अधुरो प्रतीक्षा: समयको किनारमा एउटा मौन विलाप
प्रतीक्षा आफैँमा एउटा यस्तो साधना हो , जसले मानिसलाई धैर्यको अन्तिम सीमासम्म पुर्याउँछ। तर जब त्यो प्रतीक्षा ' अधुरो ' भन्ने विशेषणसँग जोडिन्छ , तब यो केवल समयको पर्खाइ मात्र रहँदैन , बरु एउटा कहिल्यै निको नहुने घाउ बन्न पुग्छ। प्रेममा मिलनको आशाले गरिने प्रतीक्षामा एउटा छुट्टै मिठास हुन्छ , तर जब थाहा हुन्छ कि जसको बाटो हेरिरहेका छौँ , उनीहरू कहिल्यै फर्किने छैनन् , तब त्यो प्रतीक्षा एउटा मानसिक कारागार जस्तै बन्न पुग्छ। अधुरो प्रतीक्षा एउटा यस्तो शून्यता हो , जहाँ शब्दहरू हराउँछन् , आँसुहरू सुक्छन् र बाँकी रहन्छ त केवल एउटा अनन्त रिक्तता। मेरो जीवनको एउटा ठूलो हिस्सा त्यही बाटो हेर्दै बित्यो , जहाँबाट तिमी अन्तिम पटक ओझेल परेका थियौ। सुरुमा मलाई लागेको थियो कि यो केवल केही दिनको दूरी हो , केही समयको अन्तराल हो। तर दिनहरू हप्तामा , हप्ताहरू महिनामा र महिनाहरू वर्षमा बदलिँदै जाँदा मेरो प्रतीक्षाको जग बिस्तारै भत्किन थाल्यो। तर अचम्मको कुरा के छ भने , जग भत्किए पनि पर्खालहरू अझै उभिएका छन्। मानिसको मन यति विचित्रको हुँदो रहेछ कि यसले सत्यलाई भन्दा बढी भ्रमलाई प्रेम गर्छ। ...