मेरो समय, मेरो शब्द
मेरो समय र मेरा शब्दहरूका बीचमा एउटा यस्तो अदृश्य तर गहिरो साइनो छ , जसले मेरो अस्तित्वलाई एउटा निश्चित आकार र अर्थ प्रदान गरिरहेको हुन्छ। समय एउटा अविराम बगिरहेको नदी जस्तै हो , जसको न त कुनै सुरु छ , न त कुनै अन्त्य। तर शब्दहरू ती साना ढुङ्गा वा किनारका बुट्टाहरू हुन् , जसले त्यो अविरल प्रवाहलाई केही बेरका लागि भए पनि एउटा पहिचान दिन्छन्। म जब आफ्नो समयलाई नियाल्छु , म पाउँछु कि यो केवल घडीको सुईको चालमा मात्र सीमित छैन। मेरो समय त मेरो अनुभवको सङ्गालो हो—जहाँ हरेक पलले आफ्नो छुट्टै रङ्ग र सुगन्ध बोकेको हुन्छ। र ती पलहरूलाई जब म शब्दमा उतार्न खोज्छु , तब मात्र ती मेरो मानसपटलमा स्थायी भएर बस्छन्। शब्दबिनाको समय एउटा नलेखिएको पाना जस्तै हो , जो हावाको एउटा झोक्कासँगै कतै उडेर जान्छ , तर जब शब्दहरूले त्यसलाई स्पर्श गर्छन् , तब त्यो एउटा जीवन्त इतिहास बन्न पुग्छ। समयको यो विशाल सागरमा म एउटा सानो बिन्दु मात्र हुँ , तर मेरा शब्दहरूले मलाई त्यो विशालतासँग जोड्ने पुलको काम गर्छन्। कहिलेकाहीँ म सोच्छु , यदि मसँग शब्दहरू नहुँदा हुन् त मेरो समयको मूल्य के हुन्थ्यो होला ? सायद म केवल एउटा यन...