अधुरो ऐना: एउटा आत्म-मन्थन
मेरो अगाडि यो एउटा फुटेको ऐना छ, जसले मेरो अनुहारलाई हजारौँ टुक्राहरूमा विभाजित गरिदिएको छ। म जतिबेला पनि यसलाई हेर्छु, मलाई लाग्छ यो ऐना मात्र फुटेको होइन, मेरो आफ्नै पहिचान पनि यस्तै टुक्रा-टुक्रा भएको छ। एउटा टुक्रामा म कसैको कर्तव्यनिष्ठ छोरी देखिन्छु, अर्कोमा कसैको त्यागले भरिएकी श्रीमती, अनि अर्कोमा एउटा मेसिन जस्तै काम गरिरहेकी आमा। तर यो ऐनाको कुनै पनि टुक्राले मलाई पूर्ण रूपमा देखाउन सकेको छैन। म यो अधुरो प्रतिबिम्बमा आफ्नो वास्तविक अनुहार खोजिरहेकी छु, जुन कतै यी टुक्राहरूको बीचमा हराएको छ। कहिलेकाहीँ मलाई सोध्न मन लाग्छ, के मेरो जीवनको पूर्णता केवल अरूको चाहनाको ऐनामा ठोक्किएर फुट्नु मात्रै हो त? हामी महिलाहरू अक्सर अरूका लागि ऐना बनिदिन्छौँ। अरूले आफूलाई राम्रो देखुन् भनेर हामी आफैँ घोटिएर बस्छौँ, सफा भइदिन्छौँ। तर जब आफ्नै अस्तित्वको कुरा आउँछ, हामी त्यही फुटेको सिसा जस्तै हुन्छौँ जसले कसैलाई पनि पूर्ण दृश्य दिन सक्दैन। यो अधुरो ऐनाले मलाई सोधिरहेको छ—तिम्रो आफ्नै रङ कुन हो? तिम्रो आफ्नै खुसीको आकार कस्तो छ? मैले वर्षौँदेखि अरूको खुसीको रङ आफ्नो अनुहारमा दल्दा-दल्दा आफ्नो ...