नलेखिएको कथा
मलाई कहिलेकाहीँ लाग्छ , मेरो जीवन एउटा यस्तो पुस्तक हो जसका पानाहरू त भरिएका छन् , तर ती शब्दहरू कसैले पढ्न सकेका छैनन्। सबैले मेरो सफलता देखे , मेरो मुस्कान देखे , र मैले निभाएका भूमिकाहरूको प्रशंसा गरे , तर त्यो मुस्कान पछाडिको मौनता र ती भूमिकाहरू निभाउन मैले मारेका आफ्नै रहरहरूको कथा भने सधैँ नलेखिएकै रह्यो। मानिसहरू मेरो धैर्यको तारिफ गर्छन् , तर त्यो धैर्यताको बाँध बाँध्न मैले आफ्ना कति आँसुका नदीहरूलाई भित्रभित्रै सुकाउनुपर्यो भन्ने कुराको कुनै हिसाब छैन। मेरो वास्तविक कथा त ती रातहरूमा लुकेको छ जहाँ म आफ्ना सपनाहरूसँग एक्लै गफिन्थेँ , र ती बिहानहरूमा हराएको छ जहाँ म अरूको खुसीका लागि आफ्नो इच्छाको बलि चढाउँथेँ। म एउटी पात्र त बनेँ , तर आफ्नै जीवनको लेखक भने कहिल्यै बन्न सकिनँ। हाम्रो समाजमा एउटी महिलाको कथा तब मात्र ' सफल ' मानिन्छ जब उसले अरूका लागि आफूलाई सिध्याउँछ। मेरो पढाइ , मेरो करियर , र मेरा ती साना-साना रुचिहरू—ती सबै त कतै पाखा लगाइए , किनकि मेरो कथामा ' त्याग ' को अध्याय सबैभन्दा लामो हुनुपर्ने थियो। मलाई याद छ , मलाई कति धेरै कुरा भन्नु थियो , कति...
