टुटेको मनको स्वीकारोक्ति: एउटा अन्तिम आत्मसमर्पण
जब ऐनाको अगाडि उभिएर आफ्नै प्रतिबिम्बलाई हेर्दा त्यो अनुहार अपरिचित लाग्न थाल्छ , तब बुझ्नुपर्छ कि मनभित्रको केही मूल्यवान् चिज सदाका लागि फुटेको छ। टुटेको मनको स्वीकारोक्ति कुनै हारको घोषणा होइन , बरु यो त आफ्नै भग्नावशेषमा उभिएर गरिएको एउटा निर्मम सत्यको सामना हो। हामी अक्सर टुटेका चिजहरूलाई जोड्ने कोसिस गर्छौँ , तिनलाई फेरि पहिलेकै स्वरूपमा फर्काउने मृगतृष्णामा अल्झिन्छौँ। तर सत्य यो हो कि , एकपटक विश्वास र भावनाको काँच फुटेपछि जतिसुकै जतनले टाँसे पनि त्यसमा देखिने चिराहरूले सधैँ एउटा नमीठो इतिहासको कथा सुनाइरहन्छन्। त्यो रात , जब मैले पहिलोपटक स्वीकार गरेँ कि म भित्रैबाट टुटिसकेको छु , तब मात्र मैले एउटा अनौठो प्रकारको हल्कापन महसुस गरेँ। स्वीकारोक्तिको पहिलो चरण भनेको आफ्नै पीडालाई वैधता दिनु हो। हामी समाजको डरले वा ' बलियो ' देखिने ढोङमा आफ्ना घाउहरूलाई लुकाउँछौँ। "मलाई केही भएको छैन" भन्नु नै वास्तवमा सबैभन्दा ठूलो झुट हो। जब मैले आफैँलाई भनेँ कि "हो , म दुखेको छु , म हारिरहेको छु र म थाकेको छु ," तब मात्र मेरो भित्रको त्यो गुम्सिएको कोलाहल अलिक...