तिमी र मेरो बीचको मौन: एउटा नबोलिएको संवादको शून्यता

 

अहिले हाम्रो बीचमा शब्दहरू सकिएका छन् या त शब्दहरूले आफ्नो सार्थकता गुमाएका छन्। हामी एउटै कोठामा हुँदा होस् या एउटै सहरको फरक कुनामा, हाम्रो बीचमा एउटा यस्तो पर्खाल उभिएको छ, जसलाई न त देख्न सकिन्छ, न त छुन नै। यसलाई म 'हाम्रो बीचको मौन' भन्न रुचाउँछु। यो मौनता कुनै शान्ति होइन, यो त एउटा यस्तो कोलाहल हो जसले कानका जालीहरू होइन, सिधै आत्मालाई रेट्ने गर्छ। हिजोसम्म हाम्रा कुराहरू सकिँदैनथे, रातहरू छोटा लाग्थे र भन्नु पर्ने कुराहरूको लामो ताँती हुन्थ्यो। तर आज, हामी दुवैसँग भन्ने कुरा केही छैन, या त भन्नु पर्ने कुरा यति धेरै छन् कि ती शब्दको घेराभन्दा बाहिर पुगिसकेका छन्। यो मौनता हाम्रो सम्बन्धको सबैभन्दा ठूलो र डरलाग्दो साक्षी बनेको छ।

तिमी र मेरो बीचको यो मौनता निकै गरुङ्गो छ। यसले हाम्रो हरेक सासमा एउटा भार थपिदिएको छ। जब हामी आमनेसामने हुन्छौँ, हाम्रा आँखाहरू एकअर्कासँग जुध्न डराउँछन्। आँखा जुध्नु भनेको त मनका कुराहरू पढिनु हो, तर हामी अहिले आफ्नो मनको सत्यलाई लुकाउन माहिर भइसकेका छौँ। तिमी आफ्नो मोबाइलको स्क्रिनमा व्यस्त हुन्छौ, म किताबका पानाहरू पल्टाइरहन्छु, तर हामी दुवैलाई थाहा छ—हाम्रो ध्यान न त मोबाइलमा छ, न त किताबमा। हाम्रो ध्यान त त्यो भयावह मौनतामा छ, जसले हामीलाई बिस्तारै एकअर्काबाट कोसौँ टाढा धकेलिरहेको छ। यो मौनताले सोध्ने प्रश्नहरू निकै निर्दयी छन्—"हामी यहाँसम्म कसरी आइपुग्यौँ?" र "के अब हामी कहिल्यै पहिले जस्तै हुन सक्छौँ?" यी प्रश्नहरूको उत्तर हामी दुवैसँग छैन, त्यसैले हामी फेरि मौनताकै ओत लाग्छौँ।

यो मौनतामा तिम्रो अनुपस्थिति भन्दा तिम्रो उपस्थितिको अभाव बढी बिझाउने गर्छ। तिमी मेरो छेउमै हुँदा पनि मलाई लाग्छ कि तिमी हजारौँ माइल टाढा छौ। तिम्रो सासको आवाज सुनिन्छ, तिम्रो शरीरको न्यानोपन महसुस हुन्छ, तर तिम्रो मनको ढोका मेरो लागि बन्द भइसकेको छ। हामीबीचको यो मौनताले हाम्रो साझा इतिहासलाई बिस्तारै धुमिल बनाउँदै लगिरहेको छ। हाम्रा हाँसोहरू, हाम्रा बाचाहरू र हाम्रा ती सपनाहरू अहिले यही मौनताको खाडलमा पुरिँदैछन्। कहिलेकाहीँ म यो मौनता तोड्न चाहन्छु, केही बोल्न चाहन्छु, चिच्याउन चाहन्छु। तर मलाई डर लाग्छ—कतै मैले बोलेका शब्दहरूले यो कमजोर धागोलाई झन् छिटो चुँडाइदिने त होइनन्? कतै मेरो आवाजले यो जमेको बरफलाई पगालेर हामीलाई नै बगाइदिने त होइन?

हाम्रो बीचको मौनताले मलाई एउटा कुरा प्रस्टसँग बुझाएको छ—सम्बन्धहरू शब्दको अभावले होइन, बरु भावको अभावले टुट्दा रहेछन्। जब दुई व्यक्तिले एकअर्काको मौनतालाई बुझ्न छोड्छन्, तब शब्दहरू केवल ध्वनिको प्रदूषण मात्र बन्छन्। हामीले एकअर्कालाई बुझ्न छोडिसक्यौँ, त्यसैले अब हामी बोल्नुको कुनै अर्थ छैन। यो मौनता एउटा बिदाइको पूर्वसन्ध्या जस्तो छ, जहाँ सबै कुरा समाप्त भइसकेको छ तर घोषणा हुन मात्र बाँकी छ। हामी दुवै त्यो अन्तिम वाक्य बोल्न हिचकिचाइरहेका छौँ, त्यसैले यो मौनतालाई नै लम्ब्याइरहेका छौँ। यो मौनतामा मेरो र तिम्रो बीचको दुरी यति बढेको छ कि अब एउटा सिङ्गो जीवन खर्चिँदा पनि यो दुरी पार गर्न सकिँदैन जस्तो लाग्छ।

अन्त्यमा, तिमी र मेरो बीचको यो मौन नै हाम्रो प्रेमको अन्तिम चिनो हो। यसले हामीलाई एकअर्काको ऐना देखाइदिएको छ। हामीले प्रेम त गर्‍यौँ, तर हामीले एकअर्काको मौनतालाई सम्मान गर्न सिकेनौँ। अहिले यो मौनताले हामीलाई खाइरहेको छ, भित्रभित्रै गलाउँदैछ। म चाहन्छु कि यो मौनताको अन्त्य एउटा सुन्दर संवादमा होस्, तर मलाई थाहा छ—अधुरा कथाहरूको अन्त्य प्रायः यस्तै निःशब्द हुने गर्छ। तिमी आफ्नै मौनताको सहरमा खुसी होऊ, म मेरै मौनताको गल्लीमा हराउनेछु। अब हाम्रो बीचमा जे बाँकी छ, त्यो केवल यो सन्नाटा मात्र हो, जसले समय-समयमा हामीलाई हाम्रो हारको याद दिलाइरहनेछ। यो मौनता नै अब हाम्रो अन्तिम भाषा हो।