तिमी बिना पनि म: एउटा अधुरो अस्तित्वको कथा

 

तिमी बिना पनि म बाँचेको त छु, तर यो बाँच्नु र हुनुमा एउटा ठूलो खाडल छ भन्ने कुरा मैले प्रत्येक पल महसुस गरिरहेको छु। संसारको नजरमा म एउटा सामान्य मानिस हुँ, जो समयमै काममा जान्छ, मानिसहरूसँग बोल्छ, र जीवनको यो भीडभाडमा आफ्नो अस्तित्व जोगाउन संघर्ष गर्छ। तर भित्रभित्रै म एउटा यस्तो रुख जस्तै भएको छु, जसका जराहरू सुकिसकेका छन् तर पनि उभिइरहनु उसको विवशता हो। तिमी बिनाको मेरो यो जीवन केवल एउटा यान्त्रिक प्रक्रिया मात्र बनेको छ, जहाँ धड्कन त छ तर त्यसमा कुनै संगीत छैन। प्रेममा जब कोही अभिन्न हिस्सा बनेर आउँछ, उसले जाँदाखेरि आफ्नो साथमा हाम्रो एउटा सिङ्गो संसार नै लिएर जाँदो रहेछ। आज म आफूलाई ऐनामा हेर्छु, तर त्यहाँ देखिने आकृति मलाई आफ्नै लाग्दैन।

दिनहरू बिस्तारै हप्ता र महिनाहरूमा बदलिरहेका छन्, र मैले बिस्तारै तिम्रो भौतिक अनुपस्थितिलाई आफ्नो दैनिकीको एउटा हिस्सा बनाउन सिकिसकेको छु। तर, तिमी बिना पनि 'म' हुनुको यो अनुभव यति भारी छ कि कहिलेकाहीँ आफ्नै छायाँले पनि मलाई गिज्याइरहेको झैँ लाग्छ। बिहानको चियादेखि रातको सन्नटासम्म, प्रत्येक कुरामा तिम्रो अभाव खट्किरहन्छ। पहिले 'हामी' भनेर सोचिने प्रत्येक सपना अब 'म' मा खुम्चिएका छन्, र यो संकुचनले मनमा एउटा ठूलो रिक्तता पैदा गरिदिएको छ। तिमी बिना पनि म मुस्कुराउन त खोज्छु, तर त्यो मुस्कानमा एउटा यस्तो मलिनता हुन्छ जसले मेरो वियोगको कथा आफैँ वर्णन गरिरहेको हुन्छ। माया सकिएको होइन, बरु यो त एउटा यस्तो मोडमा आइपुगेको छ जहाँ म तिमी बिना पनि तिम्रै यादहरूको सहारामा अगाडि बढ्न बाध्य छु।

स्मृतिहरू एउटा यस्तो ऐना हुन् जसमा म सधैँ तिम्रो र मेरो साझा विगत खोजिरहन्छु। तिमी बिना पनि म ती बाटाहरूमा हिँड्छु जहाँ हामीले सँगै पाइलाहरू चालेका थियौँ, तर ती बाटाहरू अब मलाई अपरिचित लाग्न थालेका छन्। दूरी र समयले मानिसलाई धेरै कुरा सिकाउँछ, तर यसले तिम्रो अभावलाई कहिल्यै कम गर्न सकेन। भावनात्मक द्वन्द्वको यो महासागरमा म दिनहुँ डुब्ने र उत्रने गर्छु। एउटा मनले भन्छ कि अब तिमी बिना पनि बलियो हुनुपर्छ, आफ्नो छुट्टै पहिचान बनाउनुपर्छ र विगतको यो बोझलाई बिसाइदिनुपर्छ। तर अर्को मनले भन्छ कि तिमी बिनाको 'म' को त कुनै अर्थ नै छैन। यो द्वन्द्व नै मेरो जीवनको नयाँ परिभाषा बनेको छ।

प्रतीक्षाको यो लामो यात्रामा मैले बुझेँ कि मानिस शारीरिक रूपमा टाढा भए पनि उसको प्रभाव हाम्रो चेतनामा सधैँ जीवित रहन्छ। तिमी बिना पनि म तिमीले मन पराउने गीतहरू सुन्छु, तिमीले मन पराउने रङ्गका लुगाहरू लगाउँछु, र कतिपय निर्णयहरू लिँदा अझै पनि सोच्छु—यसमा तिम्रो विचार के हुन्थ्यो होला? यो एउटा यस्तो विडम्बना हो जहाँ म तिमीबाट स्वतन्त्र हुन चाहन्छु तर मेरो प्रत्येक सासमा तिम्रै सुगन्ध मिसिएको छ। अधुरोपनको यो महसुस नै अब मेरो शक्ति र कमजोरी दुवै हो। तिमी बिना पनि म अगाडि त बढिरहेको छु, तर मेरा पाइलाहरूले सधैँ पछाडि फर्केर तिमीलाई नै खोजिरहेका हुन्छन्।

वियोगले मानिसलाई एक्लो बनाउँछ, तर यसले उसलाई आफ्नो भित्री संसारसँग पनि साक्षात्कार गराउँछ। तिमी बिना पनि म अब आफ्नै मौनतासँग कुरा गर्न थालेको छु। यो मौनतामा तिम्रा हजारौँ शब्दहरू लुकेका छन्। हाम्रो अधुरो प्रेमको यो स्मारक मेरो मुटुमा सधैँ सुरक्षित रहनेछ। तिमी फर्किने छैनौ भन्ने सत्यलाई शिरोधार्य गर्दै गर्दा पनि, मेरो भित्री कुनाले अझै पनि एउटा सानो आशको त्यान्द्रो समातिरहेको छ। तिमी बिना पनि म जिउँदो छु, तर यो जीवन केवल एउटा अधुरो कविता जस्तै हो, जसको अन्तिम हरफ अझै लेखिन बाँकी छ। र सायद, त्यो अन्तिम हरफ नै मेरो यो सिङ्गो जीवनको संघर्ष र तिमीप्रतिको समर्पणको सार हुनेछ।