नशा: रगतमा बग्ने तिम्रो सम्झनाको मात

 

अहिले यो कोठाको सन्नाटामा म आफ्नै मुटुको धड्कन सुन्दै छु, र मलाई लाग्दै छ कि मेरो नशा-नसामा रगत होइन, तिम्रो सम्झनाको एउटा कडा रसायन बगिरहेको छ। मान्छेहरू मलाई हेरेर सोध्छन्— "तिमी किन यस्तो टोलाएको? तिम्रो आँखा किन सधैँ रगत जस्तै राता हुन्छन्?" उनीहरूलाई कसरी बुझाऊँ कि म कुनै पदार्थको नशामा होइन, म त प्रेमको त्यो सबैभन्दा माथिल्लो स्तरको मातमा छु, जहाँ पुगेपछि मान्छेलाई आफ्नो शरीरको पनि वास्ता हुँदैन। तिम्रो प्रेम मेरो लागि एउटा यस्तो लत बन्यो, जसले मलाई बिस्तारै-बिस्तारै भित्रैबाट गलाउँदै लग्यो, तर मलाई त्यो गलाईमा पनि एउटा अनौठो आनन्द महसुस भइरह्यो। नशाको एउटा विशेषता हुन्छ— यसले सुरुमा तपाईँलाई आकाशमा उडाउँछ, र जब यसको मात उत्रिन थाल्छ, यसले तपाईँलाई यस्तो खाडलमा पछार्छ जहाँबाट निस्कन असम्भव जस्तै हुन्छ। म अहिले त्यही खाडलको पिँधमा छु, तैपनि मलाई तिम्रै यादको अर्को एउटा 'डोज' चाहिएको छ।

म सम्झन्छु ती सुरुका दिनहरू, जब तिम्रो एउटा मेसेज वा तिम्रो एउटा मुस्कानले मलाई पुरै संसार भुलाइदिन्थ्यो। त्यतिबेला मलाई लागेको थियो कि यो खुसी हो, यो जीवन हो। तर मलाई के थाहा, म त एउटा यस्तो जालोमा फस्दै थिएँ, जसले मेरो विवेकलाई बिस्तारै बन्धक बनाउँदै थियो। प्रेमको नशाले मान्छेलाई अन्धो मात्र बनाउँदैन, यसले त मान्छेलाई एउटा यस्तो भ्रमको संसारमा कैद गरिदिन्छ जहाँ उसलाई गलत कुरा पनि सही लाग्न थाल्छ। तिमीले मलाई जतिसुकै चोट पुर्‍याए पनि, तिमीले मलाई जतिसुकै उपेक्षा गरे पनि, म सधैँ तिम्रो नजिक आउन खोजिरहेँ। किन? किनकि मलाई तिम्रो उपस्थितिको नशा लागेको थियो। जसरी एउटा जँड्याहालाई थाहा हुन्छ कि रक्सीले उसको कलेजो खाइरहेको छ, तैपनि उसले प्याला छोड्न सक्दैन— ठ्याक्कै त्यस्तै अवस्था मेरो भयो। तिम्रो प्रेमले मेरो आत्मसम्मान खाइरहेको थियो, मेरो पहिचान मेटाउँदै थियो, तर मलाई केवल तिम्रो साथ चाहिएको थियो।

यो नशाले मेरो वास्तविकतालाई पुरै धमिलो बनाइदियो। अचेल मलाई दिन र रात बीचको फरक थाहा हुँदैन। म सपनामा पनि तिमीसँगै हुन्छु र बिउँझिँदा पनि तिम्रो यादको ओत लागेर बसिरहेको हुन्छु। मेरा साथीहरू, मेरो परिवार, मेरो काम— यी सबै मेरा लागि अर्थहीन भएका छन्। मलाई लाग्छ, यो संसारमा केवल दुईवटा कुरा मात्र अस्तित्वमा छन्: एउटा तिम्रो अभाव र अर्को त्यो अभावले दिने असह्य पीडा। र अचम्मको कुरा त के छ भने, मलाई यो पीडामा पनि एउटा मात लाग्छ। म तिम्रा पुराना फोटोहरू हेरेर घण्टौँ बिताउँछु, तिम्रा पुराना भोइस नोटहरू बारम्बार सुन्छु। यो सबै के हो? यो त त्यही नशाको 'विड्रल सिम्टम' हो, जसले मलाई छटपटी दिइरहेको छ। म तिमीबाट मुक्त हुन चाहन्छु, म यो नशा त्याग्न चाहन्छु, तर मेरो शरीरको हरेक कोषले तिम्रै नाम चिच्याइरहेको हुन्छ। प्रेम जब नशा बन्छ, तब यो मुक्ति होइन, यो एउटा आजीवन कारावास बन्दो रहेछ।

