निस्तब्धता: शब्दहरू सकिएपछिको अन्तिम गुन्जन
अहिले यो कोठा यति शान्त छ कि मलाई आफ्नै मुटुको धड्कन पनि कुनै ठूलो बम पड्किएजस्तै गरी कानमा बजिरहेको महसुस भइरहेछ। तिमी भर्खरै यो ढोकाबाट बाहिरियौ , तर जाँदाजाँदै तिमीले आफ्नो पछाडि जुन शून्यता छोडेर गयौ , त्यसले मलाई निल्न खोजिरहेको छ। यसैलाई भन्छन् होला ' निस्तब्धता ' । एउटा यस्तो निस्तब्धता , जसमा कुनै संगीत छैन , कुनै कोलाहल छैन , केवल एउटा रित्तोपन छ जसले मेरो कानमा एकनासले ' साईं-साईं ' गरेर उडिरहेको छ। म यतिबेला हल्लिन पनि डराइरहेको छु , किनकि मलाई लाग्छ मेरो एउटा सानो हलचलले पनि यो काँचजस्तै नाजुक सन्नाटालाई फुटाएर मलाई नै घाइते बनाइदिनेछ। तिमीले बोलेका अन्तिम शब्दहरू अझै हावामा तैरिरहेका छन् , तर ती अब शब्द रहेनन् , ती त केवल अर्थहीन ध्वनिहरू मात्र भए। मलाई सम्झना छ , हामी बीच कति धेरै कुराहरू हुन्थे। कहिले हाँसो , कहिले झगडा , कहिले ससाना कुरामा गरिने बहस। तर आज ती सबै आवाजहरू कता हराए ? मानौँ यो संसारकै सबै आवाजहरू कसैले लुकाइदिएको छ। यो निस्तब्धता कति भारी हुँदो रहेछ! यसले मेरो काँधमा यति ठूलो बोझ थपिदिएको छ कि मलाई सास फेर्न पनि बल गर्नुपरेको छ। म झ्य...