म भित्रको दिन
' म भित्रको दिन '— यो बाहिरको सूर्योदय र सूर्यास्तको हिसाबभन्दा बिल्कुलै फरक छ। जब बाहिरको संसारमा घाम लागेर उज्यालो हुन्छ , जरुरी छैन कि म भित्र पनि त्यस्तै उज्यालो होस्। कहिलेकाहीँ बाहिर मध्यदिनको चर्को घाम लाग्दा म भित्र भने मध्यरातको सन्नाटा र शून्यता छाएको हुन्छ। मेरा लागि ' दिन ' भनेको समयको एउटा टुक्रा मात्र होइन , यो त मेरो चेतनाको एउटा अवस्था हो। म भित्रको दिन तब सुरु हुन्छ , जब म आफ्ना आँखाहरू बन्द गरेर आफ्नै मनको आँगनमा एउटा सानो दीप बाल्छु। त्यो दीपले मेरो भित्री संसारका ती कुनाहरूलाई उज्यालो बनाउँछ , जुन बाहिरको उज्यालोले कहिल्यै भेट्न सक्दैन। म भित्रको यो दिनमा एउटा छुट्टै किसिमको आकाश छ। त्यहाँ मेरा विचारहरू बादल जस्तै तैरिरहन्छन्। कहिलेकाहीँ ती बादलहरू उत्साहका हुन्छन् , कहिलेकाहीँ प्रेमका , र कहिलेकाहीँ भने ती भारी भएर आँसुको वर्षा बनेर बर्सिन्छन्। तर त्यो वर्षा पछि म भित्र जुन शीतलता छाउँछ , त्यसले मलाई अझ बढी जीवन्त महसुस गराउँछ। म भित्रको दिनमा कुनै हतारो छैन। यहाँ मलाई कसैको अगाडि पुग्नु छैन , न त कुनै रेल छुट्ने डर छ। यहाँ समय स्थिर छ , र म त्यो ...
