म र मेरा दिनहरू

 

आज डायरीका यी शीतल पानाहरूमा आफ्ना औँलाहरू चलाउँदै गर्दा मलाई महसुस भइरहेको छ कि मेरा दिनहरू केवल समयका इकाइहरू मात्र होइनन्, ती त मेरो अस्तित्वका विभिन्न रङ्गहरू हुन्। क्यालेन्डरको एउटा सानो कोठामा अटाउने ती तारिखहरूभित्र कति विशाल उज्यालो र कति गहिरो छायाँ लुकेको हुन्छ, त्यो त केवल मेरो यो मनलाई मात्र थाहा छ। 'म र मेरा दिनहरू' बीचको यो सम्बन्ध एउटा यस्तो यात्रा हो, जहाँ हरेक बिहानीले एउटा नयाँ आशाको दियो बाल्छ र हरेक साँझले एउटा मौन चिन्तनको ओढ्ने ओढाउँछ। म आफूलाई एउटा यस्तो चित्रकारको रूपमा देख्छु, जसले समयको क्यानभासमा हरेक दिन आफ्नै भित्री संसारका उज्यालो र छायाँहरू पोखिरहेको हुन्छ।

मेरा केही दिनहरू यस्ता हुन्छन्, जो मेरो भित्रको उज्यालोबाट निथु्रक्क भिजेका हुन्छन्। ती दिनहरूमा म ब्युँझनुअघि नै मेरो उत्साह ब्युँझिसकेको हुन्छ। त्यतिबेला मलाई लाग्छ कि म यो ब्रह्माण्डको एउटा निकै महत्वपूर्ण हिस्सा हुँ। मेरा ती उज्यालो दिनहरूमा म मानिसहरूलाई मुस्कान बाँड्छु, म चराहरूको चिरबिरमा सङ्गीत सुन्छु र मलाई आफ्ना सारा सपनाहरू हातको पहुँचमा झैँ लाग्छन्। यो उज्यालो मेरो आत्मविश्वासको प्रतीक हो। यसले मलाई सिकाउँछ कि जीवन भनेको उत्सव हो र हरेक पललाई पूर्णताका साथ बाँच्नुपर्छ। तर, जीवनको यो उज्यालो पक्ष मात्र सत्य होइन। यदि सधैँ घाम मात्र लागिरहने हो भने धर्तीका फूलहरू ओइलाउँछन्; त्यसैले मेरो जीवनमा छायाँका दिनहरूको पनि उत्तिकै महत्व छ।

ती दिनहरू, जसमा मलाई आफ्नै अस्तित्व एउटा बोझ जस्तो लाग्छ, वास्तवमा मेरा छायाँले लेखेका दिनहरू हुन्। कहिलेकाहीँ म बिना कुनै कारण उदास हुन्छु। मलाई लाग्छ कि म एक्लो छु र मेरा प्रयासहरू व्यर्थ छन्। मेरो छायाँले मलाई मेरा कमजोरीहरू, मेरा असफलताहरू र मेरा ती डरहरूसँग साक्षात्कार गराउँछ, जसलाई म संसारबाट लुकाउन चाहन्छु। तर आज यो डायरी लेख्दै गर्दा मलाई महसुस भइरहेको छ कि मेरा ती छायाँका दिनहरू नै मेरो गहिराइको आधार हुन्। दुःखले नकुँदिएको मन कहिल्यै पनि बलियो र सहनशील हुन सक्दैन। मेरो छायाँले मलाई नम्र हुन सिकायो। यसले मलाई अरूको आँसुको भाषा बुझ्न सक्ने बनायो। मेरा ती अँध्यारा दिनहरूले नै मलाई उज्यालोको वास्तविक मूल्य बुझाएका हुन्।

