समयसँगै बगेका शब्दहरू
शब्दहरू कहिल्यै स्थिर हुँदैनन्। ती पनि समयजस्तै बगिरहन्छन्—कहिले नदीको शान्त धारझैँ , कहिले भेलको वेगझैँ। हामीले बोलेका , लेखेका , सोचेर पनि नभनेका शब्दहरू समयको खोल्सामा कतै न कतै बगिरहेका हुन्छन्। केही शब्दहरू किनारमा अड्किन्छन् , स्मृतिको ढुंगामा ठोक्किएर प्रतिध्वनि बनिरहन्छन्। केही शब्दहरू भने सागरमा मिसिएर हराएजस्ता देखिए पनि , तिनको नुनिलो स्वाद जीवनभर साथ दिन्छ। बाल्यकालका शब्दहरू सबैभन्दा निर्दोष हुन्छन्। आमा , बाबा , साथी , खेल—यी शब्दहरूमा कुनै स्वार्थ हुँदैन , केवल सहजता हुन्छ। ती शब्दहरू समयसँगै ठूलो हुँदै जान्छन् , अर्थ फेरिन्छ , तर भावनाको न्यानोपन हराउँदैन। बाल्यकालमा बोलेका साना वाक्यहरू आज पनि कानमा गुन्जिरहन्छन् , मानौँ समयले तिनलाई मेटाउन सकेन। किशोरावस्थामा शब्दहरूमा सपना मिसिन्छ। डायरीका पानाहरूमा लेखिएका अधुरा कविता , कसैलाई भन्न नसकिएका स्वीकारोक्ति , भविष्यका योजनाहरू—यी सबै शब्दहरू समयसँगै बगेका छन्। कतिपय सपना पुरा भए , कतिपय बाटैमा छुटे। तर ती लेखिएका शब्दहरूले त्यो समयको मनोविज्ञान जोगाइराखेका छन्। आज फर्केर हेर्दा , ती शब्दहरू अपरिपक्व लाग्न सक्छन् , तर...