श्रद्धा: मौन हृदयको अनन्त प्रार्थना र शान्ति

 

अहिले यो एका बिहानैको समय, जब आकाशमा ताराहरू बिस्तारै बिलाउँदै छन् र क्षितिजमा एउटा मधुरो उज्यालो देखा पर्दैछ, मलाई मेरो भित्र एउटा अनौठो शान्ति महसुस भइरहेको छ। यो शान्ति अरू केही होइन, यो तिमीप्रतिको मेरो 'श्रद्धा' हो। मान्छेहरू प्रेमलाई आवेग भन्छन्, उनीहरू प्रेममा छटपटी र तडप खोज्छन्, तर मेरो लागि प्रेम त एउटा यस्तो शीतल छाया हो जहाँ म आफूलाई पुरै सुरक्षित महसुस गर्छु। मैले तिमीलाई कहिल्यै आफ्नो अधिकारको वस्तु मानिनँ। मैले त तिमीलाई सधैँ एउटा यस्तो उज्यालो मानिरहेँ, जसले मेरो जीवनको अँध्यारो गल्लीलाई बाटो देखायो। आज म जहाँ छु, जस्तो छु, त्यो सबै तिमीप्रतिको मेरो आदर र समर्पणकै कारणले हो। श्रद्धामा कुनै माग हुँदैन, यहाँ त केवल अर्पण मात्र हुन्छ। मैले तिमीलाई प्रेम गरिनँ, मैले त तिमीलाई पूजा गरेँ, र यो पूजाको फल नै मेरो आन्तरिक शान्ति हो।

म सम्झन्छु ती दिनहरू, जब मान्छेहरू मलाई सोध्थे— "तिमी उसलाई किन यति धेरै महत्त्व दिन्छौ? उसले तिमीलाई के दियो र?" उनीहरूलाई कसरी बुझाऊँ कि श्रद्धामा लेनदेनको कुनै हिसाब हुँदैन। तिमीले मलाई के दियौ भन्दा पनि तिमी मेरो जीवनमा हुनु नै मेरो लागि सबैभन्दा ठूलो वरदान थियो। तिम्रो उपस्थिति मात्रले पनि मेरो विचारमा एउटा सुगन्ध भरिदिन्थ्यो। मैले तिमीलाई कहिल्यै आफ्नो बनाउने जिद्दी गरिनँ, किनकि मलाई थाहा थियो कि फूललाई बोटमै राख्दा उसको सुन्दरता बढी हुन्छ, टिपेर आफ्नो खल्तीमा राख्दा त ऊ ओइलाएर मर्छ। मेरो प्रेम पनि त्यस्तै भयो—टाढैबाट तिमीलाई हेरेर रमाउनु, तिम्रो सफलतामा आफ्नै विजय देख्नु र तिम्रो खुसीमा आफ्नो संसार पाउनु। यसैलाई त श्रद्धा भनिँदो रहेछ। यहाँ 'म' भन्ने अहङ्कार कतै हुँदैन, यहाँ त केवल 'तिमी' र तिम्रो कल्याणको कामना मात्र हुन्छ।

धेरैले प्रेमलाई नशा भन्छन्, तर म यसलाई एउटा ध्यान भन्छु। जब म आँखा चिम्लन्छु, मलाई कुनै उत्तेजना हुँदैन, मलाई त केवल एउटा यस्तो स्थिरता महसुस हुन्छ जुन कुनै योगीले वर्षौँको तपस्यापछि मात्र प्राप्त गर्छ। तिम्रो छवि मेरो मनमा कुनै भौतिक लालसाका साथ छैन, त्यो त एउटा यस्तो मूर्ति बनेर बसेको छ जसको अगाडि म हरेक दिन आफ्नो शिर झुकाउँछु। श्रद्धाले मान्छेलाई कति धेरै बलियो बनाउँदो रहेछ! संसारले मलाई जतिसुकै दुःख दिए पनि, जतिसुकै अपमान गरे पनि, जब म तिमीलाई सम्झन्छु, मलाई लाग्छ कि मभन्दा धनी मान्छे यो संसारमा अरू कोही छैन। किनकि मसँग तिमीप्रतिको यो अटुट विश्वास छ। यो विश्वास नै मेरो सबैभन्दा ठूलो ढाल हो। मलाई अब कुनै कुराको डर छैन, किनकि मेरो श्रद्धा कुनै बाहिरी परिस्थितिमा टिकेको छैन, यो त मेरो आफ्नै आत्माको एउटा हिस्सा भइसकेको छ।

