तिमीलाई छोड्न नसकेको म

 

मानिसहरू भन्छन् कि समयसँगै पुराना घाउहरू पुरिन्छन् र पुराना मान्छेहरू सम्झनाको एउटा धुमिल कुनातिर धकेलिन्छन्। तर, मेरो सन्दर्भमा यो कुरा केवल एउटा भ्रम सावित भएको छ। तिमीलाई छोड्न नसक्नु मेरो कुनै कमजोरी होइन, न त यो मेरो जिद्दी नै हो; यो त मेरो अस्तित्वको एउटा यस्तो सत्य हो जसलाई मैले जति इन्कार गरे पनि यसले मलाई पछ्याइरहन्छ। तिमी मेरो वर्तमानमा छैनौ, तिमी मेरो भविष्यका योजनाहरूमा कतै अटाएका छैनौ, तैपनि मेरो प्रत्येक सोचको केन्द्रबिन्दुमा तिमी नै किन छौ? यो प्रश्नले मलाई सधैँ एउटा उत्तरहीन गल्तीमा उभ्याइदिन्छ।

तिमीलाई छोड्नु भनेको केवल एउटा व्यक्तिको हात छोड्नु मात्र रहेनछ, यो त आफूले आफैलाई चिनेको त्यो ऐना फुटाउनु जस्तै रहेछ। तिमीसँग जोडिएका पलहरूमा मैले आफूलाई जति जीवन्त महसुस गरेँ, तिमी बिनाको यो संसारमा म त्यति नै रित्तो भएको छु। म दिनभरिको भीडमा हराउन खोज्छु, नयाँ मान्छेहरूसँग हाँस्न खोज्छु, तर साँझको त्यो एकान्तमा जब म आफैसँग साक्षात्कार गर्छु, तब पाउँछु कि म अझै त्यही पुरानो चौतारीमा तिम्रो प्रतीक्षा गरिरहेको छु। तिमीलाई छोड्न नसकेको यो म, वास्तवमा आफ्नो विगतको मोहजालमा फसेको एउटा बन्दी जस्तै भएको छु।

स्मृतिहरूले जब मलाई घेर्छन्, तब मलाई लाग्छ कि बिर्सनु भनेको त एक प्रकारको आत्महत्या नै हो। यदि मैले तिमीलाई पूर्ण रूपले छोडिदिएँ भने, मेरो जीवनको त्यो सुनौलो अध्यायको अस्तित्व के रहला? प्रेमपछि बाँकी रहेको यो धुलो र सम्झनाको यो भारी बोकेर हिँड्नुमा नै मैले आफ्नो सार्थकता देख्न थालेको छु। अधुरोपनको यो पीडामा पनि एउटा अनौठो मिठास छ, जसले मलाई तिमीसँगको त्यो सामीप्यताको सम्झना दिलाइरहन्छ। तिमीलाई छोड्न नसक्नुको अर्थ यो होइन कि म तिमीलाई फर्काउन चाहन्छु, बरु यसको अर्थ यो हो कि तिमीले मेरो हृदयमा जुन छाप छोडेर गयौ, त्यसलाई मेटाउने सामर्थ्य मसँग छैन।

कहिलेकाहीँ म आफैलाई सोध्छु—के म साँच्चै तिमीलाई माया गर्छु कि तिमीसँग जोडिएका ती सुन्दर यादहरूलाई? तर यो द्वन्द्वको बीचमा पनि सत्य यही रहन्छ कि तिमी मेरो जीवनको एउटा यस्तो हिस्सा बनिसक्यौ, जसलाई अलग गर्दा म आफैँ पनि पूर्ण रहन्न। तिमीलाई छोड्न नसक्ने यो 'म' सँग अब कुनै गुनासो छैन। मलाई थाहा छ, हाम्रो कथा अधुरो रह्यो, हाम्रो नामको अगाडि अब अरू कसैको नाम जोडिइसकेको होला, तर मेरो मौनतामा र मेरो एकान्तमा तिमी सधैँ एउटा अविभाज्य सत्य बनेर रहिरहनेछौ। माया सकिएको होइन, बरु यसले मलाई एउटा यस्तो यात्री बनाइदिएको छ, जो आफ्नो गन्तव्य गुमाएर पनि बाटोको प्रेममा रमाइरहेको छ।