दिनको सुस्केरा
हरेक दिनको आफ्नै आवाज हुन्छ। कतै हाँसोको , कतै कोलाहलको , कतै मौनताको। तर ती सबै आवाजको बीचमा एउटा सूक्ष्म ध्वनि लुकेको हुन्छ—दिनको सुस्केरा। त्यो सुस्केरा चर्को हुँदैन , कसैले सजिलै सुन्न सक्दैन। तर यदि मन शान्त छ भने , त्यो स्पष्ट सुनिन्छ। बिहानको सुरुवात आशाले भरिएको हुन्छ। घामको पहिलो किरणसँगै मनमा नयाँ ऊर्जा पलाउँछ। आज राम्रो हुनेछ भन्ने सानो विश्वासले दिनको ढोका खोल्छ। तर दिन जति अघि बढ्छ , जिम्मेवारीहरू पनि त्यति नै गहिरिँदै जान्छन्। कामको सूची , समयको दबाब , अपेक्षाको बोझ—यी सबै मिलेर दिनलाई थकित बनाउँछन्। यही थकानको बीचमा कहिलेकाहीँ मनबाट निस्कन्छ एउटा सानो सुस्केरा। यो सुस्केरा हारको होइन , तर बोझ हल्का पार्ने प्रयास हो। जस्तै लामो दूरी हिँडिसकेपछि मानिस केही बेर रोकिन्छ र गहिरो सास फेर्छ। त्यो साससँगै थकान अलिकति घट्छ। दिनको सुस्केरा पनि त्यस्तै हो—एक क्षणको विश्राम , एक सानो आत्मस्वीकार। दिउँसोको व्यस्ततामा कहिलेकाहीँ मन भित्रभित्रै बोल्छ—“अलि समय पाऊँ।” तर समयसँग सौदा गर्न सकिँदैन। घडीको सुई आफ्नो गतिमा अघि बढिरहन्छ। हामी भने आफ्ना अधुरा काम , अधुरा संवाद , अध...