आफ्नै आकाश: स्वतन्त्रता र अस्तित्वको एउटा अनन्त यात्रा
कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ , यो धर्तीमा पाइला टेक्नु र यो आकाशतिर हेर्नु दुईवटा बिल्कुलै फरक कुरा हुन्। धर्तीले हामीलाई सीमा दिन्छ , यसले हामीलाई ' यहाँ बस ', ' यसो गर ', र ' यसरी बाँच ' भन्छ। तर यो आकाश ? यो त अनन्त छ , यसको कुनै किनारा छैन , यसको कुनै मालिक छैन। म सानो छँदा झ्यालबाट बाहिर हेर्दै सोच्थेँ— के यो आकाश सबैका लागि एउटै हो ? कि हरेक मान्छेको आफ्नै एउटा सानो आकाश हुन्छ , जहाँ उसले आफ्ना रहरका रङहरू भर्न सक्छ ? आज वर्षौँपछि , यो भीडभाडपूर्ण सहरको एउटा कुनामा उभिएर म त्यही प्रश्नको उत्तर खोजिरहेको छु। मलाई कसैको जुठो वा सापटी लिएको आकाश चाहिएको छैन , मलाई त आफ्नै एउटा सानो टुक्रा आकाश चाहिएको छ , जहाँ म आफ्नै पखेटाले उड्न सकूँ र आफ्नै श्वासले बाँच्न सकूँ। हुन त मलाई सानैदेखि अरूको इसारामा नाच्न सिकाइयो। "यसो गरे समाजले के भन्ला ?", " त्यो बाटो नहिँड , त्यहाँ खतरा छ" , " तिमीले त केवल अरूले बनाएको बाटो पछ्याउने हो"— यी र यस्तै वाक्यहरू मेरो कानमा गुन्जिरहन्थे। मलाई लाग्थ्यो , मेरो जीवन एउटा पूर्व-लिखित नाटक हो , जहाँ म केव...