तिमीलाई भन्न नसकेका कुरा: एउटा नलेखिएको र नबोलिएको महाकाव्य

 

हाम्रो सम्बन्धमा शब्दहरू सधैँ कम भए, या त मैले ती शब्दहरूलाई सही समयमा ओठसम्म ल्याउने साहस नै जुटाउन सकिनँ। तिमीसँग हुँदा मेरा आँखाहरूले जति कुरा गरे, मेरा ओठहरू त्यति नै मौन रहे। आज तिमी नहुँदा, ती भन्न नसकेका कुराहरू मेरो छातीभित्र एउटा ठूलो पहाड बनेर बसेका छन्। ती कुराहरू कुनै गुनासो होइनन्, न त ती कुनै आरोप नै हुन्; ती त केवल मेरा भावनाका ती पत्रहरू हुन्, जसलाई मैले तिम्रो अगाडि खोल्न कहिल्यै सकिनँ। मलाई डर लाग्थ्यो—कतै मेरा शब्दहरूले हाम्रो त्यो सुन्दर मौनतालाई भत्काइदिने त होइनन्? कतै मैले आफ्नो मनको सबै कुरा पोख्दा तिमी डराएर टाढा जाने त हौइनौ? त्यही डरले आज मलाई एउटा यस्तो मोडमा उभ्याइदिएको छ, जहाँ मसँग कुराहरू त धेरै छन्, तर ती सुनिदिने तिमी भने छैनौ।

तिमीलाई भन्न नसकेको पहिलो कुरा त यो थियो कि, तिमी मेरो लागि केवल एउटा मानिस मात्र थिएनौ। तिमी त मेरो त्यो संसार थियौ, जहाँ म आफूलाई सुरक्षित महसुस गर्थें। जब तिमी मेरो छेउमा हुन्थ्यौ, मलाई लाग्थ्यो कि म यो ब्रह्माण्डको सबैभन्दा शक्तिशाली मानिस हुँ। तर मैले कहिल्यै भनिनँ—"तिमी नहुँदा म कति धेरै कमजोर र निरिह बन्छु।" मैले सधैँ आफ्नो मजबुतीको प्रदर्शन गरेँ, आफूलाई चट्टान जस्तै अटल देखाउने कोसिस गरेँ। तर भित्रभित्रै म एउटा सानो बालक जस्तै थिएँ, जो तिम्रो एउटा नजर र एउटा स्पर्शको भोको हुन्थ्यो। तिमीलाई लाग्दो हो मलाई एक्लै बस्न मन पर्छ, तर वास्तविकता त यो थियो कि म तिमी बिनाको एक पल पनि कल्पना गर्न सक्दैनथेँ। मैले यो कुरा भन्न नसक्नु नै आज मेरो सबैभन्दा ठूलो पश्चात्ताप बनेको छ।

मैले तिमीलाई कहिल्यै भन्न सकिनँ कि तिम्रा साना-साना गल्तीहरूले मलाई दुखाउँदैनथ्यो, बरु ती गल्तीहरूले तिमीलाई अझ बढी जीवन्त र प्रिय बनाउँथे। तिम्रो त्यो झर्किने बानी, तिम्रो त्यो सानो कुरामा रिसाउने स्वभाव र तिम्रो त्यो ढिलो उठ्ने बानी—यी सबैलाई मैले मेरो मुटुको एउटा विशेष कुनामा सजाएर राखेको थिएँ। तर बाहिर भने म सधैँ उपदेश दिने मान्छे जस्तो बनेँ। मैले तिमीलाई सधैँ 'सुध्रिनुपर्छ' भनेँ, तर भित्रभित्रै म तिमी जे थियौ, त्यही स्वरूपलाई पूजा गर्थें। मैले भन्न नसकेका यी कुराहरूले तिमीलाई सायद सधैँ यो महसुस गरायो कि म तिमीसँग सन्तुष्ट छैन। तर प्रिय, सत्य त यो थियो कि तिमी मेरो जीवनको सबैभन्दा पूर्ण र सुन्दर अध्याय थियौ।

