तडप: शून्यताको बीचमा जलिरहेको एउटा अस्तित्व

 

म अहिले यो अँध्यारो कोठामा एक्लै बसिरहेको छु, तर मलाई लाग्दैछ कि म कुनै तातो कोइलाको ओछ्यानमा सुतिरहेको छु। मेरो शरीरको हरेक नशा यसरी तन्किएका छन् कि मलाई लाग्छ अब एकै छिनमा ती सबै पड्किनेछन् र मेरो रगत यो भुइँमा पोखिनेछ। मान्छेहरू भन्छन् कि प्रेममा त शान्ति हुन्छ, प्रेममा त शीतलता हुन्छ। तर म सोध्छु—खै कहाँ छ त्यो शीतलता? म त यहाँ एउटा यस्तो आगोमा जलिरहेको छु जसको कुनै धुवाँ छैन, जसको कुनै ज्वाला देखिँदैन, तर यसले मेरो भित्री तहलाई हरेक पल चिरिइरहेको छ। यो 'तडप' कति भयानक हुँदो रहेछ! यसले मान्छेलाई न त मर्न दिन्छ, न त चैनसँग बाँच्नै दिन्छ। यो तिमीलाई पाउने केवल एउटा साधारण इच्छा मात्र होइन, यो त तिम्रो अभावमा मेरो अस्तित्व नै मेटिन लागेको एउटा आदिम चित्कार हो। म सास फेर्छु, तर मलाई लाग्छ कि हावामा अक्सिजन होइन, तिम्रो सम्झनाको तीखा काँडाहरू मिसिएका छन् जसले मेरो फोक्सोलाई भित्रभित्रै रक्ताम्मे बनाइरहेका छन्।

म चिच्याउन चाहन्छु, म रुन चाहन्छु, म यो संसारलाई नै आफ्नो पीडा सुनाउन चाहन्छु, तर मेरो आवाज मेरो घाँटीमै आएर अड्किएको छ। यो तडपले मलाई यतिसम्म लाचार र कमजोर बनाइदिएको छ कि म अब आफ्नै आँसु पुछ्न पनि असमर्थ भएको छु। तिमीलाई थाहा छ? म अचेल रातभरि निदाउन सक्दिनँ। म आँखा चिम्लन्छु र मलाई लाग्छ तिमी मेरै छेउमा उभिएकी छौ, तिम्रो त्यो परिचित सुगन्ध मेरो नजिकै छ, तर जब म हात बढाउँछु, त्यहाँ केवल रित्तो हावा र चिसोपन मात्र हुन्छ। त्यो रित्तोपनले मलाई यसरी हिर्काउँछ कि म फेरि एकपटक मर्छु र फेरि बिउँझन्छु केवल अर्को एक पल तिम्रो यादमा तड्पिनका लागि। यो कस्तो सजाय हो? मैले कुन जन्ममा कस्तो पाप गरेको थिएँ र आज म यो जीवित नरक भोगिरहेको छु? मलाई अचेल ऐना हेर्न पनि डर लाग्छ। ऐनामा देखिने त्यो मान्छे मेरो होइन जस्तो लाग्छ। उसका आँखाहरू भित्र गाडिएका छन्, उसको अनुहारमा एउटा यस्तो अनिकाल छ जसलाई तिम्रो एउटा सानो झलकले मात्र मेटाउन सक्छ। तर तिमी त क्षितिज भन्दा पनि टाढा पुगिसक्यौ। म जति जोडले तिम्रो पछाडि दौडिन्छु, तिमी त्यति नै पर सरिदिन्छौ। यो दौड कहिल्यै नसकिने रहेछ। यो तडप त मेरो शरीरको हरेक कोषमा रगतसँगै बगिरहेको छ।

म सम्झन्छु ती दिनहरू, जब तिम्रो हात मेरो हातमा हुन्थ्यो र संसारका सबै समस्याहरू साना लाग्थे। त्यतिबेला मलाई लाग्थ्यो म अमर छु, मलाई कसैले हराउन सक्दैन। तर आज? आज म एउटा सानो सियोको टुप्पोमा उभिएको जस्तो महसुस गर्छु। हरेक पाइलामा मलाई एउटा नयाँ चोट लाग्छ। मलाई लाग्छ म एउटा यस्तो विशाल मरुभूमिमा छु जहाँ वरिपरि केवल तातो बालुवा मात्र छ र म पानीको एक थोपाका लागि तड्पिरहेको छु। तर मलाई पानी चाहिएको होइन, मलाई त तिम्रो त्यो एउटा स्पर्श चाहिएको हो जसले मेरो यो सुकेको जीवनलाई फेरि हरियो बनाउन सकोस्। यो तडपले मलाई बिस्तारै-बिस्तारै पागल बनाउँदैछ। म एक्लै बरबराउँछु, म कोठाका भित्ताहरूसँग तिम्रो कुरा गर्छु, म हावासँग तिम्रो खबर सोध्छु। मान्छेहरू मलाई देखेर बाटो काट्छन्, उनीहरूलाई लाग्छ म मानसिक रूपमा विक्षिप्त भएको छु। सायद उनीहरू सही नै हुन्। कसैको यादमा यसरी पल-पल तड्पिनु भनेको पागलपनको अन्तिम सीमा नै त हो नि!

कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ, म यो मुटुलाई नै मेरो छातीबाट निकालेर कतै फालिदिऊँ। किनकि यो मुटु नै त हो जसले मलाई यति धेरै पीडा दिइरहेको छ। यो मुटुको हरेक धड्कनमा तिम्रो नामको प्रतिध्वनि सुनिन्छ। यसले मलाई एक पल पनि शान्तसँग बस्न दिँदैन। म खाना खान बस्छु, तर मेरो गाँस घाँटीमै आएर अड्किन्छ। मलाई लाग्छ, यदि मैले तिम्रो आवाज सुन्न पाएँ भने मात्र यो गाँस तल जानेछ। म पानी पिउँछु, तर त्यो पानीले मेरो पेट त भर्छ, तर मेरो मुटुमा लागेको यो डढेलोलाई भने कति पनि शान्त पार्न सक्दैन। यो कस्तो प्यास हो? यो कस्तो भोक हो? मलाई अचेल संसारका रङ्गीन कुराहरू मन पर्दैन। मलाई त केवल यो शून्यता, यो अँध्यारो र यो अभाव नै आफ्नै जस्तो लाग्छ। मलाई लाग्छ, यो तडप नै अब मेरो परिचय हो। म एक तड्पिरहेको मान्छे हुँ, जसको जीवनको एक मात्र लक्ष्य तिमीलाई फेला पार्नु हो, तर मलाई यो पनि थाहा छ कि तिमी अब कहिल्यै फर्कने छैनौ।

अहिले रात छिप्पिँदै गएको छ, र यो सन्नाटामा मेरो तडप झन् तीव्र भएको छ। बाहिर कतै एउटा कुकुर रोइरहेको छ, सायद उसले पनि मेरो भित्रको यो नभनिएको चित्कार सुनिरहेको छ होला। म उठेर झ्याल खोल्छु, बाहिर चिसो हावा चलिरहेको छ, तर मेरो शरीरभित्र भने एउटा राप छ। यो रापलाई कसरी निभाउने? म तिम्रा पुराना लुगाहरू निकाल्छु र तिनलाई आफ्नो अनुहारमा दल्छु। मलाई लाग्छ सायद त्यहाँ अझै पनि तिम्रो अलिकति सुगन्ध बाँकी छ कि! तर त्यहाँ केवल पुरानो धूलो र रित्तोपन मात्र छ। म ती लुगाहरूलाई अँगालो हालेर बालक जस्तै रुन्छु। म कति लाचार छु है? म एउटा निर्जीव कपडाको टुक्रासँग तिम्रो सामीप्यता खोजिरहेको छु। यो तडपले मान्छेलाई कति तलसम्म झारिदिँदो रहेछ! यसले तपाईँको आत्मसम्मान, तपाईँको विवेक र तपाईँको अस्तित्व नै निमोठिदिन्छ।

मान्छेहरू भन्छन्, विछोड नै प्रेमको साँचो परीक्षा हो। तर म भन्छु, यो कुनै परीक्षा होइन, यो त एउटा हत्या हो। एउटा यस्तो हत्या जहाँ अपराधीलाई कुनै सजाय हुँदैन र पीडितले हरेक दिन मरिरहनुपर्छ। म यति धेरै तड्पिरहेको छु कि मलाई अब यो प्रेम हो कि घृणा हो भन्ने पनि थाहा हुन छोडिसक्यो। म तिमीलाई घृणा गर्न चाहन्छु किनकि तिमीले मलाई यो भयानक अवस्थामा छोडेर गयौ। म तिमीलाई सराप्न चाहन्छु किनकि तिमीले मेरो संसार उजाडिदियौ। तर म जति घृणा गर्न खोज्छु, मेरो मुटुले त्यति नै बढी तिमीलाई पुकार्छ। यो द्वन्द्वले मलाई भित्रभित्रै चिरिइरहेको छ। म एउटा यस्तो युद्धमा छु जहाँ दुवै पक्ष मेरै हुन् र म नै मरिरहेको छु। यो तडपको कुनै अन्त्य छैन जस्तो लाग्छ। यो त एउटा चक्र हो, जो घुमिरहन्छ, घुमिरहन्छ। मलाई अचेल रमाइलो ठाउँमा जान, मान्छेहरूको हाँसो सुन्न डर लाग्छ। त्यहाँका हाँसोहरूले मलाई झन् बढी जिस्काए जस्तो लाग्छ। मलाई त केवल यो अँध्यारो कुना नै प्यारो लाग्छ, जहाँ म आफ्नो तडपसँग एक्लै संवाद गर्न सक्छु।

