अधुरो: गन्तव्यविहीन यात्राको अन्तिम सुस्केरा
आज फेरि यो साँझ कति भारी भएर आएको छ। म झ्यालको छेउमा बसेर बाहिरको आधा अस्ताएको घामलाई हेरिरहेको छु। यो घाम पनि त अधुरो छ , न त यो पुरै उज्यालो छ , न त पुरै अँध्यारो। मेरो जीवनको कथा पनि ठ्याक्कै यस्तै भयो—एउटा यस्तो कथा जसमा धेरै शब्दहरू त खर्चिए , तर त्यसले कुनै निष्कर्ष पाउन सकेन। मान्छेहरू भन्छन् , हरेक कुराको एउटा अन्त्य हुन्छ। तर म सोध्छु , के ती कुराहरूको पनि अन्त्य हुन्छ जुन कहिल्यै पुरै सुरु नै भएनन् ? हाम्रो प्रेम पनि त अधुरो रह्यो। न त हामीले एकअर्कालाई पुरै पाउन सक्यौँ , न त पुरै बिर्सन नै। हामी त त्यो दोबाटोमा उभिएका छौँ जहाँबाट अगाडि बढ्ने बाटो भत्किएको छ र पछाडि फर्कने साहस मरिसकेको छ। यो ' अधुरोपन ' को भार बोकेर हिँड्नु कति कष्टकर हुन्छ , त्यो भोग्नेलाई मात्र थाहा छ। यो एउटा यस्तो प्यास हो जसलाई मेटाउन अमृत पनि कम हुन्छ र यो एउटा यस्तो घाउ हो जसलाई निको पार्न समयले पनि हार मान्छ। म सम्झन्छु ती दिनहरू जब हामीले आकाशका तारा गनेर रातहरू बिताउँथ्यौँ। हामीले कति धेरै कुराहरू गर्न बाँकी थियो है ? हामीले त्यो हिमालको काखमा रहेको सानो गाउँ जाने कुरा गरेका थियौँ , ह...