मौन र म
रातको यो प्रहरमा जब घडीको टिक-टिक बाहेक अरू कुनै आवाज सुनिँदैन , तब म र मेरो मौनता आमनेसामने भएर बस्छौँ। धेरैलाई लाग्छ मौनता भनेको शब्दहरूको अभाव हो , तर मेरा लागि मौनता त शब्दहरूले भन्न नसकेका गहिरा भावनाहरूको भण्डार हो। आज डायरीका यी कोरा पानाहरूमा म त्यही मौनताको भाषा अनुवाद गर्न खोज्दैछु। म भित्रको उज्यालो र छायाँको द्वन्द्वलाई शान्त पार्ने एउटै कडी सायद यही मौनता नै हो। जब बाहिरी संसारका कोलाहलहरूले मेरो चेतनालाई थकाउँछन् , तब म आफ्नै मरुभूमि जस्तो सुनसान मनभित्र पस्छु र त्यहाँ एउटा शीतल छहारी भेट्छु—जसलाई म ' मौन ' भन्छु। यो मौनता मेरो कमजोरी होइन , बरु यो मेरो शक्ति हो , जहाँ म आफैँलाई पुनः प्राप्त गर्छु। मेरो उज्यालो पक्षले सधैँ बोल्न खोज्छ , अरूसँग जोडिन खोज्छ र संसारलाई आफ्नो अस्तित्वको प्रमाण दिन चाहन्छ। तर मेरो छायाँले मलाई एकान्तको अँध्यारो कुनामा लगेर ऐना देखाउँछ। यी दुईको बीचमा जब संवाद टुट्छ , तब मौनताको जन्म हुन्छ। मौनतामा म आफ्नै मुटुको धड्कन सुन्न सक्छु , जुन दिनको व्यस्ततामा कतै हराएको हुन्छ। मलाई लाग्छ , हामी जति धेरै बोल्छौँ , त्यति नै कम बुझ्छौँ। शब्दहर...