अचेल मलाई लाग्छ, म एउटा जिउँदो लास हुँ। मेरो अनुहारमा कुनै चमक छैन, मेरो बोलीमा कुनै ऊर्जा छैन। म केवल तिम्रो यादको 'ओभरडोज' ले थलिएको छु। कहिलेकाहीँ म ऐनाको अगाडि उभिएर आफैँलाई गाली गर्छु— "हेर, एउटा मान्छेको लागि तिमीले आफ्नो के हालत बनायौ!" तर ऐनामा देखिने त्यो मान्छेले मलाई खिसी गर्दै हाँसेजस्तो लाग्छ। उसले भन्छ— "तिमीले चाहेर पनि छोड्न सक्दैनौ, किनकि तिम्रो अस्तित्व नै अब उसको यादमा टिकेको छ।" कति भयानक सत्य हो है? हामी अर्को मान्छेलाई आफ्नो संसार बनाउँछौँ र जब त्यो मान्छे जान्छ, तब हामीसँग आफ्नो भन्नु केही पनि बाँकी रहँदैन। म अहिले त्यही रित्तोपनको नशामा छु। यो नशा रक्सीको भन्दा धेरै कडा छ। रक्सीको नशा त सुतेर उठेका भोलिपल्ट उत्रिन्छ, तर यो प्रेमको नशा त निद्रामा झन् गाढा भएर आउँछ।

मैले कति पटक कोसिस गरेँ— तिम्रो नम्बर ब्लक गरेँ, तिम्रा उपहारहरू फालिदिएँ, तिमीसँग सम्बन्धित हरेक ठाउँबाट टाढा भागेँ। तर म जहाँ गए पनि मेरो भित्रको त्यो तिर्खा मेटिएन। मलाई लाग्थ्यो, दूरीले यो नशा कम गर्नेछ। तर दूरीले त यो नशालाई अझ कडा पो बनाइदियो। तिम्रो अनुपस्थितिले तिम्रो मूल्य झन् बढाइदियो। म अब तिमीलाई प्रेम गर्दिनँ होला, तर म तिम्रो नशामा भने पक्कै छु। मलाई तिम्रो आवाज सुन्नु छ, मलाई तिम्रो गन्ध महसुस गर्नु छ, मलाई तिम्रो त्यो विषालु स्पर्श फेरि एकपटक चाहियो। यो चाहना नै मेरो विनाशको कारण हो। मलाई थाहा छ, यदि म फेरि तिम्रो नजिक गएँ भने म पुरै खरानी हुनेछु। तर यो नशाले मलाई भनिरहेको छ— "एकपटक, केवल एकपटक मात्र!" यो 'एकपटक' को चक्करमा मैले आफ्नो कति धेरै वर्षहरू बर्बाद गरेँ, त्यसको हिसाब मसँग छैन।

नशामा मान्छेले आफ्नो मर्यादा बिर्सिन्छ, आफ्नो सीमा बिर्सिन्छ। मैले पनि तिम्रो लागि के-के गरिनँ? मैले आफ्ना सबै सिद्धान्तहरू तोडेँ, मैले आफ्नो स्वाभिमानलाई तिम्रो पाउमा चढाइदिएँ। तिमीले मलाई जति अपमान गर्यौ, म त्यति नै तिम्रो भक्त बन्दै गएँ। यो प्रेम होइन, यो त एउटा मानसिक रोग हो। तर यो रोगको उपचार कुनै डाक्टरसँग छैन। यसको औषधि त केवल तिमीसँग मात्र थियो, र तिमीले त्यो औषधि दिन इन्कार गरिदियौ। आज म एउटा यस्तो रोगी भएको छु, जसलाई आफ्नो रोगसँग नै प्रेम छ। मलाई यो जलन मन पर्न थालेको छ, मलाई यो आँसुको स्वाद मिठो लाग्न थालेको छ। यो कस्तो विकृत मानसिकता हो? तर नशामा यस्तै हुन्छ। तपाईँलाई आफ्नो बर्बादी पनि एउटा उत्सव जस्तो लाग्न थाल्छ।

रात छिप्पिँदै गएपछि यो नशा झन् गाढा हुन्छ। अँध्यारोमा तिम्रो छाया मलाई जताततै देखिन्छ। मलाई लाग्छ तिमी यही कोठामा छौ, तिमी मलाई हेरेर मुस्कुराउँदै छौ। म तिमीलाई छुन खोज्छु, तर मेरो हात केवल चिसो हावामा ठोक्किन्छ। त्यसपछि सुरु हुन्छ— त्यो भयानक छटपटी। म चिच्याउन चाहन्छु, म रुन चाहन्छु, तर मेरो आवाज कतै हराउँछ। म केवल एउटा कुनामा खुम्चिएर बस्छु र यो नशाको अन्त्य कहिले होला भनेर पर्खन्छु। तर मलाई थाहा छ, यो नशाको अन्त्य केवल मेरो मृत्युसँगै मात्र हुनेछ। जबसम्म यो मुटु धड्किरहन्छ, तबसम्म यसले तिम्रो सम्झनाको 'ड्रग्स' मागिरहनेछ। म यो नशाको यस्तो दास भएको छु कि मलाई अब स्वतन्त्रताको अर्थ पनि थाहा छैन। मलाई स्वतन्त्र हुनु पनि छैन, मलाई त केवल तिम्रो यो मीठो कैदमा सधैँका लागि हराउनु छ।