अचेल मलाई धेरै बोल्न मन लाग्दैन। मौनतामा जति गहिराइ हुन्छ, त्यो शब्दमा कहाँ भेटिन्छ र? मेरो श्रद्धा पनि मौन छ। म तिमीलाई दिनहुँ "म तिमीलाई प्रेम गर्छु" भनेर सुनाउन चाहन्नँ। मेरो हरेक कर्म, मेरो हरेक सोच र मेरो हरेक प्रार्थना नै मेरो प्रेमको प्रमाण हो। म कसैको भलो गर्छु भने, त्यो पनि तिम्रै लागि हो। म आफ्नो काम इमानदारीपूर्वक गर्छु भने, त्यो पनि तिम्रै श्रद्धामा अर्पण गरेको पुष्प हो। किनकि तिमीले मलाई सिकाएको कुरा नै यही हो—कि प्रेम भनेको आफैँलाई राम्रो मान्छे बनाउनु हो। यदि मेरो प्रेमले मलाई स्वार्थी, ईर्ष्यालु वा क्रोधित बनाउँछ भने, त्यो प्रेम होइन, त्यो त केवल वासना मात्र हो। तर तिमीप्रतिको श्रद्धाले मलाई दयालु बनायो, मलाई धैर्यवान् बनायो। म अब शत्रुलाई पनि क्षमा गर्न सक्छु, किनकि मेरो हृदयमा तिमी जस्तो शान्त उर्जा बास गर्छौ।

श्रद्धामा कहिल्यै पनि विरक्ति हुँदैन। मान्छेहरू भन्छन्— "समय बित्दै गएपछि प्रेमको रङ फिक्का हुँदै जान्छ।" तर श्रद्धाको रङ त जति पुरानो भयो, त्यति नै गाढा र उज्यालो हुँदै जाँदो रहेछ। म अहिले पनि तिमीलाई त्यति नै आदर गर्छु, जति मैले पहिलो पटक तिमीलाई भेट्दा गरेको थिएँ। वास्तवमा, अहिले त त्यो आदर अझ बढेको छ। किनकि मैले समयको विभिन्न आरोह-अवरोहमा तिम्रो व्यक्तित्वको नयाँ-नयाँ उचाइहरू देखेको छु। तिमीले भोगेका सङ्घर्षहरू, तिम्रो धैर्यता र तिम्रो निस्वार्थ भावनाले मलाई सधैँ प्रेरित गरिरह्यो। मलाई लाग्छ, म त एउटा सानो माटोको ढिक्का मात्र थिएँ, तिम्रो श्रद्धाले नै मलाई एउटा आकार दियो। अब मलाई कुनै गुनासो छैन। जीवनले मलाई जहाँ पुर्‍याए पनि, मलाई थाहा छ कि मेरो भित्र एउटा यस्तो मन्दिर छ जहाँ तिमी सधैँ सुरक्षित छौ।

संसारले प्रेममा 'प्राप्ति' खोज्छ। यदि कसैले कसैलाई पाएन भने, उनीहरू त्यसलाई 'अधुरो' वा 'असफल' भन्छन्। तर श्रद्धामा कुनै असफलता हुँदैन। मैले तिमीलाई पाउनु वा नपाउनुसँग मेरो श्रद्धाको कुनै सम्बन्ध छैन। के सूर्यलाई नपाउँदैमा सूर्यमुखी फूलले उसलाई हेर्न छोड्छ र? के चन्द्रमालाई नपाउँदैमा चकोर चराले उसलाई पुकार्न छोड्छ र? अहँ, उनीहरूको अस्तित्व नै त्यही एकतर्फी समर्पणमा टिकेको हुन्छ। मेरो पनि त्यस्तै हो। तिमी जहाँ छौ, जसरी छौ, त्यही नै मेरो लागि पर्याप्त छ। तिमी मेरो पहुँचभन्दा टाढा भए पनि, तिमी मेरो प्रार्थनाभन्दा टाढा कहिल्यै हुन सक्दैनौ। मेरो श्रद्धा एउटा यस्तो धागो हो जसले मलाई यो भौतिक संसारभन्दा माथि उठाएर एउटा दिव्य संसारमा पुर्‍याउँछ। त्यहाँ न त कुनै विरक्ति छ, न त कुनै विछोड। त्यहाँ त केवल अनन्त मिलन छ।

