सम्झनाको बोझ
सम्झना आफैँमा एउटा सुन्दर उपहार जस्तो लाग्छ , तर जब यो एउटा नचाहिँदो भारी बनेर काँधमा आइपर्छ , तब यसको वजनले मानिसलाई थिच्न थाल्छ। प्रेममा हुँदा सम्झनाहरू एउटा सहारा हुन्थे , भविष्यका लागि अक्सिजन हुन्थे , तर सम्बन्ध टुटेपछि तिनै स्मृतिहरू फलामको साङ्लो बनेर खुट्टामा बाँधिदा रहेछन्। सम्झनाको बोझ एउटा यस्तो अदृश्य वजन हो , जसलाई न त अरूलाई देखाउन सकिन्छ , न त कसैलाई बाँडेर हल्का नै बनाउन सकिन्छ। यो एउटा नितान्त व्यक्तिगत युद्ध हो , जहाँ मानिस आफ्नै विगतसँग हारिरहेको हुन्छ। जब साँझ पर्छ र संसार बिस्तारै शान्त हुन थाल्छ , तब सम्झनाको यो बोझ झन् भारी भएर आउँछ। एउटा सानो वस्तु , एउटा पुरानो गीत , वा बाटोमा कतै देखिने तिमीजस्तै देखिने कुनै आकृति—यति पर्याप्त छ मुटुको ढुकढुकी बढाउन। सम्झनाहरू केवल मस्तिष्कको कुनामा थन्किएका फाइलहरू मात्र होइनन् , यी त रगतमा मिसिएका विषक्त तत्व जस्ता हुन् , जसले शरीरको प्रत्येक अङ्गलाई दुखाउँछन्। मानिसहरू भन्छन् , " बिर्सिदेऊ न त , सजिलो हुन्छ ," तर बिर्सनु भनेको त मस्तिष्कको कुनै हिस्सालाई नै काटेर फाल्नु जत्तिकै कठिन काम हो। सम्झनाको बोझले मा...