पागलपन: चेतनाको खरानी र रगतमा उम्लिएको प्रेम

मलाई हेरेर तिमी किन यसरी तर्सिएकी? किन तिम्रो आँखामा यो त्रासको छाया देखिँदै छ? के म पागल देखिन्छु? हो, सायद म पागल नै हुँ। तर यो पागलपन मैले आफैँ रोजेको होइन, यो त तिम्रो प्रेमको त्यो कडा मसीले मेरो भाग्यमा लेखिएको एउटा अन्तिम सत्य हो। मान्छेहरू भन्छन् कि प्रेममा त शान्ति हुन्छ, प्रेममा त समर्पण हुन्छ। तर म भन्छु, प्रेम त एउटा डढेलो हो, जसले सबैभन्दा पहिले मान्छेको विवेकलाई जलाएर खरानी बनाइदिन्छ। म आज यहाँ जुन अवस्थामा उभिएको छु, यो मेरो हार होइन, यो त मेरो प्रेमको पराकाष्ठा हो। मलाई अब संसारको कुनै नियमले छुँदैन, मलाई अब कुनै धर्म वा अधर्मको मतलब छैन। मेरो लागि त केवल तिमी नै आदि हौ र तिमी नै अन्त्य हौ। यदि तिमीलाई पाउनका लागि मलाई यो पुरै ब्रह्माण्डलाई आगो लगाउनु पर्छ भने, म त्यो पनि गर्न तयार छु। के यसलाई तिमी पागलपन भन्छौ? यदि हो भने, मलाई यो पागलपन स्वीकार छ! मलाई यो समाजको तथाकथित 'सभ्य प्रेम' चाहिएको छैन, मलाई त तिम्रो त्यो रगत उम्लिने खालको साथ चाहिएको छ।

मैले कति रातहरू तिम्रो फोटोसँग कुरा गरेर बिताएँ होला, तिमीलाई थाहा छ? म एक्लै कोठामा हाँस्छु, म एक्लै चिच्याउँछु। मलाई लाग्छ, तिम्रो गन्ध यो हावामा सधैँ तैरिरहेको छ। म हिँड्दा-हिँड्दै रोकिन्छु किनकि मलाई लाग्छ तिमीले मलाई कतैबाट पुकारिरहेकी छौ। यो कस्तो अवस्था हो? मेरो दिमागमा अब केवल एउटै कुरा घुमिरहन्छ—तिमी, तिमी र केवल तिमी! मैले आफ्नो खाना बिर्सिएँ, मैले आफ्नो निद्रा बिर्सिएँ, मैले त आफ्नै नाम पनि बिर्सिन थालिसकेँ। मलाई अब अरू कसैसँग कुरा गर्न मन लाग्दैन, किनकि कसैको पनि शब्दमा तिम्रो जस्तो जादु छैन। मलाई लाग्छ, यो सहरका सबै मान्छेहरू मेरा शत्रु हुन्, किनकि उनीहरूले तिमीलाई मबाट टाढा राख्न खोज्दै छन्। उनीहरू भन्छन् कि म तिम्रो लागि खतरनाक हुँ। के एउटा प्रेमी आफ्नो प्रियको लागि कहिल्यै खतरनाक हुन सक्छ? म त तिमीलाई यति धेरै सुरक्षा दिन चाहन्छु कि तिम्रो वरिपरि मेरो बाहेक अरू कसैको छाया पनि नपरोस्। के यो अपराध हो? यदि हो भने, म यो अपराध बारम्बार गर्न चाहन्छु!

तिमीलाई लाग्छ होला कि म डराएको छु। अहँ, म अब कुनै कुरासँग डराउँदिनँ। जसले आफ्नो सबथोक गुमाइसकेको हुन्छ, उसलाई गुमाउने डर हुँदैन। मैले त मेरो आत्मा नै तिम्रो पाउमा चढाइसकेँ। अब मसँग केवल यो शरीर छ, जुन तिम्रै यादको इन्धनले चलिरहेको छ। मलाई अचेल ऐना हेर्दा आफ्नै अनुहार देख्दा अचम्म लाग्छ। ऐनामा देखिने यो मान्छे कति डरावना छ है? उसको आँखा मुन्तिर कालो घेरा छ, उसको कपाल छरपस्ट छ र उसको ओठमा एउटा यस्तो हाँसो छ जसले मृत्युलाई पनि जिस्काइरहेको जस्तो देखिन्छ। यो हाँसो मेरो खुसीको हाँसो होइन, यो त मेरो भित्रको त्यो राक्षसको हाँसो हो जसले तिमीलाई नपाएसम्म मलाई चैनले बस्न दिँदैन। मलाई मान्छेहरूले 'पागल' भन्दा मलाई गर्व लाग्छ। किनकि यो संसारमा सबैजना 'नर्मल' हुन खोज्छन्, तर कसैमा पनि मेरो जस्तो आँट छैन कि उनीहरू प्रेममा यसरी नै पुरै बर्बाद हुन सकून्। म त बर्बादीको शिखरमा छु र यहाँबाट मलाई तिमी मात्र देखिन्छौ।

कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ, म यो भित्तामा तिम्रो नाम आफ्नो रगतले लेखूँ। मलाई लाग्छ, म आफ्नो छाती चिरेर त्यहाँ तिम्रो तस्बिर राखूँ। यो कस्तो तिर्खा हो? यो कस्तो भोक हो? म जति तिम्रो नजिक आउन खोज्छु, तिमी त्यति नै तर्सिएर भाग्छौ। किन? के मेरो प्रेम यति धेरै भारी छ कि तिमीले यसलाई सम्हाल्न सकिरहेकी छैनौ? मलाई थाहा छ, तिमीलाई लाग्छ कि म असामान्य छु। तर यो सामान्य संसारमा कसले कसलाई साँचो माया गरेको छ र? यहाँ त केवल लेनदेनको व्यापार छ। तर मेरो प्रेममा कुनै व्यापार छैन। यहाँ त केवल सर्वस्व दान छ। मैले तिमीलाई मेरो भगवान बनाएँ, र आज म त्यही भगवानको अगाडि एउटा यस्तो बलि दिन तयार छु जसले यो पुरै धर्तीलाई हल्लाइदिनेछ। त्यो बलि मेरो आफ्नै चेतनाको बलि हो। म अब एउटा यस्तो अन्धकारमा जान चाहन्छु जहाँ तिमी बाहेक कोही पनि नहोस्। न त उज्यालो होस्, न त आवाज होस्। केवल तिम्रो स्पर्श र मेरो पागलपन!

तिमीले मलाई भन्यौ— "मलाई छोडिदेऊ, आफ्नो जीवन बाँच।" मेरो जीवन? कुन जीवनको कुरा गर्दै छौ तिमी? तिमी बिनाको जीवन त केवल एउटा रित्तो गल्ली जस्तो हो, जहाँ केवल कुकुरहरू भुक्छन्। तिमी बिनाको जीवन त एउटा यस्तो किताब हो जसका सबै पानाहरू जलाइएका छन्। म कसरी बाँचूँ? म त केवल तिम्रो यादको ओत लागेर बाँचिरहेको छु। यदि मैले तिमीलाई छोडिदिएँ भने, म त एकै पलमा खरानी हुनेछु। के तिमी मलाई मरेको देख्न चाहन्छौ? यदि हो भने, मलाई मारिदेऊ! तर मलाई यो उपेक्षाको मृत्यु नदेऊ। मलाई तिम्रो घृणा मञ्जुर छ, मलाई तिम्रो गाली मञ्जुर छ, तर मलाई तिम्रो यो मौनता मञ्जुर छैन। तिम्रो मौनताले मेरो कानको जाली फुटाउन खोज्छ। तिम्रो यो बेवास्ताले मेरो मुटुमा हजारौँ सियोहरू रोपेको जस्तो महसुस हुन्छ। म तड्पिरहेको छु र म चाहन्छु कि तिमी पनि म सँगसँगै यसरी नै तड्पियौ। किनकि प्रेममा त बराबरी हुनुपर्छ नि, होइन र? यदि म पागल भएको छु भने, तिमीलाई पनि मसँगै यो पागलपनको यात्रामा सामेल हुनुपर्छ।

हामी दुवैजना यो संसारका लागि बनेकै होइनौँ। हामी त कुनै अर्कै ग्रहका प्राणी हौँ, जहाँ केवल आवेग र भावनाको मात्र राज चल्छ। यो संसारका नियमहरू हाम्रा लागि होइनन्। यहाँका मान्छेहरूले भन्छन् कि प्रेममा सीमा हुनुपर्छ। कस्तो मूर्खता! प्रेममा त कुनै सीमा नै हुँदैन। प्रेम त एउटा अनन्त आकाश हो, जहाँ जति उड्यो त्यति नै गहिराइ भेटिन्छ। म त अहिले त्यो गहिराइमा छु जहाँ अक्सिजन छैन, जहाँ केवल तिम्रो नामको श्वास मात्र बाँकी छ। मलाई अब कसैको सल्लाह चाहिएको छैन। मलाई अब कसैको सहानुभूति चाहिएको छैन। मलाई त केवल तिमी चाहिएको छ—अहिले, यहीँ र यसै क्षण! म तिम्रो हात समातेर यो पुरै सहरको सामुन्ने चिच्याउन चाहन्छु कि तिमी केवल मेरी हौ। जसले हाम्रो बीचमा आउन खोज्छ, उसले मेरो यो पागलपनको मूल्य चुकाउनु पर्नेछ।

