आजको अन्तरयात्रा
आज म बाहिर धेरै टाढा गएनँ , तर भित्र धेरै गहिरो पुगेँ। आजको यात्रा सडक , सहर वा भीडतिर होइन—आफ्नै मनतिर थियो। यो यात्रा नक्शाबिनाको थियो , तर दिशा स्पष्ट थियो—अन्तरतिर। बिहान आँखा खुल्नेबित्तिकै एउटा अनौठो शान्ति थियो। बाहिरको संसार आफ्नो नियमित गतिमा अघि बढिरहेको थियो , तर मनभित्र केही स्थिर थियो। लाग्यो , आज अलि सुन्नुपर्छ—अरूलाई होइन , आफैँलाई। धेरै दिनदेखि मनले केही भन्न खोजिरहेको थियो , तर म सधैं व्यस्त थिएँ—काममा , जिम्मेवारीमा , कुराकानीमा , योजनामा। आज भने मनसँग बस्ने निर्णय गरेँ। अन्तरयात्रा सजिलो हुँदैन। बाहिरको यात्रामा थकान शरीरमा देखिन्छ , तर भित्रको यात्रामा थकान विचारमा देखिन्छ। सुरुमा धेरै आवाज आए—हिजोका घटना , भविष्यका चिन्ता , अधुरा काम। मन एउटा भीडजस्तै लाग्यो। तर जब मैले केही बेर शान्त बस्न प्रयास गरेँ , ती आवाजहरू क्रमशः मन्द हुँदै गए। आजको अन्तरयात्राले मलाई मेरो आफ्नै डरहरूसँग भेट गरायो। डर—असफल हुने। डर—बुझिन नपाउने। डर—कसैलाई निराश पार्ने। यी डरहरू सधैं थिए , तर म तिनलाई व्यस्तताको पर्दाभित्र लुकाइरहेको थिएँ। आज तिनलाई सिधै हेरेँ। अचम्म लाग्यो—डरहर...