प्रेमसँग अन्तिम बहस: एउटा न्याय नपाइने अदालत
संसारका सबैभन्दा ठूला युद्धहरू मैदानमा होइन , मानिसको छातीभित्र लडिन्छन्। आज म र प्रेम एउटा यस्तो मोडमा उभिएका छौँ , जहाँ अब कुनै सम्झौताको गुन्जायस छैन। यो मेरो प्रेमसँगको अन्तिम बहस हो। एउटा यस्तो अदालत , जहाँ म आफैँ वादी हुँ , आफैँ प्रतिवादी र आफैँ न्यायाधीश। तर विडम्बना , यहाँ जतिसुकै प्रमाण पेश गरे पनि न्यायको आशा कतै छैन। मैले प्रेमको आँखामा हेरेर सोधेँ— "तिमीले मलाई के दियौ ?" के त्यही केही थान मीठा भ्रमहरू , जसले मलाई वर्षौँसम्म अन्धो बनाइराखे ? कि ती अनगिन्ती रातहरू , जहाँ मैले सिरानी भिजाएर बिहानीको प्रतीक्षा गरेँ ? प्रेम मौन छ , तर उसको यो मौनता झन् बढी बिझाउने खालको छ। मैले आफ्नो बहस जारी राखेँ। मैले प्रेमलाई ती सबै बाचाहरूको याद दिलाएँ , जुन एउटा चिसो बताससँगै उडेर गए। हामीले कसम खाएका थियौँ कि समयले जस्तोसुकै परीक्षा लिए पनि हामी हार मान्ने छैनौँ। तर प्रेम , तिमी त पहिलो झरीमै पग्लिएर गयौ। तिमीले मलाई ' हामी ' हुनुको सुन्दरता त देखायौ , तर ' म ' मात्र बाँकी रहँदाको यो भयानक शून्यता कसरी सहने भन्ने कुरा कहिल्यै सिकाएनौ। तिम्रो यो न्याय कस्तो...