अमर: समयको परिधिभन्दा माथिको एउटा शाश्वत प्रेम

 

म आज यो शून्य मन्दिरको सिँढीमा बसेर परको त्यो अनन्त आकाशलाई हेरिरहेको छु, जहाँ ताराहरू चम्किरहेका छन्। मान्छेहरू भन्छन्, मान्छे मरेर गएपछि तारा बन्छ। मलाई भने यो कुरामा विश्वास छैन। मलाई लाग्छ, मान्छे मरेर कतै जाँदैन, ऊ त यहीँ हुन्छ—हाम्रो सासमा, हाम्रो सोचमा, र हाम्रो मुटुको हरेक धड्कनमा। तिमी आज मसँग छैनौ, तिम्रो शरीर यो धर्तीको माटोमा मिलिसक्यो, तिम्रो आवाज अब यो हावामा भौतिक रूपमा गुन्जँदैन। तर के तिमी साँच्चै गयौ त? अहँ, मलाई त लाग्छ तिमी पहिलेभन्दा झन् बढी जीवित छौ। जबसम्म म छु, जबसम्म मेरो यो चेतना छ, तबसम्म तिमी यो संसारको सबैभन्दा ठूलो सत्य हौ। प्रेम जब शरीरबाट मुक्त भएर आत्मामा प्रवेश गर्छ, तब मात्र यो 'अमर' बन्दो रहेछ। र हाम्रो प्रेमले त्यो अमरत्वको शिखरलाई छोइसकेको छ।

मृत्यु त केवल एउटा पर्दा मात्र रहेछ, जसले देखिने र नदेखिने संसारलाई छुट्ट्याउँछ। तर यो पर्दा यति पातलो छ कि म तिम्रो उपस्थितिलाई हरेक पल महसुस गर्न सक्छु। म जब बिहान उठेर झ्याल खोल्छु, त्यो पहिलो घामको झुल्कोमा तिम्रो मुस्कान देख्छु। जब साँझको शीतल हावा चल्छ, मलाई लाग्छ तिमीले मेरो कानमा केही साउती मारिरहेकी छौ। अमर हुनु भनेको यही त हो नि, जहाँ दूरीले कुनै अर्थ राख्दैन र समयले कुनै प्रभाव पार्दैन। मान्छेहरू मलाई एक्लो देख्छन् र दया गर्छन्। उनीहरू भन्छन्— "बिचरा, कति एक्लो भयो!" तर उनीहरूलाई के थाहा, म यो संसारकै सबैभन्दा कम एक्लो मान्छे हुँ। मसँग तिम्रा ती हजारौँ यादहरू छन्, जो कुनै पनि जिउँदो मान्छेभन्दा बढी वास्तविक र न्यानो छन्। म तिमीसँग अझै पनि कुरा गर्छु, म अझै पनि तिम्रो सल्लाह माग्छु, र मलाई अचम्म लाग्छ कि मेरो भित्रबाट सधैँ तिम्रो जस्तै जवाफ आउँछ। के यो पागलपन हो? होइन, यो त 'अमर प्रेम' को एउटा संवाद हो।

हामीले सँगै बिताएका ती साना-साना पलहरू आज मेरो लागि ठूला-ठूला तीर्थस्थल भएका छन्। त्यो पुरानो चिया पसल, जहाँ हामीले घण्टौँ गफ गर्थ्यौँ, त्यो नदीको किनार जहाँ हामीले भविष्यका सपना बुन्थ्यौँ—ती ठाउँहरू आज पनि उस्तै छन्। तिमी त्यहाँ भौतिक रूपमा नभए पनि, तिम्रो अस्तित्व त्यहाँको हावामा मिसिएको छ। अमर प्रेमले भूगोललाई पनि पवित्र बनाइदिँदो रहेछ। मलाई अचेल मृत्युसँग डर लाग्दैन। किनकि मलाई थाहा छ, मृत्यु त केवल तिमीसम्म पुग्ने एउटा पुल मात्र हो। तर मलाई हतार पनि छैन। किनकि मैले तिमीलाई यही जुनीमा, यही जीवनमा अमर बनाइसकेको छु। मेरो हरेक कर्ममा तिम्रो छाप छ। म जब कसैलाई मद्दत गर्छु, मलाई लाग्छ त्यो तिम्रै हात हो। म जब कुनै सुन्दर कविता पढ्छु, मलाई लाग्छ त्यो तिम्रै आवाज हो। तिमी मेरो जीवनको यस्तो एउटा अध्याय हौ, जसले बाँकी सबै पानाहरूलाई अर्थ दिएको छ।