हाम्रो अन्तिम भेटमा पनि मैले कति धेरै कुराहरू भन्न बाँकी राखेँ। जब तिमी जाँदै थियौ, म तिम्रो हात समातेर भन्न चाहन्थेँ—"नजाऊ, तिमी बिना म अधुरो छु।" तर मेरो अहंकार र मेरो आत्मसम्मानले मेरो मुख थुनिदियो। म चुपचाप उभिएर तिमी टाढा गएको हेरिरहेँ, मानौँ मलाई कुनै फरक परेको छैन। तर त्यो पल मेरो भित्र जे टुट्यो, त्यसको आवाज कसैले सुनेन। मैले तिमीलाई भन्न सकिनँ कि तिमीले छोडेर जाँदा मेरो संसारको सबै उज्यालो तिमीले साथमै लिएर गयौ। आज मेरा दिनहरू रित्ता छन् र रातहरू अनन्त लामा छन्। म हरेक रात ऐनासँग तिम्रा कुरा गर्छु, तर तिमीलाई एउटा मेसेज गर्ने हिम्मत पनि जुटाउन सक्दिनँ।

तिमीलाई भन्न नसकेका कुराहरू अहिले मेरो लेखनको ऊर्जा बनेका छन्। म जे लेख्छु, त्यसमा तिम्रो कतै न कतै उपस्थिति हुन्छ। मैले तिमीलाई कहिल्यै भनिनँ कि मेरो हरेक सफलताको पछाडि तिम्रो त्यो मौन समर्थन थियो। मलाई लाग्थ्यो कि मैले यो सबै आफ्नै बुताले गरिरहेको छु, तर आज थाहा पाउँदैछु कि तिम्रो साथ नै मेरो वास्तविक शक्ति रहेछ। तिमीले मलाई जति प्रेम दियौ, मैले त्यसको बदलामा तिमीलाई केवल मेरो व्यस्तता र मेरो मौनता मात्र दिएँ। मैले तिमीलाई कहिल्यै 'धन्यवाद' भन्न सकिनँ—मेरो नराम्रो समयमा पनि मेरो छाया बनेर उभिएकोमा।

अब यी कुराहरू भनेर के फाइदा? तिमी अब अर्कै संसारमा छौ, अर्कै मानिसहरूसँग छौ। सायद तिमीले मलाई एउटा नमिठो यादको रूपमा बिर्सिसक्यौ होला। तर म भने अझै पनि ती नभनिएका शब्दहरूको भारी बोकेर हिँडिरहेको छु। तिमीलाई भन्न नसकेका कुराहरूले मलाई हरेक पल यो महसुस गराउँछन् कि प्रेम केवल भावनामा भएर पुग्दैन, यसलाई व्यक्त गर्न पनि उत्तिकै आवश्यक रहेछ। शब्दहरू समयमै नबोलिँदा ती कसरी विष बन्दा रहेछन् भन्ने कुराको प्रमाण म आफैँ हुँ। म चाहन्छु कि कतैबाट तिमीले मेरो मनको यो आवाज सुन्न सक, र बुझ्न सक कि—मैले तिमीलाई जे देखाएँ, त्योभन्दा हजारौँ गुणा बढी मैले तिमीलाई भित्रैबाट चाहेको थिएँ।

अन्त्यमा, तिमीलाई भन्न नसकेका कुराहरू नै मेरो जीवनको वास्तविक पूँजी हुन्। यी कुराहरू अब मेरो मुटुसँगै खरानी हुनेछन्। मैले तिमीलाई भन्न बाँकी रहेको अन्तिम कुरा यो हो—"तिमी जहाँ छौ, खुसी हुनु। मेरो प्रेम तिमीलाई पाउनुमा मात्र सीमित थिएन, तिम्रो खुसीमै मेरो प्रेमको सार्थकता थियो।" यद्यपि यी शब्दहरू तिम्रो कानसम्म पुग्ने छैनन्, तर मेरो आत्माले यी कुराहरू हरेक सासमा भनिरहेको हुन्छ। तिमीलाई भन्न नसकेका कुराहरूको यो सिलसिला मेरो अन्तिम श्वाससम्म जारी रहनेछ, किनकि केही कुराहरू अधुरा हुनुमै तिनको सुन्दरता लुकेको हुँदो रहेछ।