दिनको कथा
हरेक दिन आफैँमा एउटा कथा हो। त्यो कथा ठूलो घटना, नाटकीय मोड वा असाधारण परिवर्तनले मात्र भरिएको हुँदैन; बरु स–साना क्षण, सामान्य अनुभूति, मौन संवाद र अदृश्य संघर्षहरूले बुनेको हुन्छ। जब बिहान आँखा खुल्छ, त्यही क्षणबाट दिनको कथा सुरु हुन्छ। त्यो आरम्भ शान्त देखिए पनि त्यसमा सम्भावनाको गहिरो आवाज लुकेको हुन्छ। बिहानको उज्यालोले जब कोठाको भित्तामा हल्का रेखा कोर्छ, म बिस्तारै उठ्छु। त्यो उठाइ केवल निद्राबाट जाग्नु मात्र होइन; त्यो नयाँ कथाको पहिलो पृष्ठ पल्टाउनु जस्तै हो। सासको लय अलि गहिरो हुन्छ, मनमा एकछिन शून्यता छाउँछ, अनि बिस्तारै विचारहरू आउन थाल्छन्। आज के गर्ने? कसरी बित्नेछ? के केही नयाँ हुनेछ? यिनै प्रश्नहरूले दिनको कथा आरम्भ गर्छन्। चिया उम्लिने आवाज, भान्साबाट आउने हल्का सुगन्ध, झ्यालबाहिरको चहलपहल—यी सबै दिनको कथाका प्रारम्भिक दृश्यहरू हुन्। ती दृश्य सामान्य देखिए पनि तिनमा जीवनको निरन्तरता लुकेको हुन्छ। संसार आफ्नै गतिमा अघि बढिरहेको छ, र म पनि त्यसै प्रवाहको एउटा हिस्सा हुँ। यो अनुभूति कहिलेकाहीँ सान्त्वना दिन्छ, कहिलेकाहीँ जिम्मेवारी सम्झाउँछ। दिउँसो नजिकिँदै जाँदा दिनको...