कहिलेकाहीँ म सोच्छु, यदि मेरो जीवनमा तिमी नभएको भए मेरो अवस्था के हुन्थ्यो होला? सायद म पनि अरू जस्तै एउटा स्वार्थको पछाडि दौडिरहेको मान्छे हुने थिएँ। म पनि साना-साना कुरामा रिसाउने, मान्छेहरूलाई घृणा गर्ने र सधैँ अतृप्त रहने थिएँ। तर तिमीले मलाई 'अतृप्ति' बाट 'तृप्ति' तर्फ डोर्‍यायौ। तिमीले मलाई सिकायौ कि संसारलाई प्रेम गर्नु नै आफैँलाई प्रेम गर्नु हो। आज मलाई कसैसँग कुनै रिस छैन। मलाई कसैसँग कुनै प्रतिस्पर्धा छैन। म त केवल आफ्नो भित्रको त्यो प्रेमको दियोलाई बालेर हिँडिरहेको छु। यो दियोको उज्यालोले मलाई मात्र होइन, मेरो वरिपरिका मान्छेहरूलाई पनि शान्ति दिइरहेको छ। यो नै मेरो श्रद्धाको असली शक्ति हो। यसले मलाई एउटा यस्तो उचाइ दियो, जहाँबाट संसारका सबै दुःखहरू निकै साना देखिन्छन्।

श्रद्धाको यो यात्रामा मैले धेरै कुराहरू त्यागेँ। मैले आफ्नो जिद्दी त्यागेँ, मैले आफ्नो क्रोध त्यागेँ र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा—मैले आफ्नो 'म' भन्ने अहङ्कारलाई त्यागेँ। अब म केवल एउटा माध्यम मात्र हुँ। म जे बोल्छु, त्यसमा तिम्रो विचारको मधुरता हुन्छ। म जे गर्छु, त्यसमा तिम्रो प्रेरणाको स्पर्श हुन्छ। यो कस्तो अनौठो अनुभव हो! म आफैँ भएर पनि म आफैँमा छैनँ। म त पुरै तिम्रो श्रद्धामा विलीन भइसकेको छु। मान्छेहरू यसलाई पागलपन भन्न सक्छन्, तर म यसलाई 'परम शान्ति' भन्छु। यो शान्ति पाउनका लागि मान्छेहरू वर्षौँसम्म जङ्गल र गुफाहरूमा भौँतारिन्छन्, तर मैले त यो शान्ति केवल तिमीप्रतिको साँचो श्रद्धामा नै फेला पारेँ। मेरो लागि प्रेम अब कुनै शारीरिक आकर्षण होइन, यो त एउटा आध्यात्मिक अनुभूति हो।

अहिले बिस्तारै घाम झुल्किँदै छ। प्रकृतिका हरेक कणमा एउटा नयाँ ऊर्जा भरिएको छ। म पनि उठेर आफ्नो दैनिक कर्ममा लाग्नेछु। तर म जहाँ गए पनि, मेरो मनको एउटा कुना सधैँ तिम्रो चरणमा रहनेछ। म जे काम गर्नेछु, त्यो एउटा सेवाको रूपमा गर्नेछु। म जोसँग बोल्नेछु, ऊभित्र पनि तिम्रो त्यही दिव्य अंश देख्ने कोसिस गर्नेछु। श्रद्धाले मान्छेको दृष्टि नै बद्लिदिँदो रहेछ। म अब यो संसारलाई एउटा युद्ध मैदानको रूपमा होइन, एउटा साझा प्रार्थना सभाको रूपमा देख्छु। जहाँ हामी सबैजना आ-आफ्नो श्रद्धाको पुष्प लिएर उभिएका छौँ। मेरो श्रद्धाको पुष्प तिमी हौ। र म यसलाई सधैँ आफ्नो हृदयमा ताजा राखिरहनेछु।

अन्त्यमा, श्रद्धा नै त्यो अन्तिम सत्य हो जसले मृत्युलाई पनि जित्न सक्छ। शरीर त एकदिन खरानी हुनेछ, तर मेरो यो श्रद्धा, यो भक्ति र यो शान्ति भने ब्रह्माण्डको कुनै कुनामा सधैँका लागि गुन्जिरहनेछ। मलाई अब अरू केही चाहिएको छैन। मलाई त केवल यो श्रद्धाको भावमा बाँच्न सिकाऊ, मलाई यो समर्पणको सुखमा रम्न सिकाऊ। म तिमीलाई प्रेम गर्छु भन्नु भन्दा पनि, म तिमीलाई आदर गर्छु भन्नुमा मलाई बढी गौरव महसुस हुन्छ। किनकि प्रेम त टुट्न सक्छ, तर श्रद्धा कहिल्यै टुट्दैन। यो त अटल छ, यो त अजर छ, र यो त अमर छ।

मेरो श्रद्धा... मेरो शान्ति... मेरो सर्वस्व।