शून्यता: मुटुभित्रको त्यो अनन्त खाडल
म अचेल एउटा अनौठो आवाज सुन्छु— आफ्नै ढुकढुकीको होइन , बरु त्यो ढुकढुकीको बीचमा रहेको सन्नाटाको आवाज। मान्छेहरू भन्छन् कि हृदय रित्तो हुनु भनेको पीडा हुनु हो। तर उनीहरू गलत छन्। पीडा हुनका लागि त त्यहाँ केही न केही बाँकी हुनुपर्छ नि। चोट लाग्नका लागि त्यहाँ आलो मासु हुनुपर्छ , आँसु झर्नका लागि आँखामा ओस हुनुपर्छ। तर मेरो भित्र ? मेरो भित्र त अब केही पनि छैन। एउटा ठूलो , अँध्यारो र अनन्त शून्यता मात्र छ। तिमी गएपछि मलाई लागेको थियो कि म रुनेछु , म कराउनेछु , म यो संसारलाई आफ्नो दुःख सुनाउनेछु। तर कस्तो विडम्बना है ? तिमीसँगै मेरा सबै शब्दहरू पनि बिदा भए। तिमीसँगै मेरा सबै आँसुका मुहानहरू पनि सुके। अहिले म जे महसुस गरिरहेको छु , त्यसलाई ' दुःख ' भन्नु त दुःखकै अपमान होला। यो त शून्यता हो— एउटा यस्तो खाडल , जसलाई अब ब्रह्माण्डको कुनै पनि प्रेमले भर्न सक्दैन। म ऐना हेर्छु र आफ्नो अनुहारमा एउटा अपरिचित मान्छे देख्छु। त्यो मान्छेको आँखामा कुनै चमक छैन , कुनै जिज्ञासा छैन। ती त केवल दुईवटा रित्ता प्वालहरू हुन् , जसले केही नहेरी केवल शून्यतालाई निहारिरहेका छन्। तिमी हुँदा मेरो संस...