तिमीलाई बिर्सन खोज्दा

 

तिमीलाई बिर्सन खोज्नु भनेको आफ्नै छायाँबाट भाग्न खोज्नु जस्तै रहेछ। मानिसहरू भन्छन्, समयले बिस्तारै सबै कुरा धुमिल बनाउँदै लैजान्छ, तर तिम्रो हकमा भने समय जति अगाडि बढ्छ, तिम्रो यादको गहिराइ झन् प्रगाढ हुँदै जान्छ। बिर्सनु भनेको केवल नाम बिर्सनु वा अनुहार बिर्सनु मात्र होइन रहेछ, यो त ती सारा संवेगहरूलाई मार्नु रहेछ जसले मलाई जीवित भएको महसुस गराउँथे। जब म सचेत भएर तिमीलाई बिर्सने कोसिस गर्छु, मेरो मस्तिष्कले विद्रोह गर्छ र झन् सूक्ष्म तरिकाले तिम्रा यादहरूलाई सतहमा ल्याइदिन्छ।

मैले कति पटक तिम्रा तस्बिरहरू लुकाएँ, तिम्रा सन्देशहरू मेटाएँ र तिमीसँग जोडिएका सहरका ती गल्लीहरू फेरेँ, त्यसको कुनै हिसाब छैन। तर वस्तुहरू हटाएर मनको कुना सफा गर्न सकिँदो रहेनछ। बिर्सन खोज्दा त झन् तिम्रो उपस्थितिको अभावले मुटुमा एउटा ठूलो खाडल बनाइदिन्छ। बिहान आँखा खुल्नेबित्तिकै 'आज तिमीलाई सम्झिन्नँ' भनेर गरेको संकल्प साँझ नपर्दै गलिसकेको हुन्छ। बिर्सने प्रयास आफैँमा एउटा ठूलो सम्झना बनिदिँदो रहेछ। जति धेरै बिर्सन खोज्यो, त्यति नै धेरै तिम्रो नाम मेरो मौनतामा गुञ्जिरहन्छ।

प्रेममा हार स्वीकार गर्नु सजिलो होला, तर स्मृतिसँगको युद्ध जित्नु असम्भव जस्तै छ। तिमीलाई बिर्सन खोज्दा मैले आफ्नै अस्तित्वको एउटा ठूलो हिस्सा गुमाउनुपर्ने हुन्छ। किनकि मेरा धेरैजसो खुसीहरू, मेरा सपनाहरू र मेरा शब्दहरू तिमीसँगै जोडिएका छन्। तिमीलाई बिर्सनु भनेको ती सुन्दर दिनहरूलाई इन्कार गर्नु हो, जसले मलाई प्रेमको परिभाषा सिकाए। यो अधुरोपनको पीडा त्यतिबेला झन् बल्झिन्छ जब म अरू कसैको आँखामा तिम्रो चमक खोज्न थाल्छु वा कसैको हाँसोमा तिम्रो प्रतिध्वनि सुन्छु।

बिर्सने प्रक्रियामा मानिस अक्सर आफैँलाई भुल्न पुग्छ। तिमीलाई बिर्सन खोज्दा खोज्दै म एउटा यस्तो मरुभूमिमा आइपुगेको छु, जहाँ न त तिम्रो शीतल छहारी छ, न त अगाडि बढ्ने कुनै बाटो। यो एउटा यस्तो चक्रव्यूह हो, जहाँ जति छटपटाए पनि निकास भेटिँदैन। प्रेमपछिको यो बिर्सने प्रयास नै वास्तवमा प्रेमको सबैभन्दा कठिन परीक्षा हो। कतिपय मानिसहरू जीवनभर यही प्रयासमा बिताइदिन्छन्, तर अन्त्यमा उनीहरूले के बुझ्छन् भने—केही मानिसहरू बिर्सनका लागि होइन, सधैँभरि एउटा मीठो र बिझाउने याद बनेर मुटुको कुनै कुनामा सुरक्षित रहनका लागि मात्र आउँदा रहेछन्। त्यसैले अब मैले बिर्सन खोज्ने जिद्दी छोडिदिएको छु, किनकि तिम्रो यादसँग लड्नुभन्दा तिम्रो अभावलाई नै आफ्नो जीवनको एउटा हिस्सा स्वीकार गर्नुमा बढी शान्ति छ।