तडप: शून्यताको बीचमा जलिरहेको एउटा अस्तित्व
म अहिले यो अँध्यारो कोठामा एक्लै पल्टिरहेको छु , तर मलाई लाग्दैछ कि म कुनै तातो कोइलाको ओछ्यानमा छु। मेरो शरीरको हरेक नशा यसरी तन्किएका छन् कि मलाई लाग्छ अब एकै छिनमा ती सबै पड्किनेछन्। यो ' तडप ' कति भयानक हुँदो रहेछ! मान्छेहरू भन्छन् पीडा समयसँगै कम हुन्छ , तर मेरो यो छटपटी त हरेक पल झन् गाढा , झन् तीखो र झन् गहिरो हुँदै गएको छ। यो तिमीलाई पाउने इच्छा होइन , यो त तिम्रो अभावमा मेरो अस्तित्व नै मेटिन लागेको एउटा छटपटी हो। म सास फेर्छु , तर मलाई लाग्छ कि हावामा अक्सिजन होइन , तिम्रो सम्झनाको काँडाहरू मिसिएका छन् जसले मेरो फोक्सोलाई भित्रभित्रै चिरिइरहेका छन्। म चिच्याउन चाहन्छु , म रुन चाहन्छु , तर मेरो आवाज मेरो घाँटीमै आएर अड्किएको छ। यो तडपले मलाई यतिसम्म कमजोर बनाइदिएको छ कि म अब आफ्नै आँसु पुछ्न पनि असमर्थ छु। तिमीलाई थाहा छ ? म अचेल रातभरि निदाउन सक्दिनँ। म आँखा चिम्लन्छु र मलाई लाग्छ तिमी मेरै छेउमा उभिएकी छौ , तर जब म हात बढाउँछु , त्यहाँ केवल रित्तो हावा र चिसोपन मात्र हुन्छ। त्यो रित्तोपनले मलाई यसरी हिर्काउँछ कि म फेरि एकपटक मर्छु र फेरि बिउँझन्छु केवल अर्को एक...