तिमी नआएको दिन: एउटा अधुरो प्रेमको महाकाव्य

 

प्रेम एउटा यस्तो अनुभूति हो, जसले मानिसलाई पूर्णताको आभास दिलाउँछ, तर त्यही प्रेम जब प्रतीक्षाको सँघारमा उभिन पुग्छ, तब यसले एउटा अर्कै रूप धारण गर्छ। तिमी नआएको त्यो विशेष दिन मेरा लागि केवल क्यालेन्डरको एउटा पाना मात्र थिएन, बरु त्यो त मेरो अस्तित्वको एउटा ठूलो हिस्सा रित्तिएको क्षण थियो। प्रेममा प्रतीक्षाको आफ्नै सौन्दर्य हुन्छ भनिन्छ, तर जब त्यो प्रतीक्षा अनन्ततातर्फ धकेलिन्छ, तब स्मृतिहरूले मुटुमा सुइरो रोपेझैँ पीडा दिन थाल्छन्। तिमी आउने वाचाले भित्ताको घडीका सुइहरूलाई पनि एउटा अर्थ दिएको थियो, तर जब समय घर्कँदै गयो र तिम्रो पाइलाको आवाज सुन्न पाइएन, तब प्रत्येक सेकेन्ड एउटा युग जस्तै लामो र भारी महसुस हुन थाल्यो।

झ्यालको बाहिर पहेँलिँदै गरेका पातहरू बिस्तारै भुइँमा खसिरहेका थिए, मानौँ तिनीहरू पनि मेरो आशाका त्यान्द्राहरू झैँ टुटिरहेका छन्। मैले कति पटक बाटोतिर नजर डुलाएँ, कति पटक ढोकाको कापबाट बाहिर चियाएँ, त्यसको कुनै लेखाजोखा छैन। तिमी आउँदा लगाउने भनेर साचेर राखेको त्यो मुस्कान बिस्तारै ओइलाउँदै गयो र त्यसको ठाउँ एउटा गहिरो शून्यताले लियो। स्मृतिहरू यति बलिया हुन्छन् कि तिनले वर्तमानलाई पनि ओझेलमा पारिदिँदा रहेछन्। तिमीसँग बिताएका ती पुराना पलहरू, तिम्रो हाँसोको प्रतिध्वनि र तिम्रो उपस्थितिको सुगन्ध कोठाभरि नाचिरहे झैँ लाग्थ्यो, तर वास्तविकताको कठोर धरातलमा तिम्रो अनुपस्थिति पहाड बनेर उभिएको थियो।

अधुरोपनको पीडा कस्तो हुन्छ भन्ने कुरा त्यो दिनको साँझले मलाई राम्ररी सिकायो। साँझको मलिन घाम अस्ताउँदै गर्दा मेरो मनमा पनि एउटा उज्यालो निभ्दै गइरहेको थियो। हामीले बुनेका सपनाहरू, ती अधुरा कुराकानीहरू र पूरा हुन नपाएका योजनाहरू सबै एकाएक बिझाइरहने सम्झना बनेर आए। प्रेममा प्राप्तिको भन्दा पनि गुमाउनुको डर बढी शक्तिशाली हुँदो रहेछ। तिमी नआउनुको पछाडि कुनै बाध्यता थियो या तिम्रो इच्छा, त्यो प्रश्नले मेरो मस्तिष्कलाई बिथोली रह्यो। तर उत्तरभन्दा बढी तिम्रो अभाव नै सत्य थियो। त्यो दिन मैले बुझेँ कि मानिसको उपस्थिति शरीरले मात्र होइन, भावनाले पनि महसुस गरिन्छ। तिमी नहुँदा पनि तिम्रो यादले मलाई घेरेको थियो, तर त्यो घेराबन्दीमा कुनै सुरक्षा थिएन, केवल एउटा छटपटी र अतृप्त प्यास मात्र थियो।

