माया सकिएको होइन

 

धेरैलाई लाग्छ कि मानिसहरू छुट्टिएपछि वा कुराकानी बन्द भएपछि माया पनि एउटा डढेलो लागेको वन जस्तै खरानी भएर सकिन्छ। तर, सत्य यो हो कि माया कहिल्यै सकिँदैन, यसले त केवल आफ्नो स्वरूप र ठेगाना बदल्छ। तिमी र मबीचको भौतिक दुरी बढ्दै जाँदा वा हाम्रा बाटाहरू अलग हुँदा संसारले हाम्रो प्रेमको अन्त्य देख्यो होला, तर मेरो भित्री संसारमा त त्यो माया झन् एउटा शान्त तलाउ जस्तै स्थिर भएर बसेको छ। माया सकिनु भनेको त एउटा मानिसको अस्तित्वबाट अर्को मानिसको प्रभाव पूर्ण रूपले मेटिनु हो, जुन असम्भव जस्तै छ।

जब हामी कसैलाई साँचो हृदयले चाहन्छौँ, त्यो भावना हाम्रो कोष-कोषमा संचित हुन पुग्छ। तिमी नआएको दिन होस् या तिमीलाई बिर्सन खोजेका ती अनगिन्ती रातहरू, प्रत्येक पलले यही पुष्टि गरिरहेका छन् कि माया सकिएको होइन, बरु यो त एउटा गहिरो मौनतामा परिणत भएको हो। पहिले यो माया शब्दमा पोखिन्थ्यो, हाँसोमा झल्किन्थ्यो र सामीप्यतामा महसुस हुन्थ्यो। अहिले यही माया आँखाका डिलमा जमेका आँसुमा, राति अबेरसम्म आउने यादहरूमा र तिम्रो सफलताको कामना गरिरहने निःस्वार्थ प्रार्थनाहरूमा जीवित छ।

अधुरोपनले मायालाई झन् सुरक्षित बनाउँदो रहेछ। पूर्ण भएका कथाहरू त पुस्तकालयका दराजमा थन्किन्छन्, तर अधुरा कथाहरू सधैँ मस्तिष्कको अग्रभागमा नाचिरहन्छन्। माया सकिएको भए त तिम्रो नाम सुन्दा मेरो मुटुको गतिमा कुनै परिवर्तन आउने थिएन। माया सकिएको भए त पुराना तस्बिरहरू देख्दा ओठका कुनाहरू आफैँ खुम्चिने थिएनन्। स्मृतिहरूको यो भारी बोक्नुको एउटै अर्थ छ—माया अझै बाँकी छ। यो माया अब तिमीलाई पाउनका लागि गरिएको जिद होइन, बरु तिमी जहाँ छौ, त्यहाँ तिम्रो खुसीको कामना गर्ने एउटा पवित्र ऊर्जा हो।

माया त एउटा यस्तो दियो रहेछ, जसलाई बाहिरको बतासले निभाउन त खोज्छ, तर भित्र प्रेमको तेल रहेसम्म त्यो बलिरहन्छ। प्रेमपछिको धुलोमा पनि त्यही मायाका कणहरू लुकेका हुन्छन्। हामीले एकअर्कालाई दिने समय सकियो होला, सँगै देख्ने सपनाका आधारहरू भत्किए होलान्, तर त्यो आत्मीयताको अंश कहिल्यै मर्दैन। त्यसैले, कसैले सोध्यो भने म निर्धक्क भन्न सक्छु—हाम्रो माया सकिएको होइन, यो त केवल 'प्राप्ति' को धरातलबाट माथि उठेर 'स्मृति' को मन्दिरमा थन्किएको हो। जहाँ कुनै सर्त छैन, कुनै गुनासो छैन, छ त केवल एउटा शाश्वत र मौन अनुराग।