सपना: आँखाभरि सजाएको एउटा मीठो भारी
मैले आज बिहानै झिसमिसेमा एउटा सपना देखेँ। सपनामा म हाम्रै गाउँको त्यो पुरानो घरको आँगनमा बसेर मकैको सुली हाल्दै थिएँ। आमाले भित्रबाट चियाको तातो बाफ उडाउँदै बोलाउनुभएको थियो। तर जब बिउँझिएँ , म यो विरानो सहरको एउटा साँघुरो कोठामा थिएँ , जहाँ न त आमाको आवाज थियो , न त गाउँको त्यो शीतल हावा। कस्तो अचम्मको हुन्छ है यो सपना पनि ? यसले हामीलाई एकै छिनमा सात समुद्र पार पुर्याइदिन्छ र अर्को पलमै वास्तविकताको जमिनमा पछारिदिन्छ। मलाई अचेल लाग्छ , हामी नेपालीहरू सपना देख्नका लागि होइन , सपनाको ऋण तिर्नका लागि जन्मिएका हौँ। हाम्रा आँखामा आफ्ना लागि भन्दा पनि अरूका लागि देखिने सपनाहरू धेरै हुन्छन्। कसैको सपना बहिनीको बिहे गरिदिनु छ , कसैको सपना बाको ऋण तिर्नु छ , त कसैको सपना छोराछोरीलाई सहरको ठूलो स्कुलमा पढाउनु छ। यी सपनाहरूले हामीलाई सुत्न दिँदैनन् , र नसुतेसम्म हामीले आफ्ना सपनाहरू पूरा गर्ने बाटो नै भेट्दैनौँ। मैले पहिलोपटक सपना देख्न कहिले सुरु गरेँ होला ? मलाई सम्झना छ , म सानो छँदा आकाशमा जहाज उडेको देख्दा सोच्थेँ— "एकदिन म पनि यसैगरी उड्नेछु र कतै टाढा पुग्नेछु जहाँ दुःख हुँदै...