छुट्टिनुको क्षण: समय स्तब्ध भएको त्यो पल

 

संसारमा सबैभन्दा गह्रौँ चिज के होला भनेर कसैले सोध्यो भने, म विना कुनै संकोच भन्न सक्छु—'छुट्टिनुको त्यो अन्तिम क्षण'। त्यो क्षण, जहाँ शब्दहरू घाँटीमा आएर अड्किन्छन्, जहाँ आँखाले धेरै कुरा भन्न खोज्छन् तर परेलीहरू आँसुको भारले निहुरिएका हुन्छन्। छुट्टिनु केवल दुईवटा शरीर अलग हुनु मात्र होइन, यो त एउटा साझा संसारको अन्त्य र दुईवटा भिन्न, एक्लो भविष्यको सुरुवात हो। त्यो क्षणमा समयको गति अचानक रोकिए जस्तो महसुस हुन्छ। वरपरका मानिसहरू हिँडिरहेका हुन्छन्, गाडीहरू गुडिरहेका हुन्छन्, तर ती दुई व्यक्तिलाई लाग्छ कि सिङ्गो ब्रह्माण्ड नै उनीहरूको वियोगमा मौन व्रत बसेको छ।

हामीले कति पटक 'बिदा' भन्ने शब्दको अभ्यास गरेका हुन्छौँ, तर जब त्यो क्षण वास्तविक भएर अगाडि उभिन्छ, हाम्रा सबै तयारीहरू बालुवाको महल झैँ ढल्छन्। छुट्टिनुको क्षणमा एउटा अनौठो चिसोपन हावामा सञ्चार हुन्छ। तिम्रो हात मेरो हातबाट बिस्तारै फुत्किँदै गर्दा, मैले महसुस गरेँ कि मेरो मुटुको एउटा टुक्रा पनि तिमीसँगै जाँदैछ। हामी दुवैलाई थाहा थियो कि यो केवल 'भोलि भेटौँला' भन्ने बिदाइ होइन, यो त एउटा यस्तो मोड हो जहाँबाट हाम्रा बाटाहरू कहिल्यै नभेटिने गरी मोडिएका छन्। त्यो पलमा व्यक्त गर्न नसकिएका हजारौँ भावनाहरू एउटा ठूलो पहाड बनेर हाम्रो बीचमा उभिएका थिए। नबुझिएको प्रेमको सबैभन्दा पीडादायी रूप त्यही क्षणमा प्रकट हुन्छ, जहाँ भन्नुपर्ने धेरै कुरा बाँकी हुन्छन् तर समय र परिस्थिति फेरि कहिल्यै नबोल्ने गरी मौन भइदिन्छन्।

भावनात्मक द्वन्द्वको उत्कर्ष त्यही अन्तिम हेराइमा हुन्छ। एक मनले भन्छ—दौडिएर गएर अङ्गालो मारूँ र भनूँ कि 'नजाऊ', तर अर्को मनले यथार्थको कठोर ऐना देखाइदिन्छ। छुट्टिनुको त्यो क्षणमा मानिसले आफ्नो सिङ्गो विगतलाई केही सेकेन्डको फ्ल्यास ब्याकमा देख्छ। ती सबै हाँसीमजाक, ती साना झगडा, र सँगै देखेका सपनाहरू एकाएक एउटा 'अधुरो नाम' मा परिणत हुन पुग्छन्। हामी अलग हुँदै गर्दाको त्यो पाइलाको आवाज अझै पनि मेरो कानमा गुञ्जिरहन्छ। प्रत्येक पाइलाले हाम्रो बीचको दूरीलाई मात्र बढाएको थिएन, बरु मेरो जीवनमा एउटा अनन्त रिक्तता पनि थप्दै थियो।

त्यो क्षण सकिएपछि सुरु हुन्छ—'सम्झनाको बोझ' बोक्ने सिलसिला। छुट्टिनुको क्षण त केही मिनेटको होला, तर त्यसले छोडेर गएको छाप जीवनभरको हुन्छ। तिमी बिना पनि म हुनुको विवशता त्यही क्षणबाट सुरु भएको हो। त्यो दिनको आकाश अझै पनि मेरो स्मृतिमा धुमिल र उदास छ। माया सकिएको होइन, बरु त्यो क्षणले मायालाई एउटा यस्तो गहिराइ दियो जहाँ केवल वियोग र अधुरोपनको बास हुन्छ। मानिसहरू भन्छन् कि बिदाइले मानिसलाई बलियो बनाउँछ, तर सत्य त यो हो कि छुट्टिनुको त्यो एउटा क्षणले मानिसलाई भित्रैदेखि यति कमजोर बनाइदिन्छ कि ऊ जीवनभर फेरि कसैसँग जोडिन डराउन थाल्छ। त्यो अन्तिम मोड, जहाँ तिमीले पछाडि फर्केर नहेरी आफ्नो बाटो लाग्यौ, मेरो लागि जीवनको सबैभन्दा लामो र कठिन 'अन्तिम चिठी' जस्तै भयो, जसमा कुनै शब्द थिएनन्, केवल एउटा अनन्त मौनता थियो।