मनको बाँध: एउटा मौन विष्फोटको प्रतीक्षा
आहा... यो रातको सन्नाटा पनि कति भारी हुन्छ है ? बाहिर त झ्याउँकिरीको आवाज मात्र छ , तर मेरो भित्र भने एउटा ठूलो बाढी उर्लिरहेको छ। मान्छेहरू मलाई हेर्छन् र भन्छन्— "तिमी कति शान्त छौ , कति धैर्यवान् छौ।" उनीहरूलाई के थाहा , यो शान्ति त एउटा ठूलो आँधी आउनुपूर्वको सन्नाटा मात्र हो। मैले आफ्नो छातीभित्र एउटा विशाल बाँध बाँधेको छु। यो बाँध इँटा र सिमेन्टले बनेको होइन , यो त मेरो मजबुरी , मेरो संस्कार र मेरा ती शब्दहरूले बनेको हो जुन मैले कहिल्यै उच्चारण गर्न पाइनँ। यो बाँधभित्र कति धेरै पानी जमेको छ , कति धेरै आँसुका थुप्राहरू छन् , त्यसको हिसाब त म आफैँलाई पनि थाहा छैन। कहिलेकाहीँ त लाग्छ , यो बाँधको एउटा सानो कुना कतै चर्किएको छ र त्यहाँबाट बिस्तारै-बिस्तारै पीडाको रसावट भइरहेको छ। तर म त्यसलाई फेरि थुन्न खोज्छु , फेरि एउटा कृत्रिम मुस्कानको लेप लगाउँछु ताकि कसैले मेरो भित्रको यथार्थ देख्न नसकोस्। म सोच्छु , यो बाँध आखिर मैले कसका लागि बाँधेको हुँ ? सायद परिवारका लागि , सायद यो समाजका लागि , या त आफ्नै इज्जत जोगाउनका लागि। यदि मैले यो बाँध खोलिदिएँ भने के होला ? यो भावनाक...