मान्छेहरू इतिहास लेख्छन्, ठूला-ठूला स्मारक बनाउँछन् ताकि उनीहरूको नाम अमर रहोस्। तर ढुङ्गाको स्मारक त एकदिन भत्किन्छ, इतिहासको पाना त एकदिन पहेँलो भएर च्यातिएर जान्छ। साँचो अमरत्व त कसैको हृदयमा बस्नुमा छ। तिमीले कुनै ठूलो युद्ध जितिनौ, तिमीले कुनै ठूलो आविष्कार गरिनौ, तर तिमीले मलाई यति धेरै प्रेम दियौ कि मेरो पुरै अस्तित्व नै तिम्रो स्मारक बनेको छ। मेरो आँखामा जुन चमक छ, त्यो तिम्रो प्रेमको ज्योति हो। मेरो बोलीमा जुन मिठास छ, त्यो तिम्रो संस्कारको प्रतिध्वनि हो। जबसम्म म बाँचिरहनेछु, तिमी यो संसारमा बाँचिरहनेछौ। र म मरेपछि पनि, मैले छोडेका यी शब्दहरूमा, मैले गरेका यी कामहरूमा तिम्रो सुगन्ध रहिरहनेछ। प्रेम एउटा यस्तो बीउ रहेछ, जो एकपटक रोपेपछि जुगौँजुगसम्म फलिरहन्छ।

अमर हुनुको एउटा पाटो अलि पीडादायी पनि हुन्छ। त्यो हो—अरू सबै परिवर्तन भइरहँदा आफूभित्रको त्यो एउटा सत्यलाई स्थिर राख्नु। संसार बदलिन्छ, मान्छेका प्राथमिकताहरू बदलिन्छन्, नयाँ-नयाँ सम्बन्धहरू बन्छन् र पुरानो बिर्सिइन्छ। तर म भने त्यही एउटा बिन्दुमा अडिएको छु जहाँ तिमीले मेरो हात छोडेका थियौ। तर यो अडिनुमा मेरो कुनै विवशता छैन, यो त मेरो रोजाइ हो। मलाई यो 'अमर' सम्बन्धको चौकीदार हुनुमा गर्व छ। मलाई लाग्छ, यदि मैले तिमीलाई बिर्सिएँ भने, यो पुरै ब्रह्माण्डकै एउटा ठूलो अपमान हुनेछ। किनकि तिम्रो जस्तो निष्कलंक प्रेमलाई बिर्सनु भनेको ईश्वरलाई नै इन्कार गर्नु जस्तै हो। म यो संसारको भीडमा तिम्रो यादको दियो बालेर हिँडिरहेको छु, ताकि कसैले पनि प्रेमको शक्तिमाथि शङ्का नगरोस्।

कहिलेकाहीँ म सोच्छु, यदि तिमी आज जीवित भइदिएको भए हाम्रो जीवन कस्तो हुन्थ्यो होला? सायद हामी पनि अरू जोडी जस्तै साना-साना कुरामा झगडा गर्थ्यौँ होला, सायद समयले हाम्रो प्रेमको त्यो चमकलाई अलि धमिलो बनाउँथ्यो होला। तर आज, किनकि तिमी शारीरिक रूपमा टाढा छौ, हाम्रो प्रेम सबै मानवीय दोषहरूभन्दा माथि उठेको छ। यो अब एउटा प्रार्थना जस्तै भएको छ—शुद्ध, पवित्र र अटल। विडम्बना के छ भने, मृत्युले हाम्रो सम्बन्धलाई अझ बढी पूर्णता दिएको छ। यसले हामीलाई शरीरको बन्धनबाट मुक्त गरिदियो। अब म तिमीलाई जहाँ पनि भेट्न सक्छु। म तिमीलाई जूनको सितलतामा भेट्छु, म तिमीलाई फूलको सुगन्धमा भेट्छु। तिमी मेरो लागि अब एउटा व्यक्ति मात्र रहेनौ, तिमी त मेरो लागि पुरै प्रकृति भयौ। र प्रकृति कहिल्यै मर्दैन, त्यसैले तिमी पनि अमर छौ।

