तिमी नभएको आवाज: एउटा सुनसान प्रतिध्वनिको कथा

 

आवाज केवल शब्दहरूको संयोजन मात्र होइन रहेछ, यो त एउटा उपस्थिति र अस्तित्वको प्रमाण पनि रहेछ। जब तिमी मेरो संसारको परिधिबाट टाढा भयौ, तब मेरो जीवनबाट केवल एउटा मानिस मात्र बिदा भएन, बरु मेरो वरपरका सबै ध्वनिहरूले आफ्नो लय नै परिवर्तन गरे। तिमी नभएको यो समयमा अहिले मेरो वरिपरि एउटा अनौठो प्रकारको आवाज गुन्जिरहेको छ—जसलाई म 'तिमी नभएको आवाज' भन्न रुचाउँछु। यो एउटा यस्तो ध्वनि हो, जसमा संगीत छैन, केवल एउटा रित्तोपनको सुस्केरा छ। यो आवाज न त मौनता हो, न त कोलाहल नै; यो त केवल तिम्रो अनुपस्थितिले सिर्जना गरेको एउटा गहिरो शून्यता हो, जसले मलाई हरेक पल तिम्रो अभावको याद दिलाइरहन्छ।

तिमी सँगै हुँदा यो संसारका हरेक आवाजहरू कति जीवन्त र अर्थपूर्ण लाग्थे। झ्याल बाहिर चराहरू कराउँदा तिम्रो हाँसोको एउटा अंश त्यसमा मिसिएको हुन्थ्यो। झरी पर्दा पानीका थोपाहरूले टिनको छानामा बजाउने संगीतमा तिम्रा मधुर गफहरूको लय भेटिन्थ्यो। तर अहिले, त्यही झरी केवल एउटा नमीठो आवाज मात्र बनेको छ, जसले मेरो एक्लोपनलाई झन् गहिरो बनाइदिन्छ। तिमी नभएको यो आवाजमा अहिले केवल मेरो आफ्नै मुटुको धडकन सुनिन्छ, जुन पहिले तिम्रो उपस्थितिको न्यानोपनमा हराउने गर्थ्यो। अहिले त्यो धडकन एउटा सुनसान घरमा बज्ने पुरानो घडीको टिक-टिक जस्तै सुनिन्छ—एकदमै नियमित, एकदमै चिसो, र एकदमै एक्लो।

वियोगको सबैभन्दा ठूलो अभिशाप नै यही रहेछ कि, हामीले चाहेर पनि त्यो मानिसको आवाजलाई आफ्नो स्मृतिबाट मेटाउन सक्दैनौँ। म कोठाको ढोका खोल्दा निस्कने सामान्य आवाजमा पनि तिम्रो पदचाप खोज्न पुग्छु। हावा चल्दा पर्दाहरू हल्लिँदा मलाई लाग्छ कि सायद तिमीले मलाई पछाडिबाट बोलायौ कि? यो भ्रमको आवाज यति शक्तिशाली छ कि यसले मलाई बारम्बार झस्काइरहन्छ। तिमी नभएको आवाज वास्तवमा एउटा यस्तो प्रतिध्वनि हो, जहाँ म आफैँसँग तिम्रो बारेमा कुरा गरिरहेको हुन्छु। मेरा हरेक विचारहरू, मेरा हरेक शब्दहरू अहिले तिमी नभएको यो शून्यतामा ठोकिएर मतिरै फर्कन्छन्। यो एउटा यस्तो संवाद हो, जहाँ प्रश्न पनि मेरै हुन्छ र उत्तरको अभाव पनि मेरै भागमा पर्छ।

