साँचोमा ढालिएको जीवन
ऐना अगाडि उभिएर आफ्नो अनुहार हेर्दा मलाई कहिलेकाहीँ लाग्छ, यो अनुहार मेरो होइन, बरु एउटा यस्तो आकृति हो जसलाई वर्षौँदेखि समाजको एउटा कडा साँचोमा हालेर थिचिएको छ। मानिसहरू भन्छन् म कति पूर्ण छु, म कति सुघढ छु, तर कसैले यो देख्दैन कि यो पूर्णता पाउनका लागि मैले मेरा कति जीवन्त इच्छाहरूलाई काट्नुपर्यो र कति भावनाहरूलाई खुम्च्याउनुपर्यो। एउटा माटोको मूर्तिलाई जस्तै मलाई पनि साँचोमा हालियो—छोरी हुनुको साँचो, बुहारी हुनुको साँचो, र आदर्श नारी हुनुको साँचो। त्यो साँचोभित्र अटाउनका लागि मैले आफ्ना पखेटाहरू आफैँले काट्नुपर्यो, किनकि मेरा सपनाहरू त्यो निश्चित घेराभन्दा निकै ठूला थिए। जब-जब म त्यो साँचोभन्दा अलिकति बाहिर निस्कन खोज्छु, तब-तब मलाई 'अमर्यादित' वा 'बिग्रिएको' उपमा दिएर फेरि भित्रै धकेलिन्छ। मलाई लाग्छ, मेरो जीवन मेरो आफ्नो कथा होइन, बरु अरूले लेखिदिएको एउटा पटकथा मात्र हो जसमा मैले केवल अभिनय गरिरहेकी छु। बिहानैदेखि बेलुकासम्म मेरो हरेक चाल, मेरो बोलीको लवज, र मेरो बस्ने शैलीसमेत त्यही साँचोले निर्धारण गर्छ। म कति हाँस्ने, मैले के सोच्ने, र मैले कुन हदसम्म आफ्ना क...
