विद्रोहको स्वर
धेरै भयो मैले तिमीहरूको ' मर्यादा ' को पर्खालभित्र आफूलाई निमोठेको। अब मेरो मौनतालाई मेरो कमजोरी ठान्ने गल्ती कसैले नगरे हुन्छ। वर्षौँदेखि मैले तिमीहरूले कोरिदिएको लक्ष्मणरेखालाई आफ्नो भाग्य ठानेर पूजा गरेँ , तिमीहरूले दिएको ' सहनशील ' र ' त्यागी ' को पगरीलाई गर्वका साथ शिरमा सजाएँ। तर आज मलाई बोध भएको छ—त्यो पगरी त वास्तवमा मेरो आवाजलाई थिच्ने एउटा भारी मात्र रहेछ। मभित्र एउटा आँधी दन्किरहेको थियो , जसलाई मैले ' संस्कार ' को जलले निभाउने प्रयास गरिरहेँ। तर अब पुग्यो। म अब त्यो आगोलाई बाहिर निस्कन दिनेछु , किनकि अब मलाई तिमीहरूको बनावटी स्वर्गमा एउटा निर्जीव मूर्ति भएर बस्नु छैन। मेरो यो विद्रोह कुनै व्यक्ति विरुद्ध होइन , बरु त्यो सोच विरुद्ध हो जसले मलाई एउटा स्वतन्त्र मान्छेको रूपमा स्वीकार्न सधैँ इन्कार गर्यो। तिमीहरू सोध्छौ—मलाई के पुगेको छैन ? म भन्छु—मलाई मेरो आफ्नै आकाश पुगेको छैन , मलाई मेरो आफ्नै निर्णयको अधिकार पुगेको छैन। तिमीहरूले मलाई सुनको साङ्लोले बाँधेर खुसी राख्न खोज्यौ , तर मलाई त फलामको साङ्लो तोडेर रगतपच्छे भएर पनि आफ्नै खुट्टा...
