डिजिटल सिन्दूर
लैपटपको स्क्रिनबाट आउने त्यो नीलो प्रकाश मेरो अनुहारमा ठोकिइरहेको छ, ठ्याक्कै त्यस्तै गरी जसरी सात फेरा लगाउँदा अग्निको राप ठोकिनुपर्ने थियो। लिस्बनको यो चिसो कोठामा म एक्लै छु, तर मेरो अगाडि स्ट्यान्डमा राखिएको मोबाइलभित्र एउटा अर्कै संसार छ। इटहरीको त्यो आँगन, जहाँ म हुनुपर्ने थियो, अहिले एउटा सानाे विन्डोमा खुम्चिएको छ। पण्डितजीले मन्त्र पढिरहनुभएको छ, तर उहाँको आवाज 'इन्टरनेट स्टेबल' नभएर बीचबीचमा काटिइरहेको छ। कस्तो अचम्मको समय आयो, जहाँ लगनको साइत पण्डितले मात्र होइन, वाइफाइको सिग्नलले पनि तय गर्दो रहेछ। मैले हातमा सिन्दूर लिएको छु। मेरो औंलाहरू कामिरहेका छन्। मेरो अगाडि तिमी छैनौ, मात्र एउटा क्यामेराको लेन्स छ। मैले यो सिन्दूर कहाँ लगाइदिऊँ? यो सिसाको स्क्रिनमा, कि तिम्रो अनुहार पिक्सेल बनेर सजिएको त्यो डिजिटल फ्रेममा? तिमी उताबाट मुस्कुराइरहेकी छौ, तिम्रो आँखामा आँसु छ जुन लो-रिजोल्युसनमा पनि प्रस्टै देखिन्छ। मैले सिन्दूरको बट्टा खोलेर स्क्रिनको नजिक लैजाँदा मलाई आभास भयो कि परम्परा त मुटुमा हुने कुरा हो, तर स्पर्शविहीन यो रीतले कता-कता रित्तो बनाउँदो रहेछ। मैले स्क्रिन...