म आफैँसँग बोलेको रात: एउटा अन्तरात्माको ऐना
अध्यारो कोठा , झ्यालबाट छिरेको मधुरो जुनको प्रकाश र घडीको टिक-टिक आवाज—यी सबै साक्षी छन् त्यो रातको , जब मैले पहिलोपटक अरूसँग होइन , आफैँसँग बोल्ने हिम्मत गरेँ। दिनभरिको दौडधुप , मानिसहरूको भीड र कृत्रिम मुस्कानको मुखौटा उतारेर जब म ओछ्यानमा पल्टिएँ , तब मेरो भित्र एउटा अर्कै संसार ब्युँझियो। त्यो रात मौनता यति गहिरो थियो कि आफ्नै मुटुको धडकन पनि एउटा ठूलो ढ्याङ्ग्रो ठोकिए जस्तै सुनिन थाल्यो। मैले महसुस गरेँ , म कति लामो समयदेखि आफूबाटै भाग्दै हिँडिरहेको रहेछु। अरूलाई खुसी पार्ने होडमा , समाजले तोकिदिएको ' सफल ' मानिसको परिभाषाभित्र अटाउने प्रयासमा मैले आफ्नै अस्तित्वलाई कतै बिर्सिएको रहेछु। त्यो रात मेरा आँखाहरूले सिलिङमा होइन , आफ्नै विगतका पानाहरूमा हेरिरहेका थिए। मैले आफैँलाई प्रश्न गरेँ—के म साँच्चै खुसी छु ? यो प्रश्न सोध्नेबित्तिकै मेरो भित्र एउटा विद्रोह सुरु भयो। वर्षौँदेखि गुम्सिएका इच्छाहरू , दबाइएका आँसुहरू र नभनिएका पीडाहरू एकैचोटि बाहिर निस्कन खोजे। म आफैँसँग संवाद गरिरहेको थिएँ , तर त्यो संवाद शब्दमा भन्दा बढी भावमा थियो। मैले आफ्ना गल्तीहरूलाई अङ्गालेँ , आ...