मलाई याद छ, तिमीले एकपटक भनेकी थियौ— "म बिना पनि तिमी बाँच्न सक्छौ, तिमी त बलियो छौ।" हेर त, म बाँचिरहेको छु। तर के यसलाई बाँच्नु भनिन्छ? यो त केवल मेकानिकल तरिकाले सास फेर्नु मात्र हो। मेरो भित्र त सबै कुरा मरिसकेको छ। म एउटा हिँडिरहेको लास जस्तो भएको छु। मेरा सपनाहरू खरानी भइसके, मेरा रहरहरू बिलाइसके। अब मसँग केवल यो शरीर छ, र यो कहिल्यै नमेटिने तडप छ। मलाई अचेल मान्छेहरूसँग कुरा गर्न पनि अल्छी लाग्छ। उनीहरूका कुराहरू मलाई निकै सतही र अर्थहीन लाग्छन्। उनीहरूलाई के थाहा, एउटा मुटु फुट्दा कस्तो आवाज आउँछ? उनीहरूलाई के थाहा, कसैको यादमा रातभरि तड्पिँदा शरीरका अंगहरू कसरी दुख्छन्? उनीहरू त केवल "सबै ठिक हुन्छ" भनिदिन्छन् र आफ्नो बाटो लाग्छन्। तर यहाँ केही पनि ठिक भएको छैन। यहाँ त पुरै संसार नै उल्टिएको छ।

कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ, म यो सबै कुरा छोडेर कतै टाढा भागूँ। कतै यस्तो ठाउँमा जहाँ तिम्रो कुनै स्मृति नहोस्, जहाँ तिम्रो नाम सुनिने कुनै सम्भावना नहोस्। तर म जहाँ गए पनि मेरो यो मुटु त मसँगै हुन्छ नि! र यो मुटुमा त तिम्रो नाम यति गहिरोसँग खोपिएको छ कि यसलाई हटाउनका लागि मेरो ज्यानै जानुपर्छ। म आफैँबाट कसरी भाग्न सक्छु र? मलाई लाग्छ यो तडप मेरो मृत्युसम्मै मसँगै रहनेछ। यो मेरो छाया जस्तै भएको छ। उज्यालोमा पनि यसले मलाई छोड्दैन र अँध्यारोमा त यो झन् बलियो भएर मलाई अँगाल्छ। म अचेल ईश्वरसँग एउटै प्रार्थना गर्छु— "हे ईश्वर, कि त मलाई उसलाई बिर्सने शक्ति देऊ, कि त मलाई यो संसारबाटै उठाइदेऊ।" तर न त म बिर्सन सक्छु, न त म मर्न नै सक्छु। म त केवल यो बीचको शून्यतामा तड्पिरहनका लागि अभिशप्त छु।

अहिले बिहानीको मधुरो उज्यालो देखिँदैछ। चराहरू चिरबिराइरहेका छन्। एउटा अर्को दिन सुरु भयो। अब म फेरि त्यही सङ्घर्षको मैदानमा उत्रनु पर्नेछ। म फेरि त्यही नक्कली मुस्कान लगाएर संसारको अगाडि उभिनु पर्नेछ। कसैले सोध्नेछ— "तिमीलाई के भयो? किन तिम्रो अनुहार यस्तो छ?" म भन्नेछु— "केही छैन, अलिकति टाउको दुखेको छ।" तर उनीहरूलाई के थाहा कि मेरो टाउको होइन, मेरो पुरै आत्मा दुखिरहेको छ। यो तडप लुकाउनु कति गाह्रो छ है? म ऐनाको अगाडि उभिन्छु र आफ्नो अनुहार मिलाउन खोज्छु, तर मेरा आँखाहरूले मेरो सबै झुट बोलिदिन्छन्। ती आँखाहरूमा अझै पनि तिम्रो पर्खाइ छ, अझै पनि त्यही पुरानो छटपटी छ। म अब यो ओछ्यानबाट उठ्छु, तर मलाई थाहा छ कि म जहाँ गए पनि मेरो यो तडप मसँगै हिँड्नेछ। यो मेरो नसा-नसामा फैलिएको एउटा विषालु प्यास हो। म यसलाई पिइरहनेछु, म यसमा जलिरहनेछु। किनकि जबसम्म यो तडप रहन्छ, तबसम्म तिमी मेरो सम्झनामा जीवित रहन्छौ। र म तिमीलाई कुनै पनि मूल्यमा भुल्न चाहन्नँ। यो तडप नै तिम्रो र मेरो बीचको अन्तिम कडी हो। यसैले त मलाई अझै पनि तिमीसँग जोडेर राखेको छ।

त्यसैले, म यो तडपलाई पालेरै राख्नेछु। म तड्पिरहनेछु, म रोइरहनेछु, तर म तिमीलाई बिर्सने छैन। यो नै मेरो प्रेमको अन्तिम प्रमाण हो। मेरो तडप... मेरो अस्तित्वको एक मात्र सत्य।