खत: आत्माको भूगोलमा कोरिएको एउटा स्थायी नक्सा
म आज ऐनाको अगाडि उभिँदा आफ्नो अनुहारमा रहेका रेखाहरू मात्र देख्दिनँ , म त ती ' खत ' हरू देख्छु जसलाई समयको कुनै पनि मलमले निको पार्न सकेन। मान्छेहरू भन्छन् , समयले सबै कुरा बिर्साइदिन्छ , तर म भन्छु समयले त केवल घाउलाई छोपिदिने मात्र हो , त्यसको तलको खत त सधैँ उस्तै चहकिलो भएर बसिरहन्छ। मेरो शरीरमा कतिवटा खतहरू होलान् ? केही देखिने छन् , जुन बाल्यकालमा लड्दा वा खेल्दा लागेका थिए। ती खतहरू त मेरा लागि पदक जस्तै हुन् , जसले मलाई मेरो बालापनको निर्दोषता सम्झाउँछन्। तर मेरा ती ' अदृश्य खत ' हरूको के कुरा गर्ने , जुन मेरो आत्माको भित्तामा कोरिएका छन् ? प्रेममा लाग्ने खतहरू सबैभन्दा खतरनाक हुँदा रहेछन्। ती न त देखिन्छन् , न तिनबाट रगत नै बग्छ , तर जब-जब सम्झनाको चिसो हावा चल्छ , ती खतहरूमा एउटा अनौठो किसिमको सिरिङ्ग हुने पीडा बल्झिएर आउँछ। म सम्झन्छु त्यो दिन , जब तिमीले पहिलोपटक मेरो मनमा चोट पुर्याएका थियौ। त्यतिबेला मलाई लागेको थियो कि म मर्नेछु। तर म मरिनँ। घाउ बिस्तारै पुरियो , रगत बग्न रोकियो , तर त्यहाँ एउटा खत बस्यो। सुरु-सुरुमा मलाई त्यो खत देख्दा घृणा लाग्थ्य...