परदेशीको चिठी: सात समुद्र पारिको एउटा सुस्केरा
प्रिय आमा र गाउँका ती सबै मेरा आफ्नाहरू , म यहाँ ठीकै छु भनेर कसरी भनूँ ? शरीर त यहाँ छ , यो सिसाका महलहरू र कहिल्यै ननिभ्ने सहरका बत्तीहरूका बीचमा , तर मेरो मन त अझै पनि त्यही पुरानो घरको ढोकाको खुड्किलामा बसेर कसैको बाटो कुरिरहेको छ। यहाँको उज्यालोले मेरा आँखाहरू त पोल्छन् , तर मेरो भित्री अँध्यारोलाई भने कति पनि कम गर्न सक्दैनन्। मलाई अचेल यी अग्ला भवनहरूले थिचेर सास फेर्न पनि गाह्रो भएजस्तो हुन्छ। म झ्यालबाट बाहिर हेर्छु , जहाँ चिल्ला सडकमा गाडीहरू बेतोडसँग कुदिरहेका छन् , तर मलाई भने त्यो धुलाम्मे बाटोको याद आउँछ जहाँ म सानो छँदा खाली खुट्टा कुद्ने गर्थें। आमा , तिमीले "छोरा परदेशमा सुखले बसेको छ" भनेर छिमेकीलाई सुनाउँदा मेरो मुटु कति दुख्छ , तिमीलाई के थाहा ? यहाँको सुख त केवल एउटा भ्रम हो , जुन हामीले घरको ऋण तिर्न र भाइबहिनीको भविष्य बनाउनका लागि पैसासँग साटेका छौँ। मैले आज बिहानै एउटा सपना देखेँ। सपनामा म त्यही बुढो बरको रूखमुनि सुतिरहेको थिएँ र तिमीले मेरो कपाल सुम्सुम्याउँदै "बाबु , उठ अब अबेर भइसक्यो" भनिरहेकी थियौ। तर जब बिउँझिएँ , म एउटा चिसो कोठ...