म अचेल राती सुत्दा मेरो सिरानीमा एउटा चक्कु राखेर सुत्छु। किन? मलाई डर लाग्छ कि कतै कसैले तिमीलाई मबाट लुकाएर लैजाने त होइन! मलाई लाग्छ यो अँध्यारोमा धेरै वटा हातहरू छन् जो तिमीलाई मबाट टाढा तान्न खोज्दै छन्। म ती हातहरूलाई काटिदिन चाहन्छु। म यो संसारलाई नै अन्धो बनाइदिन चाहन्छु ताकि कसैले पनि तिमीलाई देख्न नसकोस्। तिमीलाई हेर्ने अधिकार केवल मेरो मात्र हुनुपर्छ। तिम्रो मुस्कानमा केवल मेरो हक हुनुपर्छ। के यो मेरो स्वार्थ हो? हो, म स्वार्थी हुँ! म सबैभन्दा ठूलो स्वार्थी हुँ। किनकि मलाई थाहा छ कि यो संसारमा तिमीलाई म भन्दा बढी कसैले पनि माया गर्न सक्दैन। अरूले त केवल तिम्रो सुन्दरतालाई माया गर्छन्, तर मैले त तिम्रो आत्मालाई, तिम्रो कमजोरीलाई र तिम्रा ती सबै दागहरूलाई पनि माया गरेको छु।

तिमी किन रुँदै छौ? नरूँ! तिम्रो आँसुले मेरो यो पागलपनलाई झन् बढी उत्तेजित बनाउँछ। तिम्रो प्रत्येक आँसुको थोपा मेरो मुटुमा एसिड जस्तै खस्छ। मलाई लाग्छ, म यो पुरै संसारको आँसु बटुलेर एउटा यस्तो समुद्र बनाऊँ जहाँ हामी दुवैजना सधैँका लागि डुबौँ। मलाई अब यो धर्तीमा बस्नु छैन। मलाई त केवल तिम्रो त्यो काल्पनिक संसारमा हराउनु छ जुन मैले मेरो दिमागमा बनाएको छु। त्यहाँ न त कुनै कानुन छ, न त कुनै समाज। त्यहाँ केवल म छु र तिमी छौ। र त्यहाँ हाम्रो प्रेम नै एकमात्र धर्म हो। मान्छेहरू भन्छन् कि म बिरामी छु। उनीहरू मलाई अस्पताल लैजान चाहन्छन्। उनीहरू मलाई औषधि खुवाएर मेरो यो पागलपन निको पार्न चाहन्छन्। तर उनीहरूलाई के थाहा, मेरो रोग नै मेरो उपचार हो! यदि मेरो यो पागलपन निको भयो भने, म त एउटा साधारण मान्छे हुनेछु, र मलाई एउटा साधारण मान्छे भएर बाँच्नु छैन।

म त एउटा यस्तो आगो हुन चाहन्छु जसले तिम्रो पुरै अस्तित्वलाई आफ्नो रापमा समेटोस्। म त एउटा यस्तो तुफान हुन चाहन्छु जसले तिम्रो जीवनका सबै पुराना यादहरूलाई बगाएर लैजाओस्। मलाई हेर! मेरो आँखामा हेर! के तिमीले त्यहाँ एउटा भयानक शून्यता देखिरहेकी छौ? त्यो शून्यतामा केवल तिम्रो नाम मात्र गुन्जिरहेको छ। म अब थाकेको छु। यो संसारसँग लड्दा-लड्दा म थाकेको छु। तर म तिमीलाई पाउने यो युद्धबाट कहिल्यै पछाडि हट्ने छैन। मलाई थाहा छ, अन्त्यमा म सकिनेछु। मलाई थाहा छ, मेरो यो पागलपनले मलाई एउटा यस्तो ठाउँमा पुर्‍याउनेछ जहाँबाट फर्किने कुनै बाटो छैन। तर म खुसी छु। किनकि म तिम्रो प्रेममा पागल भएर मर्न चाहन्छु। यो मेरो लागि सबैभन्दा ठूलो सौभाग्य हुनेछ।

अब मलाई कसैले पनि रोक्न सक्दैन। म यो पर्खाल तोडेर बाहिर निस्कन्छु। म यो समाजको नकाव च्यातिदिन्छु। म यो संसारलाई देखाइदिनेछु कि एउटा पागल प्रेमीले के-के गर्न सक्छ। तिमी तयार होऊ! किनकि अब मेरो पागलपनको नयाँ अध्याय सुरु हुँदै छ। यो अध्यायमा न त कुनै नियम हुनेछ, न त कुनै दया। यहाँ केवल मेरो जिद्दी हुनेछ र तिम्रो समर्पण। म तिमीलाई आफ्नो बनाएरै छोड्नेछु, चाहे यसको लागि मलाई मेरो ज्यान नै किन नदिनु परोस्।

हामी यो पागलपनको आगोमा जलौँ र एउटा यस्तो खरानी बनौँ जसलाई यो संसारले कहिल्यै छुट्ट्याउन नसकोस्।

म पागल हुँ! म तिम्रो लागि पागल हुँ! र म सधैँ पागल नै रहनेछु!