तिमी फर्किने छैनौ
समयको यो निर्दयी मोडमा उभिएर जब म क्षितिजतिर हेर्छु , त्यहाँ कुनै आशाको किरण बाँकी छैन। मेरो मनको कुनै कुनाले अझै पनि तिम्रो पदचाप सुन्ने भ्रम पालेर बसेको होला , तर मेरो यथार्थले मलाई बारम्बार झकझकाइरहेको छ—तिमी अब फर्किने छैनौ। यो सत्यलाई स्वीकार गर्नु भनेको एउटा जीवित मान्छेले आफ्नै मृत्युको खबर पढ्नु जस्तै कठिन रहेछ। तिमी जाने बेलाका ती अन्तिम शब्दहरू , तिम्रो त्यो मौन हेराइ र बिस्तारै ओझेल पर्दै गएको तिम्रो आकृति अब मेरो जीवनको कहिल्यै नमेटिने एउटा घाउ बनेको छ। फर्किने आशामा बिताएका ती अनगिन्ती दिन र रातहरू अब मेरो लागि केवल व्यर्थको तपस्या जस्तै भएका छन्। तिमी नआउनु र तिमी फर्किने छैनौ भन्ने जान्नुमा एउटा ठूलो अन्तर हुँदो रहेछ। नआउँदा एउटा मधुरो प्रतीक्षा बाँकी रहन्थ्यो , तर फर्किने छैनौ भन्ने निश्चित भएपछि त्यो प्रतीक्षा एउटा ठूलो शून्यतामा बदलिन्छ। अब मेरो दैलोमा बज्ने प्रत्येक ढकढक्याइले तिम्रो आगमनको सङ्केत दिने छैन। अब मेरो फोनको घण्टी बज्दा तिम्रो नामको चमक देखिने छैन। तिमीले छोडेर गएका ती रिक्त स्थानहरू अब सधैँका लागि रित्तै रहनेछन्। यो अधुरोपन नै अब मेरो स्थायी ठ...