तिमी नहुने दिनहरू: समयको एउटा रित्तो क्यानभास

 

समय सधैँ एउटै गतिमा चल्छ भन्नु केवल एउटा भ्रम मात्र रहेछ। जब तिमी मेरो जीवनको परिधिबाट टाढा भयौ, तब मात्र मैले थाहा पाएँ कि समयको पनि आफ्नै मनमर्जी हुँदो रहेछ। तिमी नहुने दिनहरू २४ घण्टाका मात्र हुँदैनन्, यी त वर्षौँ लामा लाग्छन्, जहाँ हरेक सेकेन्डले मुटुको ढुकढुकीमा एउटा नमीठो प्रश्न चिन्ह खडा गरिदिन्छ। तिमी नहुने यी दिनहरूमा सूर्य त उदाउँछ, तर त्यसको प्रकाशले मेरो मनको अँध्यारो कुनालाई छुन सक्दैन। चराहरू त कराउँछन्, तर तिनको गीतमा अब मलाई कुनै संगीत सुनिँदैन। यी दिनहरू एउटा यस्तो मरुभूमि जस्ता भएका छन्, जहाँ म जति अगाडि बढ्न खोज्छु, उति नै तिम्रो अभावको बालुवामा भासिँदै जान्छु।

तिमी नहुने बिहानीको सुरुवात नै एउटा ठूलो रित्तोपनबाट हुन्छ। ओछ्यानको अर्को पट्टि खाली देख्दा वा मोबाइलको स्क्रिनमा तिम्रो नामको मेसेज नभेट्दा, मेरो दिनको ऊर्जा त्यहीँ समाप्त हुन्छ। पहिले-पहिले बिहानको कफीको कपमा तिमीसँग गरिने ती साना-साना कुराहरू नै मेरो सारा दिनका लागि इन्धन हुन्थे। तर अब, त्यो कफीको स्वाद पनि हराएको छ। तिमी नहुने दिनहरूमा म केवल एउटा मेसिन जस्तै भएको छु, जो बिहान उठ्छ, काममा जान्छ, मानिसहरूसँग बोल्छ, तर भित्रभित्रै कतै अर्कै संसारमा हराइरहेको हुन्छ। मानिसहरू सोध्छन्, "के छ?" म भन्छु, "ठीक छ।" तर त्यो 'ठीक' शब्दको पछाडि कति ठूलो सुनामी लुकेको छ, त्यो केवल म र यो कोठाको मौनतालाई मात्र थाहा छ।

दिउँसोको चर्को घाममा हिँड्दा पनि मलाई एउटा अनौठो चिसोले सताइरहन्छ। भीडभाडयुक्त सडकमा हिँड्दा अचानक कसैको अनुहार तिमीसँग मिल्न जाँदा मेरो पाइला आफैँ रोकिन्छन्। एक पलका लागि मनले भन्छ, "सायद तिमी नै हौ कि?" तर अर्को पल वास्तविकताले जोडसँग गालामा थप्पड हान्छ र सम्झाउँछ कि तिमी अब मेरो वर्तमानको हिस्सा रहेनौ। तिमी नहुने दिनहरूमा मेरा खुट्टाहरूले ती बाटाहरू रोज्छन्, जहाँ हामी कहिल्यै सँगै गएका थिएनौँ। किनकि हामी सँगै हिँडेका ती गल्लीहरू अहिले मेरा लागि एउटा भयानक ऐना जस्ता भएका छन्, जसले मलाई मेरो एक्लोपनको गिज्याइरहन्छन्। सम्झनाको एउटा सानो टुक्राले पनि मुटुको शान्तिलाई टुक्रा-टुक्रा पारिदिने सामर्थ्य राख्दो रहेछ।