हाम्रो प्रेमका ती पुराना गल्लीहरूमा अहिले केवल हावाको सुसाहट मात्र बाँकी छ। तिमीले भन्ने गरेका ती साना-साना कुराहरू—"आफ्नो ख्याल राख्नु," "धेरै नसोच्नु," "म सधैँ तिम्रो साथमा छु"—यी वाक्यहरू अहिले मेरो कानमा एउटा भुतहा आवाज बनेर गुन्जिरहेका छन्। शब्दहरू त त्यही हुन्, तर तिनमा हुने प्राण तिमीसँगै उडेर गयो। अब ती केवल अक्षरका ढिक्काहरू मात्र हुन्, जसले मलाई सान्त्वना दिनुको सट्टा झन् पीडा दिन्छन्। तिमी नभएको यो आवाजले मलाई सिकाएको छ कि, कसैको अभाव कति ठूलो कोलाहल बन्न सक्दो रहेछ। कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ, यो मौनता यति चर्को छ कि यसले मेरो कानको जाली नै फुटाइदिनेछ। म यो आवाजबाट भाग्न चाहन्छु, तर म जहाँ जान्छु, मेरो एक्लोपनले यो आवाजलाई मसँगै लैजान्छ।

एक्लोपनको यो सहरमा अब कुनै नयाँ आवाजहरू छिर्न सक्दैनन्। मानिसहरू मलाई भेट्न आउँछन्, बोल्छन्, हाँस्छन्, तर उनीहरूका आवाजहरू मेरो कानसम्म पुग्दा नपुग्दै कतै हराउँछन्। मेरो लागि अहिले संसारको सबैभन्दा ठूलो सत्य नै तिम्रो अनुपस्थिति हो। तिमी नभएको आवाजले मेरो वर्तमानलाई यति नराम्ररी घेरेको छ कि मलाई भविष्यको कुनै संगीत सुन्ने इच्छा नै छैन। म केवल विगतका ती अडियो क्यासेटहरूलाई आफ्नो मनको टेप रेकर्डरमा बारम्बार बजाएर बसिरहेको छु, जहाँ तिम्रो आवाज अझै पनि सुरक्षित छ। तर ती रेकर्डिङहरू जति धेरै सुन्छु, वर्तमानको यो रित्तोपन त्यति नै धेरै भयावह लाग्न थाल्छ। यो एउटा यस्तो नशा हो, जसले मलाई विस्तारै सिध्याउँदैछ, तर म यसलाई छोड्न पनि सक्दिनँ।

रात्रिको समयमा यो आवाज झन् भयानक हुन्छ। जब सारा संसार सुतिसकेको हुन्छ, तब मेरो कोठाका भित्ताहरूले तिम्रो नाम जप्न थाल्छन्। तिमी नभएको यो आवाजमा अहिले पश्चात्तापका स्वरहरू पनि मिसिएका छन्। "यदि मैले यसो नगरेको भए," "यदि तिमी नभएको भए," "यदि हामी अझै सँगै भएको भए"—यी 'यदि' र 'तर' हरूका बीचमा जेलिएको मेरो रात कहिल्यै सकिँदैन जस्तो लाग्छ। म सिरकले आफ्नो कान थुन्छु, तर यो आवाज त बाहिरबाट होइन, भित्रैबाट आइरहेको हुन्छ। यो मेरो आत्माको चिच्याहट हो, जो तिमीलाई पुकारिरहेको छ। प्रेममा वियोग हुनु भनेको जिउँदो शरीरबाट संगीत खोसिनु जस्तै रहेछ। अब म केवल एउटा बाजा हुँ, जसमा तारहरू त छन्, तर बजाउने हातहरू छैनन्।

