दिनको किनारामा उभिएर
दिनको किनारामा उभिएर जब हामी क्षितिजलाई नियाल्छौँ , त्यहाँ केवल सूर्य अस्ताइरहेको हुँदैन , बरु हाम्रा दिनभरिका शब्दहरू , कोलाहल र दौडधूप पनि बिस्तारै शान्तिको गहिरो खाडलमा खसिरहेका हुन्छन्। यो त्यो सन्ध्याकालीन क्षण हो जहाँ उज्यालो र अँध्यारोको एउटा धारिलो मिलनबिन्दु छ , जसले मानिसलाई आफ्नै छायाभन्दा पर हेर्न बाध्य तुल्याउँछ। दिनको यो अन्तिम किनारमा उभिनु भनेको समयको एउटा अध्यायबाट अर्को अध्यायमा हाम फाल्नुअघिको त्यो संक्षिप्त मौनता हो , जहाँ ब्रह्माण्डले हामीलाई सोधिरहेको हुन्छ—तिमीले आज के पायौ र के गुमायौ ? यो किनार एउटा ऐना जस्तै छ। दिनभरिको व्यस्ततामा हामीले ओढेका अनेकौँ मुखौटाहरू यहाँ आइपुग्दा निकै गह्रौँ भइसकेका हुन्छन्। कसैलाई खुसी पार्न बोलेका झुटहरू , अस्तित्व जोगाउन गरिएका तर्कहरू , र भिडमा हराउनका लागि निकालिएका बनावटी हाँसोहरू—यी सबै यो किनारमा आइपुग्दा अर्थहीन लाग्न थाल्छन्। यहाँ उभिएर हेर्दा देखिन्छ कि संसार कति ठूलो छ र हाम्रो अहंकार कति सानो। दिनको उज्यालोले हामीलाई बाहिरी वस्तुहरू देखाउँछ , तर दिनको यो किनारले हामीलाई भित्री रिक्ततासँग परिचय गराउँछ। यो त्यो ...