दैनिक शब्दचित्र
जीवन एउटा यस्तो क्यानभास हो जहाँ समयको अदृश्य कुचोले हरेक दिन नयाँ रङ्गहरू भर्ने काम गर्छ। बिहानीको झुल्के घामसँगै जब आकाशको पूर्वी कुना लालीमाले भरिन्छ , तब एउटा नयाँ शब्दचित्र कोर्न सुरु हुन्छ। ओछ्यानबाट नब्युँझिँदै कानमा ठोकिने चराहरूको चिरबिर आवाज र टाढा कतै मन्दिरमा बजिरहेको घण्टको ध्वनिले मनमा एउटा अलौकिक शान्तिको सञ्चार गराउँछ। यो समय यस्तो हुन्छ जहाँ हिजोका सबै थकाइहरू मेटिएका हुन्छन् र भोलिका चिन्ताहरूले अझै डेरा जमाइसकेका हुँदैनन्। झ्यालको पर्दा हटाउँदा भित्र छिर्ने ताजा हावाको झोक्काले मानौँ भनिरहेको हुन्छ कि आजको दिन तिम्रो लागि एउटा नयाँ अवसर हो , यसलाई कसरी सजाउँछौ , त्यो तिम्रै हातमा छ। सहरका गल्लीहरू बिस्तारै ब्युँझँदै जाँदा शब्दचित्रमा कोलाहलका रङ्गहरू थपिन थाल्छन्। दूधवालाको साइकलको घण्टी , पत्रिका फ्याँक्दा आउने आवाज , र चिया पसलमा सुनिने राजनीतिदेखि खेलकुदसम्मका गफगाफले एउटा जीवन्त चित्र प्रस्तुत गर्छन्। मानिसहरू हातमा झोला र मनमा जिम्मेवारी ...