समयको गति कसैका लागि पनि रोकिँदैन, तर प्रेमीका लागि भने प्रतीक्षाको घडीमा समय पनि स्तब्ध भइदिन्छ। तिमी नआएको त्यो दिन मैले आफ्नै छायाँसँग पनि प्रश्न गरेँ—के प्रेम यति नै कमजोर हुन्छ र? के एउटा सानो अनुपस्थितिले यति ठूलो रिक्तता सिर्जना गर्न सक्छ? स्मृतिहरूले मलाई ती दिनहरूमा फर्काए जहाँ तिम्रो र मेरो संसार एउटै विन्दुमा केन्द्रित थियो। तिम्रो हातको स्पर्श, तिम्रो हेराइको गहिराइ र तिम्रा शब्दहरूको मिठास सबै कुरा आज एउटा कथा जस्तै लाग्न थालेका थिए। अधुरोपनले मानिसलाई भित्रैदेखि खोक्रो बनाइदिन्छ। जसरी एउटा चरा गुँड फर्कन नपाउँदा विचलित हुन्छ, त्यसरी नै मेरो मन तिम्रो सामीप्यता नपाउँदा भौंतारिरहेको थियो।

प्रेम केवल मिलनको उत्सव मात्र होइन, यो त वियोगको साधना पनि रहेछ। तिमी नआएको त्यो दिनले मलाई सिकाएको सबैभन्दा ठूलो पाठ यही नै थियो। मानिसहरू भन्छन् कि समयले सबै घाउहरू निको पार्छ, तर स्मृतिले ती घाउहरूलाई सधैँ ताजा राखिदिन्छ। तिमीसँग जोडिएका प्रत्येक साना कुराहरू—त्यो चियाको कप, तिमीलाई मन पर्ने संगीत, र तिमीले छोडेर गएका ती साना चिनोहरू—सबैले तिम्रो अनुपस्थितिलाई गिज्याइरहेका थिए। अधुरो प्रेमको एउटा विशेषता यो पनि हो कि यसले मानिसलाई सधैँ केही बाँकी छ भन्ने भ्रममा बाँचिरहन बाध्य बनाउँछ। त्यो दिन ढल्दै गयो, रात छिप्पिँदै गयो, तर मेरो आँखामा निद्राको सट्टा केवल तिम्रो छायाँ मात्र नाचिरह्यो।

अधुरोपनको यो सागरमा डुब्दै गर्दा मैले महसुस गरेँ कि तिमी नआउनु केवल एउटा भौतिक अनुपस्थिति मात्र थिएन, बरु यो त मेरो विश्वासको एउटा परीक्षा थियो। प्रेममा कहिलेकाहीँ मौनता पनि धेरै बोलिरहेको हुन्छ। तिम्रो नआउनुले धेरै कुराहरू स्पष्ट पारिदिएको थियो, तैपनि मनले ती कुराहरू स्वीकार गर्न मानिरहेको थिएन। स्मृतिहरू एउटा यस्तो ऐना हुन् जसमा हामी आफूलाई होइन, बरु आफूले चाहेको मान्छेलाई मात्र देख्न खोज्छौँ। त्यो रात मैले आकाशका ताराहरूसँग तिम्रो बारेमा कुरा गरेँ, जुन ताराहरू सायद तिम्रो सहरमा पनि चम्किरहेका थिए होलान्। तर उही आकाश मुनि भएर पनि दुरी यति धेरै थियो कि त्यसलाई नाप्न कुनै यन्त्रले सक्दैनथ्यो।