मेरो र मेरा दिनहरूको यो सहयात्रामा उज्यालो र छायाँको लुकामारी नै सबैभन्दा सुन्दर पक्ष हो। जसरी एउटा सुन्दर कवितामा शब्द र मौनताको सन्तुलन हुन्छ, त्यसरी नै मेरो जीवनमा सफलता र संघर्षको सन्तुलन छ। म अब आफ्ना 'नराम्रा' भनिएका दिनहरूलाई घृणा गर्दिनँ। बरु, म ती दिनहरूलाई एउटा लामो विश्रामको रूपमा लिन्छु, जहाँ म आफैँभित्र फर्कन्छु र आफ्नो भित्री ब्याट्री चार्ज गर्छु। मेरो उज्यालोले मलाई बाहिरी संसारसँग जोड्छ भने मेरो छायाँले मलाई आफैँसँग जोड्छ। यी दुवैको मिलापबाट नै मेरो व्यक्तित्वको पूर्ण चित्र तयार हुन्छ।

समयको यो चक्रमा म एउटा यात्री मात्र हुँ, तर मेरा दिनहरू मेरा गुरु हुन्। हरेक दिनले मलाई केही न केही नयाँ सिकाउँछ। उज्यालो दिनले मलाई उड्न सिकाउँछ भने छायाँको दिनले मलाई भुइँमा टेकेर बस्न सिकाउँछ। मेरा दिनहरू कहिले शान्त नदी जस्तै बग्छन् त कहिले उग्र आँधी जस्तै मडारिन्छन्। तर मलाई थाहा छ, आँधीपछि नै आकाश सफा हुन्छ र नदीको बहावपछि नै शान्ति आउँछ। म भित्रको त्यो उज्यालो जहिले पनि मेरो छायाँको पछाडि लुकेको हुन्छ, र छायाँ सधैँ उज्यालोको पर्खाइमा हुन्छ। यो अनन्त प्रेम नै मेरो जीवनको ऊर्जा हो।

आजको यो डायरीको पानामा म एउटा कुरा स्पष्ट कोर्दैछु—म आफ्ना हरेक दिनलाई प्रेम गर्छु। म ती दिनहरूलाई पनि प्रेम गर्छु जतिबेला म हार्छु, किनकि हारले मलाई जितको अर्थ सिकाउँछ। म ती दिनहरूलाई पनि प्रेम गर्छु जतिबेला म एक्लो हुन्छु, किनकि एकान्तले मलाई आफ्नै आत्माको गीत सुनाउँछ। मेरो उज्यालो र छायाँको यो महाकाव्य नै मेरो वास्तविक धन हो। 'म र मेरा दिनहरू' एउटै मालाका विभिन्न रङ्गका गुच्चाहरू हुन्, जसले मेरो जीवनलाई रङ्गीन र अर्थपूर्ण बनाएका छन्।

अब रात छिप्पिँदै जाँदा म आफ्ना शब्दहरूलाई विराम दिँदैछु। बाहिर अँध्यारो छ, तर मेरो मनमा आजको दिनको उज्यालो अझै बाँकी छ। भोलि फेरि एउटा नयाँ दिन आउनेछ, जसमा नयाँ उज्यालो र नयाँ छायाँ हुनेछन्। म ती दुवैलाई अङ्गालो हाल्न तयार छु। किनकि मलाई थाहा छ, जबसम्म म र मेरा दिनहरू बीचको यो सम्बन्ध जीवन्त रहन्छ, तबसम्म मेरो अस्तित्वको यो कविता लेखिइरहनेछ। मेरो भित्रको उज्यालोले मलाई सधैँ भन्छ—"हेर, भोलि फेरि सूर्य उदाउनेछ," र मेरो छायाँले मलाई सम्झाउँछ—"तर आजको यो शान्तिलाई पनि उत्तिकै महसुस गर।"

मेरो उज्यालो, मेरो छायाँ, र मेरा यी सुन्दर दिनहरू—म तपाईँहरू सबैलाई मुरी-मुरी धन्यवाद दिन्छु।