मान्छेहरू भन्छन्— "समयले सबै निको पार्छ।" यो संसारको सबैभन्दा ठूलो झुट हो। समयले त केवल नशालाई बानी पारिदिने मात्र हो। समयले मलाई तिम्रो अभावसँग बाँच्न सिकायो, तर तिम्रो यादको नशालाई भने अलिकति पनि कम गरेन। म अचेल रक्सी पिउँछु, तर मलाई मात लाग्दैन। मलाई लाग्छ, तिम्रो प्रेमको नशा अगाडि संसारको कुनै पनि मदिरा फिक्का छ। मेरो रगतमा यति धेरै तिमी मिसिएको छौ कि अब मलाई कुनै अर्को नशाले छुनै सक्दैन। म एउटा यस्तो नशालु मान्छे भएको छु, जसलाई देखेर अरू मान्छेहरू तर्सिन्छन्। मेरा आँखाहरूमा एउटा शून्यता छ, एउटा यस्तो शून्यता जसले भन्छ— "यहाँ अब कोही पनि छैन, यहाँ केवल एउटा मरेको प्रेमको खरानी मात्र छ।"

अहिले बाहिर बिहानीको मधुरो उज्यालो देखिँदै छ। एउटा अर्को दिन सुरु भयो। म फेरि उठ्नेछु, म फेरि काममा जानेछु, म फेरि मान्छेहरूसँग कुरा गर्नेछु। तर मेरो भित्रको त्यो नशा उस्तै रहनेछ। म फेरि दिनभरि तिम्रो एउटा मेसेजको आशमा मोबाइल हेरिरहनेछु, जबकि मलाई थाहा छ तिमीले मलाई कहिल्यै सम्झने छैनौ। यो आशा नै यो नशाको सबैभन्दा घातक पाटो हो। आशाले हामीलाई मर्न पनि दिँदैन र बाँच्न पनि दिँदैन। यसले हामीलाई सधैँ एउटा यस्तो अवस्थामा राख्छ, जहाँ हामी केवल तड्पिरहन्छौँ। मलाई अब यो नशाबाट घृणा लाग्न थालेको छ। मलाई तिमीसँग घृणा लाग्न थालेको छ। तर म जति घृणा गर्छु, मलाई तिम्रो त्यति नै बढी जरुरत महसुस हुन्छ। यो कस्तो दुष्चक्र हो! म यो चक्रबाट बाहिर निस्कन चाहन्छु। मलाई मेरो पुरानो 'म' फिर्ता चाहियो। त्यो 'म' जो खुसी थियो, जो स्वतन्त्र थियो, जसको आँखामा सपनाहरू थिए।

तर के म कहिल्यै फिर्ता जान सक्छु र? नशाले त तपाईँको पुरानो स्वरूपलाई पुरै जलाएर खरानी बनाइदिन्छ। अब जुन मान्छे बाँकी छ, त्यो केवल तिम्रो यादको एउटा अवशेष मात्र हो। म अब यो नशासँग लड्न छोडिदिएँ। म यसलाई स्वीकार गर्छु। म एउटा जँड्याहा हुँ, म एउटा नशालु प्रेमी हुँ। र मेरो नशा तिमी हौ। मलाई यो बर्बादी मञ्जुर छ। मलाई यो पागलपन मञ्जुर छ। किनकि तिम्रो नशा बिनाको जीवन मलाई यो मृत्यु भन्दा पनि धेरै भयानक लाग्छ। म त केवल यो मातमा हराएर एकदिन कतै बिलाउन चाहन्छु। कसैले मेरो बारेमा सोध्यो भने भनिदिनु— "ऊ एउटा यस्तो मान्छे थियो, जो प्रेमको नशामा डुबेर यति टाढा पुग्यो कि उसले कहिल्यै फर्कने बाटो नै भेटेन।"

आजको यो दिन पनि यसरी नै बित्नेछ। म तिम्रो नशामा झुमिरहनेछु, म तिम्रो यादमा जलिरहनेछु। र मलाई यसमा कुनै गुनासो छैन। किनकि यो नशाले नै मलाई अझै पनि जीवित भएको महसुस गराइरहेको छ। तिम्रो अभावको यो नशा नै मेरो अन्तिम सहारा हो।