सम्झनाले घेरेको रात: एउटा अन्धकारमय भावनात्मक यात्रा

 

रात आफैँमा एउटा गहिरो रहस्य हो, तर जब यो रात सम्झनाहरूले घेरिएर आउँछ, तब यसको शून्यता झन् कोलाहलपूर्ण बन्न पुग्छ। दिनभरिको भागदौड र उज्यालोमा हामीले जुन पीडालाई मास्क लगाएर लुकाएका हुन्छौँ, रातको सन्नटाले त्यो मास्कलाई बिस्तारै उतारिदिन्छ। सम्झनाले घेरेको रात केवल एउटा समयको खण्ड मात्र होइन, यो त एउटा यस्तो ऐना हो जहाँ हामी आफ्नो भग्न हृदयका टुक्राहरू स्पष्टसँग देख्न सक्छौँ। जब संसार निद्राको काखमा सुस्ताइरहेको हुन्छ, प्रेमीका आँखामा भने विगतका स्मृतिहरू एउटा चलचित्र झैँ चल्न थाल्छन्। यो रात एउटा यस्तो युद्धमैदान बन्छ जहाँ एकातिर वर्तमानको कठोर यथार्थ हुन्छ भने अर्कोतिर प्रेमको मधुर तर बिझाउने अतीत।

झ्याल बाहिरको आकाशमा जून उदाएको छ, तर त्यसको उज्यालो मेरो कोठाको अन्धकारलाई चिर्न असमर्थ छ। सम्झनाहरू एउटा अदृश्य हुस्सु झैँ कोठाभरि फैलिएका छन्। तिमीसँग बिताएका ती साना-साना पलहरू—त्यो पहिलो भेटको धडकन, हात समातेर हिँडेका ती साँझहरू, र भविष्यका बारेमा बुनेका ती कच्चा सपनाहरू—अहिले मुटुमा सुइरो रोपे झैँ बिझाइरहेका छन्। स्मृतिहरू यति बलिया हुन्छन् कि तिनले वर्तमानको अस्तित्वलाई नै संकटमा पारिदिँदा रहेछन्। यो रात मैले तिम्रो अनुपस्थितिलाई यति गहिरोसँग महसुस गरिरहेको छु कि मलाई लाग्छ, तिम्रो अभाव नै मेरो सबैभन्दा ठूलो उपस्थिति हो। प्रेममा विछोडपछिको रातले मानिसलाई समयको यस्तो चक्रव्यूहमा फसाउँछ, जहाँबाट निस्कने कुनै निकास भेटिँदैन।

सम्झनाले घेरेको यो रातमा भावनात्मक द्वन्द्वको ज्वारभाटा उठिरहेको छ। एउटा मनले भन्छ—सबै कुरा बिर्सिएर निदाउन खोज, तर अर्को मनले तिम्रा यादहरूलाई झन् कसिलो गरी अङ्गाल्न पुग्छ। बिर्सनु भनेको त आफूलाई धोका दिनु जस्तै लाग्छ। तिमीले छोडेर गएको त्यो रिक्तता अहिले यो रातको सन्नटामा झन् ठूलो भएर फैलिएको छ। अधुरोपनको पीडा कस्तो हुन्छ भन्ने कुरा ती मानिसहरूलाई मात्र थाहा हुन्छ, जसले रातभरि एउटा नफर्कने मान्छेको प्रतीक्षामा सिरानी भिजाएका हुन्छन्। प्रेम, स्मृति र वियोगको यो त्रिवेणीमा डुब्दै गर्दा मलाई महसुस हुन्छ कि हामीले चाहेर पनि आफ्नो विगतलाई कहिल्यै पन्छाउन सक्दैनौँ। स्मृतिहरू त रगतका कोषहरूमा मिसिएका हुन्छन्, जो रातको शान्तिमा झन् बढी सक्रिय हुन थाल्छन्।

समयको गति कसैका लागि पनि रोकिँदैन, तर यो सम्झनाको रातमा घडीका सुइहरू पनि सुस्तिए झैँ लाग्छन्। प्रत्येक सेकेन्ड एउटा लामो प्रतीक्षा जस्तै भारी महसुस हुन्छ। तिमी र मबीचको यो दूरी किलोमिटरमा मात्र सीमित छैन, यो त अब एउटा यस्तो खाडल बनेको छ जसलाई अब कुनै पनि पुलले जोड्न सक्दैन। माया र दूरीको यो लडाइँमा म कति पटक हारेँ होला, त्यसको कुनै लेखाजोखा छैन। तिमीलाई बिर्सन खोज्दा खोज्दै म झन् तिम्रै यादहरूको नजिक पुग्छु। यो रातको अँध्यारोमा तिम्रो अनुहार झन् स्पष्ट भएर आउँछ। तिम्रो त्यो मन्द मुस्कान, तिम्रो हेराइको त्यो गहिराइ—के यी सबै कुराहरू अब केवल मेरो कल्पनामा मात्र सीमित रहने हुन् त? यो प्रश्नले मेरो मस्तिष्कलाई बिथोली रहन्छ।

