूको अपेक्षा पूरा गर्ने भिडमा , मैले आफ्नै स-साना रहरहरूलाई कतै कुल्चिएर हिँडें। आज मभित्रको त्यो सानो बच्चा रुन खोज...