आजको आत्मस्वर

आजको आत्मस्वर एउटा यस्तो मधुर र मन्द ध्वनिको तरङ्ग हो, जो बाहिरी जगतको कोलाहलभन्दा धेरै पर, मेरो अन्तरकुन्तरको एउटा कुनामा सुस्तरी गुञ्जिरहेको छ। यो कुनै ठुलो शङ्खनाद होइन, न त यो कुनै उपदेश नै हो; यो त केवल एउटा महसुस हो—म हुनुको, म बाँच्नुको र म यस घडीमा श्वास फेर्नुको एउटा जीवन्त प्रमाण। आजको यो स्वरले मलाई अलिकति बढी गहिरिएर आफैँलाई हेर्न आग्रह गरिरहेको छ। जब म आँखा चिम्लेर यो भित्री आवाजलाई सुन्न खोज्छु, म पाउँछु कि त्यहाँ एउटा यस्तो सङ्गीत छ, जसमा मेरा आजसम्मका सबै भोगाइहरू एउटै लयमा मिसिएका छन्। यो स्वरले मलाई भनिरहेको छ कि जीवनका हरेक उकाली-ओरालीहरू केवल एउटा यात्राका अंश हुन्, र म त्यो यात्राको एक अचल साक्षी मात्र हुँ।

आजको आत्मस्वरमा एउटा अनौठो प्रकारको क्षमा र स्वीकारोक्ति छ। यसले मलाई भन्छ—तिमीले हिजो गरेका गल्तीहरू अब तिम्रो बोझ होइनन्, ती त तिमीलाई आजको यो समझदारीसम्म पुर्‍याउने सिँढीहरू हुन्। हामी अक्सर आफैँप्रति कडा हुने गर्छौँ, आफैँलाई दोषी ठहर्‍याउँछौँ र आफ्ना अपूर्णताहरूमा रुमल्लिन्छौँ। तर आज मेरो भित्री आवाजले मलाई एउटा आमाले जस्तै स्नेहपूर्वक सुम्सुम्याउँदै छ। यसले मलाई आफ्ना कमजोरीहरूसँग प्रेम गर्न सिकाउँदै छ। आजको स्वरमा एउटा यस्तो मिठास छ, जसले मलाई यो संसारमा अरू कोही बन्नु पर्दैन, केवल 'म' हुनु नै पर्याप्त छ भन्ने ठुलो सत्यको बोध गराउँछ। यो एउटा यस्तो शान्ति हो, जहाँ कुनै प्रतिस्पर्धा छैन, जहाँ कसैलाई उछिन्नु छैन, र जहाँ कसैको अगाडि आफूलाई प्रमाणित गर्नुको बोझ पनि छैन।

समयको यो मोडमा आइपुग्दा, आजको आत्मस्वर अलिकति बढी दार्शनिक र अलिकति बढी सरल भएको अनुभव हुन्छ। यसले मलाई साना-साना कुराहरूमा खुसी खोज्न प्रेरित गर्छ। बाहिरको संसारले मलाई सफलताको परिभाषा धन, पद र प्रतिष्ठामा खोज्न भन्छ, तर मेरो भित्री स्वरले भन्छ—वास्तविक सफलता त त्यो मनको शान्ति हो, जुन तिमीले एक कप तातो चिया पिउँदा वा अस्ताउँदो घामलाई हेर्दा महसुस गर्छौ। यो स्वरले मलाई वर्तमानको यो पल कति बहुमूल्य छ भन्ने कुराको सम्झना दिलाउँछ। भविष्यका चिन्ताहरू र विगतका यादहरूले घेरिएको यो मनलाई आजको आत्मस्वरले बिस्तारै वर्तमानको यो सुन्दर धरातलमा ओराल्छ, जहाँ केवल 'अहिले' र 'यहाँ' मात्र छ।

कहिलेकाहीँ यो आत्मस्वर अलिकति उदास पनि सुनिन्छ, तर त्यो उदासी पीडादायी छैन। त्यो त एउटा गहिरो संवेदनामा भिजेको उदासी हो, जसले मलाई अरूको दुःखप्रति संवेदनशील बनाउँछ। यसले मलाई सिकाउँछ कि संसारका सबै प्राणीहरू कतै न कतै एउटै सूत्रमा बाँधिएका छन्। मेरो आत्मस्वरले मलाई भन्छ—तिम्रो खुसी केवल तिम्रो मात्र होइन, र तिम्रो आँसु पनि केवल तिम्रो मात्र होइन। यो ब्रह्माण्डीय चेतनाको एउटा अंश हो। जब म यो स्वरलाई पछ्याउँछु, म अनुभव गर्छु कि मेरो हृदय अलिकति बढी फराकिलो भएको छ, जहाँ सबैका लागि अलिकति ठाउँ, अलिकति करुणा र धेरै सारा सद्भाव अट्न सक्छ।

आजको यो आत्मस्वरले मलाई एउटा मौन साहस पनि दिइरहेको छ। यो त्यो साहस होइन जसले युद्ध जित्छ, बरु यो त्यो साहस हो जसले आफैँभित्रका डरहरूलाई मुस्कुराएर स्वागत गर्छ। जीवन अनिश्चित छ, र यो अनिश्चितता नै यसको सबैभन्दा ठुलो सौन्दर्य हो भन्ने कुरा म आजको यो स्वरबाट सिक्दै छु। जब म यो भित्री आवाजसँग एकाकार हुन्छु, मलाई लाग्छ कि म एउटा शान्त तलाउ हुँ, जहाँ बाहिरका ढुङ्गाहरूले केही बेरका लागि तरङ्ग त पैदा गर्छन्, तर मेरो गहिराइ सधैँ स्थिर र अटल रहन्छ। यो स्वरले मलाई एउटा यस्तो भरोसा दिन्छ, जसले मलाई भन्छ—जे जस्तो परिस्थिति आए पनि, तिमीभित्रको यो ज्योति कहिल्यै निभ्ने छैन।

अन्ततः, आजको आत्मस्वर मेरो अस्तित्वको सबैभन्दा शुद्ध अभिव्यक्ति हो। यो कुनै शब्दमा बाँधिएको छैन, यो त केवल एउटा भाव हो। यो स्वर मभित्रको त्यो 'म' को हो, जो कहिल्यै मर्दैन, जो कहिल्यै थाक्दैन र जो सधैँ प्रेमको भोको छ। म जब-जब यो स्वर सुन्छु, मलाई लाग्छ कि म घर फर्किएको छु—त्यो घर, जहाँ कुनै ढोका छैनन्, जहाँ कुनै पर्खाल छैनन्, र जहाँ केवल अनन्त शान्तिको राज्य छ। आजको यो आत्मस्वरलाई म आफ्नो मुटुको धड्कनमा सजाएर राख्न चाहन्छु, ताकि भोलिको कोलाहलमा पनि म आफ्नै यो मधुर धुनलाई भुल्न नसकूँ। यो स्वर नै मेरो मार्गदर्शक हो, यो नै मेरो सारथी हो, र यो नै मेरो जीवनको सबैभन्दा ठुलो सार्थकता हो।