साँझ पर्दै जाँदा तिमी नहुने दिनहरूको पीडा झन् गाढा हुँदै जान्छ। दिनभरिको काममा त आफूलाई अल्झाउन सकिन्थ्यो, तर जब साँझको मधुरो उज्यालोले झ्यालको पर्दालाई छुन्छ, तब म पूर्ण रूपमा निरिह बन्न पुग्छौँ। तिमी नहुने साँझहरूमा मलाई घर फर्किन पनि डर लाग्छ। त्यो घर, जो कहिले हाम्रो प्रेमको मन्दिर थियो, अहिले केवल एउटा सिमेन्ट र इँटाको संरचना मात्र भएको छ। कोठामा पस्नेबित्तिकै तिम्रो सामीप्यताको सुगन्ध आउँछ, तर तिमी कतै देखिँदैनौ। म टेलिभिजनको आवाज चर्को बनाउँछु ताकि मेरो भित्री कोलाहल सुन्न नपरोस्, तर जतिसुकै प्रयास गरे पनि त्यो शून्यताले मलाई चारैतिरबाट घेरिहाल्छ। तिमी नहुने यी साँझहरूमा मैले बुझेँ कि प्रेममा हुनु भन्दा प्रेमको यादमा एक्लै हुनु कति धेरै कष्टकर हुँदो रहेछ।

रातको समय त झन् एउटा ठूलो युद्धमैदान जस्तो हुन्छ। तिमी नहुने रातहरूमा निद्रा मेरो सबैभन्दा ठूलो शत्रु बनिदिन्छ। आँखा चिम्लनेबित्तिकै तिम्रा ती सपनाहरू आउँछन्, जुन हामीले सँगै देखेका थियौँ। ती सपनाहरूमा हामी अझै सँगै हुन्छौँ, हाँसिरहेका हुन्छौँ र भविष्यका कुरा गरिरहेका हुन्छौँ। तर जब अचानक आँखा खुल्छन्, तब बिहानको त्यो रित्तोपन झन् भयावह भएर अगाडि उभिन्छ। तिमी नहुने रातहरूमा म घडीको सुईसँग कुरा गर्छु, आकाशका ताराहरूसँग तिम्रो ठेगाना सोध्छु। कहिलेकाहीँ त मलाई लाग्छ, यो समयको चक्र नै कतै रोकिएको छ। तिमी बिनाको एक दिन पनि हजारौँ जुग जत्तिकै लामो लाग्छ।

तिमी नहुने यी दिनहरूले मलाई एउटा नयाँ मानिस बनाइदिएका छन्। एउटा यस्तो मानिस, जो बाहिरबाट हेर्दा निकै शान्त र परिपक्व देखिन्छ, तर जसको भित्र एउटा सानो बालक आफ्नो सबैभन्दा प्यारो खेलौना हराएर रोइरहेको छ। मैले अब एक्लै कफी खान सिकेको छु, एक्लै सिनेमा हेर्न सिकेको छु र आफ्ना पीडाहरूलाई शब्दमा उतारेर मन हल्का बनाउन सिकेको छु। तर, यी सबै कुराहरू सिक्नु मेरो रहर थिएन, यो त मेरो बाध्यता थियो। तिमी नहुने दिनहरूमा मैले एउटा कुरा प्रस्टसँग बुझेँ कि—कसैको उपस्थितिमा मात्र जीवन उत्सव हुँदैन, कसैको अभावमा पनि जीवन एउटा गहिरो साधना बन्न सक्दो रहेछ। यो साधना हो—आफ्नो आधा हिस्सा बिना नै पूर्ण देखिने प्रयास गर्ने।

अन्त्यमा, तिमी नहुने दिनहरूको यो शृङ्खला कहिलेसम्म चल्ने हो, मलाई थाहा छैन। सायद, अब बाँकी जीवनका सबै दिनहरू यस्तै हुनेछन्। मैले अब तिम्रो अभावलाई नै आफ्नो अस्तित्वको एउटा पाटो मानिसकेको छु। तिमी नहुने दिनहरूले मलाई प्रेमको गहिराइ नाप्न सिकाएका छन्। जुन प्रेम प्राप्तिमा मात्र सीमित हुन्छ, त्यो त केवल एउटा सम्झौता मात्र हो; तर जुन प्रेम वियोगमा पनि उत्तिकै प्रगाढ रहन्छ, त्यही नै वास्तविक प्रेम हो। तिमी नभएका यी दिनहरूमा पनि म तिम्रो नामको एउटा सानो दियो मनको कुनामा बालेर बाँचिरहेको छु। यो दियो कहिल्यै निभ्ने छैन, चाहे यी रित्ता दिनहरूले मलाई जतिसुकै थकाउन् वा गलाउन्। तिमी नहुने दिनहरू मेरा लागि तिम्रो सम्झनाका सबैभन्दा मूल्यवान् उपहार हुन्।