क्षणहरूको निजी यात्रा

क्षणहरूको निजी यात्रा कुनै निश्चित गन्तव्यमा पुग्नका लागि गरिएको दौड होइन, बरु यो त बाटोमा भेटिने साना-साना पलहरूलाई सुम्सुम्याउँदै र तिनको सुगन्ध लिँदै गरिएको एउटा आत्मिक सयर हो। हामी प्रायः जीवनलाई वर्ष र दशकहरूमा नाप्ने गर्छौँ, तर वास्तवमा जीवन त ती मसिना क्षणहरूको सँगालो मात्र हो, जुन एउटा श्वास र अर्को श्वासको बीचमा गुपचुप ढङ्गले घटित भइरहेका हुन्छन्। मेरो यो निजी यात्रामा कुनै ठुलो भीड छैन, न त यहाँ कुनै नक्सा वा दिशा-निर्देश नै छ। यहाँ त केवल मेरो चेतनाको एउटा सानो डुङ्गा छ, जो समयको शान्त नदीमा बिस्तारै तैरिरहेको छ, र हरेक छालले मलाई एउटा नयाँ अनुभूतिसँग साक्षात्कार गराइरहेको छ।

यस यात्राको हरेक मोडमा एउटा नयाँ कथा लुकेको हुन्छ। कहिलेकाहीँ एउटा पुरानो डायरीको पन्ना पल्टाउँदा वा दराजको कुनामा भेटिएको एउटा बिर्सिएको वस्तुलाई छुँदा म अचानक समयको एउटा अर्कै आयाममा पुग्छु। त्यो क्षण मेरो लागि निजी हुन्छ, जहाँ म आफ्नै विगतसँग आँखा जुधाएर कुरा गर्न सक्छु। ती यादहरू कहिलेकाहीँ आँखामा पानी बनेर आउँछन् त कहिले ओठमा एउटा मधुर मुस्कान बनेर। यो निजी यात्रामा मलाई कसैको अनुमति चाहिँदैन। म आफ्नै कल्पनाको आकाशमा उड्न सक्छु र आफ्नै मौनताको गहिराइमा डुब्न सक्छु। यी क्षणहरू नै हुन् जसले मलाई संसारको भीडभाडबाट अलग गरेर मेरो वास्तविक स्वरूपसँग परिचय गराउँछन्।

जब म एकान्तमा बसेर बाहिरको संसारलाई हेर्छु, मलाई लाग्छ कि हरेक दृश्य एउटा क्षणिक कविता हो। एउटा पात रुखबाट खसेर जमिनमा ओर्लिँदाको त्यो केही सेकेन्डको समय, वा साँझको बेला चराहरू आफ्नो गुँडतर्फ फर्किँदा आकाशमा देखिने त्यो कलात्मक ताँती—यी सबै मेरा निजी यात्राका अमूल्य दृश्यहरू हुन्। अरूका लागि यी सामान्य घटना हुन सक्छन्, तर मेरो लागि यी ब्रह्माण्डले मलाई सुनाइरहेका गोप्य कुराहरू हुन्। म यी क्षणहरूलाई आफ्नो हृदयको क्यामेरामा कैद गर्छु, जहाँ तिनको रङ्ग कहिल्यै खुइलिँदैन। यो यात्राले मलाई सिकाउँछ कि खुसी हुनका लागि कुनै ठुलो उत्सवको प्रतीक्षा गर्नु पर्दैन; केवल आँखा र हृदय खुला राखे पुग्छ।

मेरो यो निजी यात्रामा कहिलेकाहीँ शून्यताका क्षणहरू पनि आउँछन्। त्यतिबेला म न केही सोच्छु, न केही महसुस गर्छु। म केवल 'हुनु' को एउटा गहिरो भावमा हराउँछु। यो शून्यता डरलाग्दो छैन, बरु यो त एउटा यस्तो कोख हो जहाँ नयाँ विचार र नयाँ ऊर्जाहरूको जन्म हुन्छ। यी क्षणहरूमा म आफूलाई एउटा व्यक्ति मात्र होइन, बरु यो विशाल प्रकृतिको एउटा सानो हिस्साको रूपमा अनुभव गर्छु। म र यो हावा, म र यो धर्ती, म र यो आकाश—हामी सबै एउटै लयमा नाचिरहेका छौँ भन्ने आभास हुनु नै यो यात्राको सबैभन्दा ठुलो उपलब्धि हो। यहाँ मलाई कुनै कुराको कमी महसुस हुँदैन, किनकि म आफैँमा एउटा पूर्ण संसार बनिसकेको हुन्छु।

समयको गतिलाई कसैले रोक्न सक्दैन, तर क्षणहरूको यो निजी यात्रामा म समयलाई अलिकति ढिलो बनाउन सक्छु। जब म कुनै काममा आफ्नो सम्पूर्ण ध्यान लगाउँछु वा कसैको कुरालाई एकाग्र भएर सुन्छु, तब त्यो क्षण अनन्त जस्तै लाग्छ। मेरो लागि यो यात्रा भनेको वर्तमानको यो सानो बिन्दुमा हराउनु हो। भविष्यका ठुला-ठुला पहाडहरू र विगतका गहिरा खाडलहरूलाई छोडेर जब म यो सानो पलको धरातलमा उभिन्छु, म आफूलाई संसारको सबैभन्दा धनी व्यक्ति ठान्छु। मेरा यी निजी क्षणहरू नै मेरो वास्तविक सम्पत्ति हुन्, जसलाई न कसैले चोर्न सक्छ, न त कसैले खोस्न नै सक्छ।

अन्ततः, क्षणहरूको यो निजी यात्रा नै मेरो जीवनको असली सार हो। यो यात्रा कुनै बाहिरी संसारमा समाप्त हुँदैन, बरु यो त मभित्रकै अझ गहिरा तहहरूतर्फ निरन्तर अगाडि बढिरहन्छ। हरेक नयाँ पल एउटा नयाँ ढोका हो, जसले मलाई आफैँलाई चिन्ने र प्रेम गर्ने नयाँ तरिका सिकाउँछ। यो यात्रामा म यात्री पनि हुँ र बाटो पनि। म जबसम्म यी साना-साना क्षणहरूलाई सम्मान गर्न र तिनलाई प्रेमपूर्वक अङ्गाल्न सिक्छु, तबसम्म मेरो जीवनको यो यात्रा सधैँ ताजा, रङ्गीन र अर्थपूर्ण रहिरहनेछ। यी क्षणहरू नै मेरा साथी हुन्, जो मलाई सधैँ यो बताइरहन्छन् कि जीवन वास्तवमा कति भव्य र रहस्यमयी छ।