ऐनासँगको संवाद: आफ्नै प्रतिविम्बभित्रको अपरिचित यात्री
त्यो रात , जब कोठाको सानो कुनामा एउटा मैनबत्ती निभ्नै लागेको थियो , म अचानक ऐनाको अगाडि उभिन पुगेँ। वर्षौँदेखि हरेक बिहान म यही ऐनाको अगाडि उभिन्थेँ—कपाल कोर्थेँ , अनुहारमा कृत्रिम चमक भर्थेँ र संसारलाई देखाउन एउटा ' सफल ' र ' खुसी ' मानिसको मुखौटा लगाउँथेँ। तर त्यो रात , ऐनाको पारिपट्टि देखिने आकृति अर्कै थियो। त्यहाँ एउटा यस्तो मानिस उभिएको थियो , जसलाई मैले चिन्नै सकिनँ। त्यसका आँखाहरूमा एउटा गहिरो थकाई थियो , जुन निद्राले मेटिने खालको थिएन। त्यो त आत्माको थकाई थियो। मैले आफ्नै प्रतिविम्बको आँखामा आँखा जुधाएर सोधेँ , " को हौ तिमी ? र तिमीले मेरो वास्तविक ' म ' लाई कहाँ लुकायौ ?" ऐनाभित्रको त्यो आकृतिले मलाई कुनै शब्दले जवाफ दिएन , तर उसका निर्निमेष आँखाहरूले हजारौँ प्रश्नहरू तेर्स्याइरहेका थिए। मलाई लाग्यो , त्यो ऐना एउटा सिसाको टुक्रा मात्र होइन , बरु मेरो विगत र वर्तमानको एउटा साक्षी हो। मैले ऐनामा देखिने आफ्नो अनुहारको रेखा-रेखामा आफ्ना पुराना सपनाहरूको चिहान देखेँ। कति धेरै सम्झौताहरू गरिएछ यो अनुहारलाई समाजको मापदण्डमा सुहाउँदो बनाउन! कति...