प्रेम, स्मृति र अधुरोपन—यी तीन कुराहरू एकअर्कासँग यसरी जेलिएका हुन्छन् कि एउटालाई छुट्याउँदा अर्को पनि अस्तित्वविहीन हुन्छ। तिमी नआएको त्यो दिनले मलाई यी तीनै कुराको वास्तविक स्वरूप देखाइदियो। प्रेमले मलाई आशा दियो, स्मृतिले मलाई जिउने आधार दियो, तर अधुरोपनले मलाई वास्तविकताको ऐना देखाइदियो। त्यो दिनको अन्त्यमा मैले एउटा कुरा के महसुस गरेँ भने, कोही नआउँदैमा संसार रोकिँदैन, तर कसैको एउटा अनुपस्थितिले एउटा सिङ्गो संसार नै परिवर्तन गरिदिन सक्छ। मेरो भित्री संसार अब पहिले जस्तो रहेन। त्यहाँ अब तिम्रो सम्झनाको एउटा स्थायी बासस्थान बनेको छ, जहाँ प्रत्येक क्षण तिम्रो प्रतीक्षा भइरहन्छ।

अधुरोपन आफैँमा एउटा पूर्णता हो यदि त्यसलाई प्रेमको दृष्टिकोणले हेर्ने हो भने। तिमी नआउनु नै मेरो प्रेमको सबैभन्दा ठूलो प्रमाण बन्यो। किनकि तिमी आउँदा मात्र खुसी हुने त साधारण कुरा थियो, तर तिमी नआउँदा पनि तिम्रो यादमा रम्न सक्नु नै साँचो प्रेमको पराकाष्ठा रहेछ। स्मृतिहरूको यो लामो यात्रामा म कति टाढा पुगेँ, मलाई थाहा छैन। तर यति चाहिँ पक्का छ कि, तिमी नआएको त्यो दिन मेरो जीवनको एउटा यस्तो अध्याय बन्यो, जसलाई म जति पटक पढे पनि कहिल्यै अघाउँदिन। प्रेममा हार्नु वा जित्नु ठूलो कुरा होइन, ठूलो कुरा त त्यो अनुभव हो जसले मानिसलाई वास्तवमा 'मानिस' बनाउँछ।

अन्ततः, तिमी नआएको त्यो दिन केवल एउटा दुःखद घटना मात्र थिएन, बरु त्यो त मेरो आत्मबोधको एउटा क्षण थियो। मैले बुझेँ कि प्रेममा पूर्णता सधैँ मिलनमा मात्र हुँदैन, कहिलेकाहीँ वियोग र अधुरोपनमा पनि एउटा अनौठो तृप्ति लुकेको हुन्छ। तिमी नआए पनि तिम्रो याद त आयो, तिमी नबोले पनि तिम्रो मौनताले धेरै कुरा भन्यो। यो अधुरोपन नै अब मेरो प्रेमको पहिचान हो। स्मृतिहरूको यो मालामा तिमी नआएको त्यो दिन एउटा यस्तो मोती बनेर बसेको छ, जसको चमक कहिल्यै फिक्का हुने छैन। तिमी जहाँ भए पनि, जस्तो अवस्थामा भए पनि, मेरो मनको कुनामा तिम्रो लागि त्यो प्रतीक्षा सधैँ जीवित रहनेछ, किनकि अधुरो प्रेम नै संसारको सबैभन्दा सुन्दर र कहिल्यै नसकिने कथा हो।

यसरी, एउटा दिनको प्रतीक्षाले मलाई जीवनभरको स्मृति दियो। तिमी नआएको त्यो दिनले मलाई आफूसँग परिचय गरायो र प्रेमको गहिराइ नाप्न सिकायो। अधुरोपन अब मेरो शत्रु रहेन, बरु यो त मेरो सिर्जनाको ऊर्जा र मेरो एकान्तको साथी बन्यो। स्मृतिहरू अब आँसु बनेर होइन, बरु एउटा मीठो मुस्कान बनेर ओठमा आउन थालेका छन्। किनकि मलाई थाहा छ, प्रेममा कोही आउनु वा नआउनु भन्दा पनि कसैलाई निस्वार्थ भावले चाहिरहनु नै सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि हो। त्यो दिन ढल्यो, समय बदलियो, तर तिमीप्रतिको मेरो त्यो 'अधुरो' प्रेम आज पनि उत्तिकै पूर्ण छ।