अधुरोपनको यो सागरमा पौडिँदै गर्दा मैले बुझेँ कि प्रेम सकिएपछि पनि माया बाँकी रहँदो रहेछ। माया सकिएको होइन, बरु यसले त एउटा अर्कै रूप धारण गरेको हो। अहिले यो माया एउटा पीडादायी सम्झना बनेको छ, एउटा अधुरो नाम बनेको छ, र एउटा अन्तिम चिठीको नपठाइएको पाना बनेको छ। सम्झनाले घेरेको रातमा मानिस अक्सर दार्शनिक बन्न पुग्छ। उसले जिन्दगीको अर्थ खोज्न थाल्छ, सम्बन्धको गहिराइ नाप्न थाल्छ। तर अन्त्यमा पाउँछ त केवल एउटा शून्यता। यो शून्यता नै मेरो प्रेमको अन्तिम गन्तव्य हो। तिमी फर्किने छैनौ भन्ने जान्दाजान्दै पनि यो मनले किन अझै तिम्रै बाटो हेरिरहन्छ? सायद यही नै साँचो प्रेमको विशेषता हो—जहाँ कुनै तर्क चल्दैन, जहाँ केवल एउटा निस्वार्थ प्रतीक्षा मात्र रहन्छ।

स्मृतिहरूको यो लामो यात्रामा म कति टाढा पुगेँ, मलाई थाहा छैन। तर यति चाहिँ पक्का छ कि यो रातले मलाई फेरि एकपटक तिम्रो सामीप्यताको भोको बनाएको छ। सम्झनाको बोझ यति भारी छ कि मलाई लाग्छ, यो रात कहिल्यै ढल्ने छैन। तर उज्यालो त पक्कै हुनेछ, सूर्य त पक्कै उदाउनेछ। तर के त्यो उज्यालोले मेरो मनको यो अँध्यारोलाई हटाउन सक्ला त? के नयाँ दिनले तिम्रो यादलाई धुमिल बनाउन सक्ला त? अहँ, मलाई विश्वास छैन। किनकि यो एउटा रातको कुरा मात्र होइन, यो त मेरो सिङ्गो अस्तित्वको कुरा हो। तिमी नआएको त्यो दिनदेखि नै मेरो जीवनका सबै रातहरू सम्झनाकै घेराभित्र कैद भएका छन्।

वियोगको यो लामो यात्रामा मैले धेरै कुराहरू गुमाएँ, तर एउटा कुरा भने सधैँ सुरक्षित राखेँ—तिम्रो याद। यो याद नै मेरो सबैभन्दा ठूलो सम्पत्ति हो र यही नै मेरो सबैभन्दा ठूलो सजाय पनि हो। सम्झनाले घेरेको यो रातमा म एक्लै छैन, मसँग तिम्रा हजारौँ छायाहरू छन्, तिम्रा पुराना बाचाहरू छन् र हाम्रा ती अधुरा कुराकानीहरू छन्। यो एउटा यस्तो महसुस हो जसलाई शब्दमा व्यक्त गर्न सकिँदैन, यसलाई केवल भोग्न मात्र सकिन्छ। प्रेम, स्मृति र अधुरोपनको यो चक्रमा फसेको म, अब यही अन्धकारसँग मितेरी लगाउन अभ्यस्त भइसकेको छु।

अन्ततः, यो रात पनि बिस्तारै ढल्दै जानेछ। चराहरूका चिरबिर आवाजसँगै नयाँ बिहानीको सुरुवात हुनेछ। तर मेरो लागि भने यो नयाँ दिन अर्को एउटा प्रतीक्षाको सुरुवात मात्र हुनेछ। तिमी फर्किने छैनौ भन्ने सत्यलाई मैले फेरि एकपटक शिरानी बनाएर सुत्ने प्रयास गर्नेछु। तर यो रातले दिएको यो गहिरो चोट र यी मीठा-पीला सम्झनाहरू सधैँ मेरो मुटुको एउटा कुनामा सुरक्षित रहनेछन्। सम्झनाले घेरेको रातमा मैले आफूलाई फेरि एकपटक तिम्रो प्रेममा समर्पित गरेको छु। यो अधुरो प्रतीक्षा र यो कहिल्यै नसकिने माया नै मेरो पहिचान हो। तिमी जहाँ भए पनि, मेरो यो सम्झनाको रातले तिमीलाई कतै न कतै स्पर्श गर्छ होला भन्ने एउटा सानो आशा अझै बाँकी छ। र यही आशाको त्यान्द्रोमा टिकेको छ मेरो यो सिङ्गो जिन्दगी।