रित्तो डोको: एक अधुरो यात्राको कथा
आहा... यो साँझको घाम पनि कति निष्ठुरी हुन्छ है ? डाँडामा पुगेपछि एकछिन त अडिनुपर्छ नि , तर होइन , यसलाई पनि मेरै खुसीजस्तै हतार छ कतै बिलाउन। अनि यो डोको... मेरो काँधको यो अभिन्न साथी। आज यो कति हलुका छ , तर यसको भार भने मलाई संसारकै गह्रौँ पहाडजस्तै लागिरहेछ। मान्छेहरू भन्छन् , भारी नहुँदा त आनन्द हुनुपर्ने हो , सजिलो हुनुपर्ने हो। तर उनीहरूलाई के थाहा , यो रित्तो डोकोभित्र कतिवटा भोका अनुहारहरू अटाएका छन् ? कतिवटा आश्वासनका पोकाहरू यहाँ आउन नपाएर बाटोमै अलमलिएका छन् ? म यसलाई काँधमा अड्याउँछु , तर मेरो हड्डीले यसको वजन होइन , यसको रिक्ततालाई थाम्न सकिरहेको छैन। यो रित्तो हुनु भनेको मेरो घरको चुल्हो निभ्नु हो , मेरा नातिनातिनाका ओठहरू सुक्नु हो र मेरो आत्मसम्मान फेरि एकपटक बजारको धुलोमा मिसिनु हो। जब म बिहानै यो डोको बोकेर बजारतिर ओर्लन्छु , मनमा एउटा सानो आशको दियो बलेको हुन्छ। सोच्छु , आज त कसैले मेरो पसिनाको मोल बुझ्ला कि ? आज त यो डोकोभित्र केही चामलका गेडाहरू , अलिकति नुन र ती साना केटाकेटीका लागि एउटा सानो चकलेट भए पनि बोकेर उकालो चढ्न पाउँला कि ? तर दिन ढल्दै जाँदा त्...