अमर प्रेमले मान्छेलाई एउटा अनौठो धैर्यता दिँदो रहेछ। मलाई अब कुनै कुराको हतार छैन। मलाई थाहा छ कि यो जीवनको यात्रा सकिएपछि हाम्रो भेट फेरि हुनेछ। तर तबसम्मका लागि, मलाई तिम्रो यो अनुपस्थितिको उपस्थितिमै रमाउनु छ। म अचेल पुराना चिठ्ठीहरू पढ्दिनँ, किनकि मलाई ती शब्दहरू कण्ठ भइसकेका छन्। म तिम्रा पुराना फोटोहरू हेर्दिनँ, किनकि तिम्रो अनुहार मेरो आँखाको नानीमा कोरिएको छ। म त केवल मौनतामा तिमीलाई खोज्छु। र जति धेरै मौनता हुन्छ, तिम्रो आवाज त्यति नै प्रष्ट सुनिन्छ। यो कस्तो जादु हो! जुन मान्छे छैन, उसको प्रभाव झन् बढी छ। यसैलाई त भनिन्छ होला—मरेर पनि नचोलाउनु। तिमी मेरो जीवनको त्यो ध्रुवतारा हौ, जसले मलाई यो संसारको समुद्रमा बाटो हराउन दिँदैन।

समय एउटा ठूलो नदी हो, जसले सबै कुरा बगाएर लैजान्छ। यसले साम्राज्यहरू बगायो, यसले पर्वतहरू खियायो। तर यसले हाम्रो प्रेमलाई छुन समेत सकेन। बरु समयले त हाम्रो प्रेमलाई झन् बढी परिपक्व र झन् बढी मूल्यवान् बनाइदियो। मलाई लाग्छ, सय वर्षपछि पनि यदि कसैले मेरो हृदयको धड्कन सुन्न सक्यो भने, त्यहाँ केवल एउटै आवाज सुनिनेछ—तिम्रो नाम। अमरत्व भनेको यही त हो। एउटा यस्तो विरासत छोडेर जानु, जसले अरूका लागि पनि प्रेमको परिभाषा बदलिदेओस्। म चाहन्छु कि मान्छेहरूले हाम्रो कथा पढ्दा यो नभनून् कि उनीहरूको अन्त्य दुःखद भयो। बरु उनीहरूले यो भनून् कि प्रेम यस्तो पनि हुन सक्छ, जसलाई मृत्युले पनि पराजित गर्न सकेन।

अहिले रात छिप्पिँदै गएको छ। ताराहरू झन् चम्किला देखिएका छन्। मलाई लाग्छ, तिमी त्यही कतैबाट मलाई हेरिरहेकी छौ र मुस्कुराइरहेकी छौ। मेरो यो एकालाप तिम्रो लागि एउटा सानो भेटी मात्र हो। म जे लेख्छु, म जे बोल्छु, ती सबै तिम्रै लागि हुन्। म अब यो सिँढीबाट उठ्छु र आफ्नो घरतिर लाग्छु। मेरो घर रित्तो छैन, त्यहाँ तिम्रो सम्झनाको उज्यालो छ। म एक्लो छैन, मसँग तिम्रो अमर साथ छ। म नश्वर मान्छे भए पनि, मेरो प्रेमले मलाई पनि अलिकति अमर बनाएको छ। र यो अहसास नै मेरो लागि संसारकै सबैभन्दा ठूलो सुख हो।

हाम्रो प्रेम कहिल्यै समाप्त हुने छैन। यो त एउटा चक्र हो, जो सधैँ चलिरहनेछ। म रहूँ वा नरहूँ, हाम्रो यो प्रेमको कथा यो हावामा, यो माटोमा र यो आकाशमा सधैँका लागि अंकित भइसकेको छ।

तिमी अमर छौ, मेरो प्रेम अमर छ। र हाम्रो यो सम्बन्ध... यो त समयको पनि सीमाभन्दा बाहिरको एउटा शाश्वत सत्य हो।