दौंतारी
पचास वर्षअघिको त्यो साँझ अझै पनि आँखाको डिलमा ताजा भएर आउँछ, जब पहिलो पटक तिम्रो घुम्टो उठाएर हेर्दा मेरो मुटुको धडकन आफैँले सुन्न सक्ने गरी बढेको थियो। त्यसबेला प्रेमको अर्थ लज्जा, सङ्कोच र मधुरो धिपधिपे बत्तीमुनि लुकिछिपी हेरिने हेराइहरूमा मात्र सीमित थियो। तिम्रो पछ्यौरीको छेउ समाउँदा पनि हात काँप्ने त्यो समयबाट आज यो घुँडा दुख्ने र सुगर जाँच्ने उमेरसम्म आइपुग्दा प्रेमले कति धेरै स्वरूप फेरेछ भन्ने सोच्दा अचम्म लाग्छ। हिजोका दिनमा हामी एकअर्काका लागि राम्रो देखिन घण्टौँ ऐना हेर्थ्यौं, तर आज हामी एकअर्काका अनुहारमा परेका चाउरीहरूमा आफ्ना साझा सङ्घर्षका कथाहरू पढ्छौँ। प्रेम अब गाजल र पाउडरको सुगन्धमा होइन, बिहानै ओछ्यानमा आइपुग्ने तातो चियाको कप र "आज औषधि खायौ त?" भन्ने एउटा सामान्य सोधाइमा जीवित छ। बितेका यी पाँच दशकमा हामीले रङ्गहीन सपनाहरूलाई सँगै मिलेर सजाएका छौँ। सुरुका दिनमा झगडा पर्दा मनभित्रै कुण्ठित भएर बस्ने हामी आज एउटै रक्तचापको औषधि बाँडेर खाँदा प्रेमको वास्तविक गहिराइ महसुस गर्छौँ। अहिले हाम्रो मायामा उच्छृङ्खलता छैन, बरु एउटा शान्त तालजस्तो गम्भीरता छ। तिमीला...