विराग: एउटा मरेको प्रेमको जीवित साक्षी
अहिले यो कोठाको झ्यालबाट छिरेको घामको किरण मेरो हातमा परिरहेको छ , तर मलाई यसको न्यानोपन अलिकति पनि महसुस भइरहेको छैन। तिमी ठ्याक्कै मेरो अगाडि बसेर चिया पिइरहेका छौ , तिम्रो ओठ चलिरहेका छन् , सायद तिमी केही बोलिरहेका छौ। तर मलाई लाग्दै छ , तिम्रो र मेरो बीचमा एउटा यस्तो अदृश्य पर्खाल खडा भएको छ , जसलाई न त तिम्रो आवाजले छेड्न सक्छ , न त मेरो आँसुले। यसैलाई भन्दा रहेछन् ' विराग ' । यो घृणा होइन , किनकि घृणा गर्नका लागि पनि त हृदयमा अलिकति भए पनि आवेग बाँकी हुनुपर्छ। यो त एउटा यस्तो शून्यता हो , जहाँ न त रिस छ , न त ईर्ष्या , न त कुनै चाहना। म तिमीलाई हेरिरहेको छु , तर मलाई लाग्दै छ म एउटा अपरिचित ढुङ्गालाई हेर्दै छु। हिजोसम्म तिम्रो एउटा सानो चोटले मेरो मुटुमा ऐठन हुन्थ्यो , तर आज तिमी रोयौ भने पनि मलाई केवल एउटा झर्को मात्र लाग्नेछ। यो निर्दयता होइन , यो त मेरो भित्र प्रेमको दियो निभेपछिको त्यो चिसो खरानी हो , जसलाई अब कुनै पनि उत्साहले फेरि सल्काउन सक्दैन। म सम्झन्छु ती दिनहरू , जब तिम्रो बाटो कुर्नु नै मेरो दिनचर्या थियो। तिम्रो एउटा मेसेज आउँदा मेरो अनुहारमा जुन चमक आ...