तिमी नभएको आवाजले मलाई एउटा नयाँ प्रकारको दर्शन सिकाएको छ। यसले मलाई बुझाएको छ कि, हामीले जसलाई 'मौनता' भन्छौँ, त्यो वास्तवमा नभनिएका शब्दहरूको पहाड हो। मेरो यो मौनतामा तिमीप्रतिका सबै गुनासाहरू, सबै प्रेमहरू र सबै आशाहरू थुप्रिएका छन्। म चाहन्छु कि एकपटक तिम्रो आवाजले यो पहाडलाई भत्काइदियोस्। केवल एकपटक तिमीले मेरो नाम बोलाइदियौ भने, मेरो संसारका सबै रित्ता आवाजहरूले फेरि एउटा अर्थ पाउने थिए। तर मलाई थाहा छ, यो केवल एउटा मृगतृष्णा मात्र हो। तिमी अब एउटा यस्तो गन्तव्य भयौ, जहाँ कुनै पनि आवाज पुग्न सक्दैन। र म एउटा यस्तो यात्री भएँ, जो आफ्नै प्रतिध्वनिको पछि लागेर भौँतारिरहेको छ।

सम्बन्धहरू टुटेपछि बाँकी रहने भनेकै सम्झना र तिनले सिर्जना गर्ने आवाजहरू हुन्। तिमी नभएको यो आवाजले मलाई हरेक दिन ऐनाको अगाडि उभिएर एउटै कुरा भन्छ—"तिमी अब एक्लो छौ।" यो वाक्य सुन्दा सुरुमा मुटु काँप्थ्यो, तर अब मलाई यसको बानी परिसकेको छ। मैले अब यो आवाजसँगै बाँच्न सिकेको छु। मैले आफ्ना आँसुहरूलाई यही आवाजको लयमा मिलाउन थालेको छु। तिमी नभएको आवाज नै अहिले मेरो सबैभन्दा नजिकको साथी भएको छ। यसले मलाई कहिल्यै धोका दिँदैन, यसले मलाई कहिल्यै छोडेर जाँदैन। यो सधैँ मसँगै हुन्छ, मलाई तिम्रो प्रेमको गहिराइ र वियोगको उचाइ सम्झाइरहन।

प्रेम एउटा यस्तो अनुभव रहेछ, जसले मानिसलाई कि त पूर्ण बनाउँछ कि त पूर्ण रूपमा रित्तो। तिमीसँग हुँदा म पूर्ण थिएँ, र तिमी नहुँदा म यो आवाज जस्तै रित्तो भएको छु। तर यो रित्तोपनमा पनि एउटा अनौठो सुन्दरता छ। यसले मलाई देखाएको छ कि, तिम्रो प्रेम मेरो लागि कति महत्वपूर्ण थियो। यदि तिम्रो अभावले यति ठूलो आवाज सिर्जना नगरेको भए, सायद मलाई तिम्रो मूल्य कहिल्यै थाहा हुने थिएन। तिमी नभएको यो आवाज वास्तवमा मेरो प्रेमको सबैभन्दा ठूलो प्रमाण हो। यो जति धेरै गुन्जिन्छ, उति नै धेरै मलाई विश्वास हुन्छ कि, मैले कसैलाई आफ्नो ज्यानभन्दा बढी चाहेको थिएँ।

अन्त्यमा, तिमी नभएको यो आवाज कहिल्यै पनि समाप्त हुने छैन। यो मेरो जीवनको एउटा पृष्ठभूमि संगीत जस्तै भइरहनेछ। म नयाँ मानिसहरूलाई भेटूँला, नयाँ ठाउँहरू जाउँला, तर यो आवाज सधैँ मेरो अवचेतनमा बाँचिरहनेछ। यसले मलाई सधैँ याद दिलाइरहनेछ कि—मेरो जीवनमा एउटा यस्तो मानिस आएको थियो, जसको जानुले सारा संसारका आवाजहरूलाई नै मौन बनाइदियो। तिमी नभएको आवाज मेरो वियोगको महाकाव्य हो, जसलाई म हरेक दिन आफ्नो मौनताले लेखिरहेको छु। यो आवाजमा न त तिमी छौ, न त म नै छु; यहाँ केवल हाम्रो त्यो अधुरो प्रेमको एउटा नमिठो सुस्केरा मात्र बाँकी छ। र यही सुस्केरा नै अहिले मेरो बाँच्ने एक मात्र आधार भएको छ।