आस: शून्यताको भग्नावशेषमा उभिएको एउटा अटल प्रतीक्षा

 

म आज फेरि त्यही पुरानो चौतारीमा आएर बसेको छु, जहाँ हामीले अन्तिम पटक बिदा मागेका थियौँ। मान्छेहरू मलाई हेरेर भन्छन्— "पागल भयो यो मान्छे, जुन बाटोबाट ऊ अब कहिल्यै आउँदैन, त्यही बाटो हेरेर दिन बिताउँछ।" उनीहरूलाई कसरी बुझाऊँ कि मेरो भित्र एउटा यस्तो जिद्दी 'आस' छ, जसले मलाई एक पल पनि यहाँबाट हट्न दिँदैन। यो आस कस्तो विचित्रको चिज छ है? यसलाई जति धेरै यथार्थको ढुङ्गाले हिर्काए पनि यो मर्दैन, बरु झन् बलियो भएर पलाउँछ। मलाई थाहा छ, तिमीले अब अर्कै संसार बसाइसकेका छौ। मलाई थाहा छ, तिम्रा ती आँखाहरूमा अब मेरो लागि कुनै ठाउँ छैन। तर मेरो यो मुटु? यसले कुनै पनि तर्क बुझ्न मान्दैन। यसले त केवल एउटै कुरा दोहोर्‍याइरहन्छ— "सायद भोलि ऊ आउनेछ। सायद उसले गल्ती महसुस गर्नेछ। सायद यो सबै केवल एउटा खराब सपना मात्र थियो।" यो 'सायद' शब्दले मलाई यसरी बाँधेको छ कि म स्वतन्त्र भएर पनि एउटा कैदी जस्तो भएको छु।

म सम्झन्छु त्यो दिन जब तिमीले भनेकी थियौ— "अब मलाई कहिल्यै नपर्खनु।" त्यतिबेला तिम्रो स्वरमा एउटा कठोरता थियो, एउटा निर्णय थियो। तर मेरो कानले त केवल त्यो वाक्यको अन्त्यमा रहेको सानो मौनतालाई मात्र सुन्यो। र मेरो यो पागल मनले त्यही मौनता भित्र एउटा आश लुकेको छ भन्ने भ्रम पालेर बस्यो। कति लाचार छु है म? म तिम्रो 'नाइँ' भित्र पनि 'हो' खोज्ने कोसिस गर्छु। म तिम्रो बेवास्ता भित्र पनि एउटा लुकेको प्रेमको खोजी गर्छु। यो आसले मलाई एउटा यस्तो ऐना देखाइदिएको छ, जसमा म केवल त्यही देख्छु जुन म देख्न चाहन्छु। बाहिरको संसारमा ऋतुहरू बदलिए, रुखका पातहरू झरे र फेरि नयाँ पालुवा पलाए। तर मेरो भित्र भने एउटै मौसम स्थिर छ—प्रतीक्षाको मौसम। मलाई लाग्छ, यदि मैले आस छोडिदिएँ भने, म पुरै रित्तो हुनेछु। यो आस नै मेरो अन्तिम सहारा हो, मेरो अन्तिम पहिचान हो।

अचेल मलाई लाग्छ, म एउटा यस्तो घरको ढोकामा कुरिरहेको छु जुन घर भित्रबाट कहिल्यै खुल्दैन। तर म हरेक दिन त्यो ढोकामा ढकढक्याउँछु। मलाई लाग्छ, सायद आज मेरो आवाज तिम्रो मुटुसम्म पुग्नेछ। आसले मान्छेलाई कति धेरै सिर्जनशील बनाउँदो रहेछ! म हजारौँ बहानाहरू बनाउँछु तिमी नआउनुको पछाडि। "सायद ऊ व्यस्त होली," "सायद उसको फोन बिग्रिएको होला," "सायद ऊ मलाई सरप्राइज दिन खोज्दै होली।" यी सबै झुटहरू हुन् भन्ने मलाई राम्रोसँग थाहा छ, तर यी झुटहरू बिना म एक दिन पनि बाँच्न सक्दिनँ। यो आस एउटा यस्तो धागो हो, जसको एउटा छेउ मेरो हातमा छ र अर्को छेउ कता छ मलाई थाहा छैन। तर म यो धागोलाई यति कसिलो गरी समात्छु कि मेरा औँलाहरू रक्ताम्मे हुन्छन्। दुखाइ त हुन्छ, तर त्यो दुखाइमा पनि एउटा सन्तुष्टि छ कि म अझै तिमीसँग जोडिएको छु।

