अन्तिम चिठी

 

यो चिठी लेखिरहँदा मेरो हात मात्र होइन, मेरो सिङ्गो अस्तित्व नै काँपिरहेको छ। यो तिम्रो लागि लेखिएको कुनै साधारण सन्देश होइन, बरु यो त वर्षौँदेखि मेरो छातीभित्र गुम्सिएर बसेको एउटा ज्वालामुखीको शान्त चित्कार हो। यसलाई 'अन्तिम चिठी' भनिरहँदा मलाई एउटा अनौठो रित्तोपनको महसुस भइरहेको छ, मानौँ यो कागजको पानामा मेरा अन्तिम शब्दहरू ओकल्दै गर्दा म सधैँका लागि तिम्रो संसारबाट ओझेल पर्दैछु। प्रेममा धेरै पटक हामीले एकअर्कालाई हजारौँ बाचाहरू गर्यौँ, तर समयको कठोरता र परिस्थितिको चक्रव्यूहले हामीलाई यस्तो ठाउँमा उभ्याइदियो जहाँबाट अब अगाडि बढ्ने कुनै बाटो बाँकी छैन। यो चिठी तिमीलाई फर्काउनका लागि होइन, बरु तिमीबाट सधैँका लागि बिदा लिनका लागि लेख्दैछु।

हाम्रो सम्बन्धको सुरुवात एउटा वसन्तको पालुवा झैँ कोमल र सुन्दर थियो। हामीले कति सपनाहरू देख्यौँ, कति कल्पनाका महलहरू बनायौँ, ती सबै अहिले यो कागजको पानामा शब्द बनेर पोखिँदैछन्। तर प्रेम केवल प्राप्ति मात्र रहेनछ; यो त एउटा यस्तो त्याग पनि रहेछ जहाँ आफूले सबैभन्दा बढी माया गरेको मान्छेको खुसीका लागि उसैलाई छोडिदिनुपर्ने हुन्छ। तिमीलाई छोड्न नसकेको 'म' आज यो अन्तिम चिठीमार्फत तिमीलाई स्वतन्त्र बनाउँदैछु। यो दूरी, जुन हाम्रो बीचमा पहाड बनेर उभिएको छ, यसलाई अब मैले आफ्नो भाग्यको रेखा मानेर स्वीकार गरिसकेको छु। वियोगको यो घडीमा मलाई तिम्रो कुनै गुनासो छैन, छ त केवल आफूलाई पूर्ण रूपले बुझाउन नसकेकोमा एउटा सानो पछुतो।

स्मृतिहरू यति बलिया हुन्छन् कि तिनले मानिसलाई वर्तमानमा कहिल्यै शान्तिले बस्न दिँदैनन्। यो चिठी लेख्दै गर्दा तिम्रो त्यो मुस्कुराइरहेको अनुहार, तिम्रो बोल्ने शैली र तिमीले मलाई हेर्ने त्यो विशेष नजर सबै मेरा आँखा अगाडि नाचिरहेका छन्। तर अब ती यादहरूलाई मैले यो चिठीको खामभित्र बन्द गरेर सधैँका लागि मनको एउटा कुनामा विसर्जन गर्नुपर्नेछ। तिमीलाई बिर्सन खोज्नु मेरो लागि सम्भव भएन, त्यसैले अब मैले तिमीलाई 'सम्झनाकै रूपमा' मात्र राख्ने निर्णय गरेको छु। माया त कहिल्यै सकिने कुरा होइन, यसले त केवल आफ्नो बाटो बदल्ने मात्र हो। मेरो माया अब तिम्रो भौतिक उपस्थितिमा होइन, बरु तिम्रो अनुपस्थितिको मौनतामा बाँचिरहनेछ।

अधुरोपनको यो पीडा बोकेर कतिन्जेल हिँड्नु? कहिलेकाहीँ त लाग्छ, हाम्रो प्रेमको कथा अधुरो रहनुमै यसको सार्थकता थियो। पूर्ण भएका कुराहरू त अक्सर बिर्सिइन्छन्, तर जुन कुरा अधुरो रहन्छ, त्यसले मानिसलाई सधैँ झकझकाइरहन्छ। तिम्रो नाम अब मेरो लागि एउटा यस्तो मन्त्र भएको छ जसलाई म उच्चारण गर्न सक्दिनँ, तर जसको शक्तिले म अझैसम्म बाँचिरहेको छु। यो अन्तिम चिठीमा म तिमीलाई कुनै प्रश्न सोध्दिनँ, न त कुनै उत्तरको अपेक्षा नै गर्छु। म केवल यति भन्न चाहन्छु कि तिमी जहाँ भए पनि, जसको साथमा भए पनि, आफ्नो मुस्कानलाई कहिल्यै हराउन नदिनु। मेरो प्रेम अब तिम्रो लागि एउटा बोझ होइन, बरु एउटा अदृश्य प्रार्थना बनेर तिम्रो वरिपरि सधैँ रहनेछ।

यो पत्रको अन्त्यसँगै मैले हाम्रो सम्बन्धको एउटा ठूलो अध्यायलाई बन्द गर्दैछु। अब न त कुनै प्रतीक्षा हुनेछ, न त कुनै भेटघाटको आशा। हामी एउटै सहरमा भए पनि, एउटै आकाशमुनि सास फेरे पनि, अब हामी दुईवटा अलग-अलग किनार भएका छौँ जसको मिलन कहिल्यै सम्भव छैन। प्रेमपछि बाँकी रहेको यो धूलोलाई मैले मेरो निधारको चिनो बनाएको छु। यो अन्तिम चिठी मेरो तर्फबाट तिम्रो लागि समर्पण गरिएको अन्तिम आँसु हो। अब म तिमीलाई आफ्नो यादहरूबाट पनि बिस्तारै मुक्ति दिने प्रयास गर्नेछु, यद्यपि मलाई थाहा छ कि यो प्रयास सधैँ असफल नै हुनेछ। बिदा प्रिय, तिम्रो याद सधैँ मेरो मुटुको धड्कनमा रहनेछ, तर मेरो शब्दमा अब तिम्रो नाम कहिल्यै आउने छैन।