लुकाइएका आँसु
मलाई लाग्छ , मेरो आँखाको एउटा कुना सधैँ भारी भइरहन्छ , मानौँ त्यहाँ आँसुको एउटा ठूलो ताल नै जमेको छ। तर त्यो ताललाई कहिल्यै छचल्किन दिने अनुमति मलाई छैन। समाजले एउटी महिलालाई सधैँ ' धैर्य ' र ' शक्ति ' को प्रतिमूर्ति बनाउन खोज्छ , र यही शक्तिको प्रदर्शन गर्न मैले आफ्ना कतिपय पीडाहरूलाई भित्रभित्रै दबाउनुपरेको छ। म जब ऐनाको अगाडि उभिन्छु , म आफ्नो अनुहारमा आँसुका दागहरू होइन , बरु सन्तुष्टिको एउटा कृत्रिम जलप देख्न बाध्य हुन्छु। मानिसहरू भन्छन् , " तिमी त कति सहनशील छौ , तिमीलाई कहिल्यै दुःख परेको देखिँदैन।" उनीहरूलाई कसरी बुझाऊँ कि मेरो यो सहनशीलता मेरो रहर होइन , बरु एउटा यस्तो कैद हो जहाँ रुनुलाई कमजोरी र सम्झौतालाई महानता मानिन्छ। मेरा यी लुकाइएका आँसुहरू वास्तवमा मेरा ती सपनाहरू हुन् , जसलाई मैले समयको चक्रमा कतै बलि चढाइदिएँ। भान्साको धुवाँ होस् वा कार्यक्षेत्रको तनाव , मलाई सधैँ एउटै कुरा सिकाइयो—तिम्रो अनुहारमा कसैले तिम्रो आँसु देख्न नपाओस्। त्यसैले त म कहिलेकाहीँ नुहाउँदा धाराको पानीसँगै आफ्ना पीडाहरू बगाउँछु , ताकि कसैले थाहा नपाओस् कि म रोएकी ...