कहिलेकाहीँ मलाई आफैँसँग रिस उठ्छ। म आफैँलाई गाली गर्छु— "किन यति धेरै तल झर्छौ? अलिकति त आत्मसम्मान राख!" तर जब साँझ पर्छ र जून आकाशमा देखिन्छ, तब फेरि त्यही पुरानो आस बिउँझिन्छ। मलाई लाग्छ, जुन जूनले मलाई हेरिरहेको छ, त्यही जूनले तिमीलाई पनि हेरिरहेको होला। र सायद, त्यो जूनको उज्यालोमा तिमीलाई मेरो अलिकति याद आउनेछ। यो कस्तो साना-साना कुरामा खुसी हुने अवस्था हो! आसले मान्छेलाई कति सानो बनाइदिँदो रहेछ। म अब ठूला सपनाहरू देख्दिनँ। म त केवल एउटा मेसेजको, एउटा कलको वा एउटा बाटोमा हुने आकस्मिक भेटको आश गरेर बस्छु। यो आस नै मेरो लागि अमृत हो र यही नै मेरो लागि विष पनि। यसले मलाई भित्रभित्रै गलाउँदै लगेको छ, मेरो अनुहारको कान्ति हराएको छ, मेरा आँखाहरू भित्र गाडिएका छन्। तर मेरो आशाको ज्योति भने झन् चम्किलो हुँदैछ।

यो आसको यात्रामा मैले धेरै कुराहरू गुमाएँ। मैले आफ्ना साथीहरू गुमाएँ, किनकि उनीहरू मेरो यो एकहोरो कुरा सुनेर थाकिसकेका छन्। उनीहरू भन्छन्— "त्यो अब सकियो, उसलाई बिर्स र नयाँ जीवन सुरु गर।" उनीहरूका लागि बिर्सनु कति सजिलो छ है? जसरी एउटा पुरानो कपडा फालिन्छ, उनीहरू त्यसरी नै सम्बन्धलाई फाल्न भन्छन्। तर मलाई कसरी बुझाऊँ कि तिमी मेरो लागि केवल एउटा सम्बन्ध मात्र थिएनौ, तिमी त मेरो जीवनको एउटा आधार थियौ। र आधार बिनाको घर कहिलेसम्म टिक्न सक्छ र? म त केवल यो भग्नावशेषमा बसेर एउटा चमत्कारको आश गरिरहेको छु। मलाई थाहा छ, विज्ञानले भन्छ चमत्कार हुँदैन। तर प्रेमले भन्छ—जहाँ सबै कुरा समाप्त हुन्छ, त्यहीँबाट त साँचो चमत्कार सुरु हुन्छ। र म त्यही चमत्कारको पहिलो साक्षी बन्न चाहन्छु।

मान्छेहरू भन्छन्, "आशा नै जीवन हो।" तर म भन्छु, "अत्यधिक आशा नै मृत्यु हो।" म हरेक पल बाँचिरहेको छु र हरेक पल मरिरहेको छु। जब बिहानको घाम झुल्किन्छ, ममा एउटा नयाँ ऊर्जा आउँछ कि आज तिमी पक्कै आउनेछौ। तर जब साँझको अँध्यारो फैलिन थाल्छ र तिमी आउँदैनौ, तब म फेरि एकपटक भित्रबाट टुक्रिन्छु। यो चक्र दिनहुँ चलिरहेको छ। यो कस्तो अनौठो र क्रूर खेल हो! यो आसले मलाई कहिल्यै शान्तसँग बस्न दिँदैन। यसले मलाई सधैँ एउटा बेचैनीमा राखिरहन्छ। म कतै जान सक्दिनँ, म कसैसँग नयाँ सम्बन्ध गाँस्न सक्दिनँ। किनकि मेरो मनको एउटा ठूलो हिस्सा अझै पनि तिम्रो लागि रिजर्भ छ। मलाई लाग्छ, यदि मैले कसै अरूलाई ठाउँ दिएँ भने, तिमी अचानक फर्किँदा मलाई कहाँ भेट्नेछौ? म त तिम्रो लागि सधैँ त्यहीँ, त्यही अवस्थामा उपलब्ध हुन चाहन्छु।

