पराई घर
यी भित्ताहरूका रङ मैले रोजेकी थिइनँ , अनि झ्यालबाट छिर्ने यो नौलो घामको झुल्का पनि अझै बिझाए जस्तो लाग्छ। कस्तो अनौठो कुरा है ? एकै रातमा त्यो घर—जहाँ मैले ताते-ताते गर्दै हिँड्न सिकेँ , जहाँको ढोकामा मेरो उचाइका रेखाहरू अझै मेटिएका छैनन्—त्यो अचानक ' माइती ' भइदिन्छ , अनि यो नयाँ ठाउँलाई चाहिँ ' आफ्नो ' भन्नुपर्ने। म यो घरका कोठाहरूमा एकदमै सतर्क भएर हिँड्छु , मानौँ मेरो पाइलाले कसैको इतिहासलाई बिथोल्नेछ। यहाँका दराजहरू खोल्दा अझै पनि अर्काको सामान चलाए जस्तो सङ्कोच लाग्छ , अनि भान्सामा थाल पस्किँदा अरू कसैको परम्पराको भार बोके जस्तो महसुस हुन्छ। कहिलेकाहीँ त नुन कहाँ छ भनेर सोध्न आमालाई फोन उठाउन खोज्छु , तर एक्कासि याद आउँछ कि अब मेरो ' हामी ' भन्ने शब्दको परिभाषा नै फेरिइसकेको छ। उता त्यो घरमा , जसले मलाई हुर्कायो , मेरो अनुपस्थिति सायद कतै न कतै ठोकिइरहन्छ होला—त्यो खाली मेच , त्यो सुनसान कोठा , अनि चिया पिउने बेला हराएको मेरो आवाज। बाबाको त्यो शान्त स्नेह र भाइबहिनीको त्यो मज्जाको हाँसो सम्झिँदा लाग्छ , मैले आफ्नो मुटुको एउटा सानो टुक्रा उनीहरूकै दैलोम...