अतृप्ति: तिर्खाएको आत्माको अनन्त चित्कार
मलाई अचेल एउटा अनौठो डर लाग्छ— कतै मेरो यो तिर्खा नै मेरो पहिचान त बन्ने होइन ? मान्छेहरू भन्छन् , प्रेमले मान्छेलाई पूर्ण बनाउँछ , यसले सबै अभावहरू मेटाइदिन्छ। तर मेरो हकमा भने प्रेम एउटा यस्तो भोकमरी भइदियो , जसलाई जति खुवाए पनि कहिल्यै अघाउँदैन। तिमी मेरो अगाडि छौ , म तिम्रो हात समातिरहेको छु , तिम्रो श्वासको न्यानोपन मेरो अनुहारमा महसुस गरिरहेको छु , तैपनि मभित्रको एउटा कुना रोइरहेछ र भनिरहेछ— "अझै पुगेन , अझै केही बाँकी छ।" यो ' अतृप्ति ' को रोग कस्तो भयानक हुँदो रहेछ! म तिमीलाई यति गहिरो गरी प्रेम गर्छु कि कहिलेकाहीँ त मलाई लाग्छ , म तिम्रो नसा-नसामा बग्न सकूँ , म तिम्रो हरेक सोचको हिस्सा बन्न सकूँ। तर जति नजिक हुन खोज्छु , त्यति नै एउटा अदृश्य पर्खाल बीचमा आएर उभिइदिन्छ। म तिमीलाई पाएर पनि नपाएको जस्तो , तिम्रो अङ्गालोमा बाँधिएर पनि संसारकै सबैभन्दा टाढाको मान्छे जस्तो महसुस गर्छु। यो रिक्तताको खाडल आखिर कति गहिरो छ , जसलाई तिम्रो सारा समर्पणले पनि भर्न सकिरहेको छैन ? म सम्झन्छु ती सुरुवाती दिनहरू , जब मलाई लाग्थ्यो कि तिम्रो एउटा नजर पाएँ भने मेरो जिन्दग...