अचेल म मन्दिर जान थालेको छु। मलाई ईश्वरमा त्यति धेरै विश्वास त छैन, तर मलाई आफ्नो 'आस' माथि विश्वास छ। म ईश्वरसँग केवल एउटै कुरा माग्छु— "मलाई तिमी नै देऊ नभनूँला, तर मलाई यो आस मार्ने शक्ति पनि नदेऊ।" यो कस्तो विरोधाभास हो है? म पीडाबाट मुक्ति पनि चाहन्नँ। किनकि यो पीडा नै तिमी मेरो जीवनमा थियौ भन्ने एउटै मात्र प्रमाण हो। यदि आस मर्यो भने, तिम्रो याद पनि मर्नेछ। र म तिमीलाई दोस्रो पटक मर्न दिन चाहन्नँ। म यो आसलाई आफ्नो मुटुको न्यानोपनले पालेर राख्नेछु। म यसलाई एउटा यस्तो बिरुवा बनाउनेछु, जसमा कहिल्यै फल नलागे पनि यसको छायाले मलाई सधैँ शीतलता दिइरहोस्। यो आस नै मेरो लागि अबको धर्म हो।

कहिलेकाहीँ म सोध्छु—के म साँच्चै तिमीलाई पर्खिरहेको छु कि म केवल आफ्नो हार स्वीकार गर्न डराइरहेको छु? सायद यो आस मेरो अहंकारको एउटा अर्को रूप हो। म स्वीकार गर्न सक्दिनँ कि मलाई कसैले यसरी छोडेर जान सक्छ। म स्वीकार गर्न सक्दिनँ कि म कसैको लागि यति धेरै महत्त्वहीन हुन सक्छु। तर यो विचार एकै छिनमा बिलाउँछ। किनकि मलाई थाहा छ, मेरो यो आसको पछाडि कुनै अहंकार छैन। यहाँ त केवल एउटा निष्कलंक प्रेम छ, जसले भन्छ—प्रेम कहिल्यै सकिँदैन। यदि प्रेम सकिन्छ भने, त्यो कहिल्यै प्रेम नै थिएन। र मेरो प्रेम साँचो थियो, त्यसैले यसको अन्त्य हुनै सक्दैन। यो त केवल एउटा लामो अल्पविराम मात्र हो। र म त्यो पूर्णविराम नलागुन्जेलसम्म पर्खिरहनेछु।

अब रात धेरै बितिसक्यो। चारैतिर सन्नाटा छ। म आफ्नो ओछ्यानमा पल्टन्छु र छतलाई हेर्छु। मलाई लाग्छ, यो छतको माथि जुन आकाश छ, त्यसले मेरो यो सबै तडप देखिरहेको छ। म आँखा चिम्लन्छु र एउटा अन्तिम प्रार्थना गर्छु— "भोलि जब म ब्युँझन्छु, मेरो सिरानीमा तिम्रो एउटा सानो चिठ्ठी होस्। वा मेरो फोनमा तिम्रो एउटा मेसेज होस्।" मलाई थाहा छ, भोलि पनि केही हुने छैन। भोलि पनि म फेरि यसरी नै एक्लै ब्युँझनेछु। तर यो थाहा हुँदाहुँदै पनि म एउटा मुस्कानका साथ निदाउने कोसिस गर्छु। किनकि यो 'आस' ले मलाई भोलिको सपना देख्ने अनुमति दिएको छ। यो आस नै मेरो लोरी हो, जसले मलाई यो कठोर संसारमा अलिकति भए पनि शान्ति दिन्छ।

आस एउटा यस्तो समुद्र हो, जहाँ किनार देखिँदैन, तर मलाई पौडिनु छ। म थाकेको छु, म डुब्न लागेको छु, तर म हार मान्ने छैन। म यो शून्यताको बीचमा उभिएर सधैँ एउटै कुरा भनिरहनेछु— "ऊ आउनेछ।" चाहे यसका लागि मलाई जुगौँजुग पर्खनु किन नपरोस्। मेरो लागि समयको कुनै अर्थ छैन। मेरो लागि त केवल त्यो एक पलको अर्थ छ, जब तिमी फेरि मेरो अगाडि उभिनेछौ र भन्नेछौ— "म आएँ।" त्यो एक पलका लागि म आफ्नो पुरै जीवन दाउमा लगाउन तयार छु। यो पागलपन हुन सक्छ, यो मूर्खता हुन सक्छ, तर यो मेरो 'आस' हो। र मेरो आस नै मेरो अन्तिम सत्य हो।

मेरो आस... मेरो कहिल्यै नटुङ्गिने प्रतीक्षा।