मेरो मनको डायरी

'मेरो मनको डायरी'—यो केवल कागज र मसीको संगम होइन, यो त मेरो आत्माको त्यो कुना हो जहाँ म संसारका अगाडि लगाउने सबै मुखौटाहरू फुकालेर राखिदिन्छु। जब म यो डायरीका पानाहरू पल्टाउँछु, मलाई लाग्छ कि म एउटा यस्तो ऐना हेर्दैछु जसले मेरो अनुहार मात्र होइन, मेरो अदृश्य घाउ, मेरा गुम्सिएका खुसी र मेरा मौन चित्कारहरू पनि देखाइरहेको छ। यहाँ कुनै व्याकरणको डर छैन, न त कसैले मलाई न्याय गर्ने डर छ। यहाँ म पूर्ण रूपमा स्वतन्त्र छु—आफ्नै भावनाको बाढीमा बग्न र आफ्नै विचारको आकाशमा उड्न।

आजको दिन पनि अरू दिनहरू जस्तै सामान्य देखिन सक्थ्यो, तर मेरो मनभित्र भने एउटा छुट्टै हलचल थियो। बिहानैदेखि एउटा अनौठो उदासीले मलाई घेरेको जस्तो महसुस भइरहेको थियो। कहिलेकाहीँ कारण बिना नै मन भारी हुन्छ, मानौं कतै टाढाको कुनै दुखद घटनाले मेरो मनको तार छोएको होस्। म झ्यालको छेउमा बसेर बाहिरको संसार हेरिरहँदा सोच्छु, यो दौडधुपको अन्त्य कहाँ होला? हामी सबै केको खोजीमा यति विघ्न हतारिएका छौं? मेरो डायरीको यो पानामा आज मैले ती प्रश्नहरू कोरेको छु जसको उत्तर म आफैंसँग पनि छैन। तर लेख्दै जाँदा, ती शब्दहरूले मेरो मनको बोझ बिस्तारै हलुका बनाउँदै लगेको महसुस हुन्छ। शब्दहरूमा एउटा यस्तो जादू हुन्छ जसले नभनिएका पीडाहरूलाई पनि आकार दिन्छ र तिनलाई सहन सक्ने बनाउँछ।

डायरीका पुराना पानाहरू पल्टाउँदा म कहिलेकाहीँ मुस्कुराउँछु त कहिलेकाहीँ मेरो आँखा रसाउँछन्। कुनै बेला मैले निकै ठूलो ठानेका समस्याहरू आज हेर्दा कति साना लाग्छन्। त्यसले मलाई एउटा कुरा सिकाउँछ—समय नै सबैभन्दा ठूलो मलम हो। मेरा ती पुराना सपनाहरू, जुन आज अधुरा छन्, तिनले मलाई कति धेरै सताउँथे। तर आज म बुझ्छु कि सबै कुरा हामीले चाहे जस्तै हुनुपर्छ भन्ने छैन। कतिपय कुराहरू नहुनुमा नै हाम्रो भलो लुकेको हुँदो रहेछ। मेरो डायरीले मलाई मेरो आफ्नै विकासको कथा सुनाउँछ। यसले मलाई भन्छ कि म हिजोको भन्दा आज अलि बढी धैर्यवान् भएको छु, अलि बढी बुझ्ने भएको छु।

मनको डायरीमा आज मैले प्रेमको बारेमा पनि केही शब्दहरू खर्चिएँ। प्रेम, जुन कहिले न्यानो घाम जस्तो लाग्छ त कहिले बिझाउने काँडा जस्तो। मेरो जीवनमा आएका र गएका मानिसहरूले मेरा यी पानाहरूमा आफ्ना छाप छोडेका छन्। कसैले मलाई विश्वास गर्न सिकाए, त कसैले एक्लै हिँड्ने हिम्मत दिए। म ती सबैप्रति आभारी छु। किनकि तिनीहरू नभएको भए मेरो यो डायरीका पानाहरू यति रङ्गीन र अर्थपूर्ण हुने थिएनन्। मलाई लाग्छ, हामी प्रत्येक मानिस एउटा जिउँदो किताब हौं, र हाम्रो हरेक दिन त्यसको एउटा नयाँ अध्याय हो।

साँझको यो सुनसान समयमा, जब म आफ्नो कलम थन्क्याउनुअघि यी शब्दहरू पढ्छु, मलाई एउटा गहिरो आत्मसन्तुष्टि मिल्छ। बाहिरको कोलाहल बिस्तारै हराउँदै गएको छ र मेरो कोठामा एउटा पवित्र शान्ति छाएको छ। यो डायरी मेरो त्यो साथी हो जसले मलाई कहिल्यै धोका दिँदैन, जसले मेरा सबै रहस्यहरू आफ्ना पानाहरूमा सुरक्षित राख्छ। मलाई थाहा छ, भोलि फेरि नयाँ चुनौतीहरू आउनेछन्, नयाँ मानिसहरू भेटिनेछन् र फेरि नयाँ भावनाहरू जन्मनेछन्। ती सबैलाई समेट्नका लागि मेरो डायरीका धेरै पानाहरू अझै खाली छन्।

आजको यो लेखनले मलाई फेरि एकपटक आफैंसँग जोडिदिएको छ। मलाई महसुस भइरहेको छ कि म एक्लो छैन, मेरा शब्दहरू मसँगै छन्। मेरो मनको यो डायरी सधैं मसँग रहनेछ, मेरो जीवनको साक्षी बनेर, मेरो भोगाइको इतिहास बनेर। अब म यो डायरी बन्द गर्छु र सुत्नका लागि तयार हुन्छु, यस विश्वासका साथ कि मेरो भित्री संसार जतिसुकै अशान्त भए पनि, यी पानाहरूमा मैले सधैं आफ्नो शान्ति र आफ्नो परिचय फेला पार्नेछु। भोलि फेरि एउटा नयाँ पाना लेखिनेछ, फेरि एउटा नयाँ कथा सुरु हुनेछ। र म, आफ्नो कलम र मन लिएर फेरि तयार हुनेछु, आफ्नै जीवनको यो सुन्दर महाकाव्यलाई अगाडि बढाउन।