तिमी र मेरो बीचको मौन: एउटा नबोलिएको संवादको शून्यता
अहिले हाम्रो बीचमा शब्दहरू सकिएका छन् या त शब्दहरूले आफ्नो सार्थकता गुमाएका छन्। हामी एउटै कोठामा हुँदा होस् या एउटै सहरको फरक कुनामा , हाम्रो बीचमा एउटा यस्तो पर्खाल उभिएको छ , जसलाई न त देख्न सकिन्छ , न त छुन नै। यसलाई म ' हाम्रो बीचको मौन ' भन्न रुचाउँछु। यो मौनता कुनै शान्ति होइन , यो त एउटा यस्तो कोलाहल हो जसले कानका जालीहरू होइन , सिधै आत्मालाई रेट्ने गर्छ। हिजोसम्म हाम्रा कुराहरू सकिँदैनथे , रातहरू छोटा लाग्थे र भन्नु पर्ने कुराहरूको लामो ताँती हुन्थ्यो। तर आज , हामी दुवैसँग भन्ने कुरा केही छैन , या त भन्नु पर्ने कुरा यति धेरै छन् कि ती शब्दको घेराभन्दा बाहिर पुगिसकेका छन्। यो मौनता हाम्रो सम्बन्धको सबैभन्दा ठूलो र डरलाग्दो साक्षी बनेको छ। तिमी र मेरो बीचको यो मौनता निकै गरुङ्गो छ। यसले हाम्रो हरेक सासमा एउटा भार थपिदिएको छ। जब हामी आमनेसामने हुन्छौँ , हाम्रा आँखाहरू एकअर्कासँग जुध्न डराउँछन्। आँखा जुध्नु भनेको त मनका कुराहरू पढिनु हो , तर हामी अहिले आफ्नो मनको सत्यलाई लुकाउन माहिर भइसकेका छौँ। तिमी आफ्नो मोबाइलको स्क्रिनमा व्यस्त हुन्छौ , म किताबका पानाहरू पल्टाइर...