आजका निजी अनुभूति

आजका निजी अनुभूतिहरू कुनै ठुलो उत्सव वा हलचलका प्रतिध्वनि होइनन्, बरु ती त शान्त तलाउमा बिस्तारै खसेको सित्तल ओसको थोपा जस्तै छन्, जसले मेरो अन्तरमनमा विस्तारै तर गहिरा तरङ्गहरू पैदा गरिरहेका छन्। आजको दिनले मलाई एउटा यस्तो ऐनाको अगाडि उभ्याइदिएको छ, जहाँ म आफ्नो बाहिरी आकृति मात्र होइन, बरु आफ्ना भावनाका ती सुक्ष्म पत्रहरूलाई पनि स्पष्ट देख्न सकिरहेको छु जुन अक्सर दैनिक व्यस्तताको धुलोले छोपिएका हुन्छन्। बिहानको त्यो पहिलो झुल्कोसँगै जब मेरो होस खुल्यो, तब एउटा अनौठो प्रकारको रिक्तता र पूर्णताको मिश्रित स्वाद मेरो जिब्रोमा बस्यो। यो रिक्तता केही नहुनुको अभाव थिएन, बरु केही नयाँ ग्रहण गर्नका लागि तयार पारिएको एउटा खाली भाँडो जस्तै थियो। आजको यो यात्रा केवल घरको एउटा कुनाबाट अर्को कुनासम्मको शारीरिक हिँडडुल मात्र रहेन, यो त मेरो चेतनाले आफैँभित्र गरेको एउटा मौन पदयात्रा बन्यो, जहाँ हरेक पाइलामा मैले आफ्नै एउटा नयाँ पक्षलाई फेला पारिरहेँ।

आजको मेरो निजी अनुभूतिमा एउटा सानो चियाको कपको पनि ठुलो कथा छ। जब तातो चियाको बाफ मेरो अनुहारमा ठोक्कियो, तब मलाई लाग्यो कि जीवनका सबैभन्दा ठुला सत्यहरू यस्तै स-साना र साधारण क्षणहरूमा लुकेका हुन्छन्। त्यो बाफको तातोपनाले मलाई यो याद दिलायो कि म अझै पनि जीवित छु र महसुस गर्न सक्ने क्षमता राख्छु। म केही बेरका लागि समयको गतिलाई बिर्सिएर केवल त्यो स्वाद र त्यो सुगन्धमा हराएँ। त्यतिबेला मलाई कुनै भविष्यको चिन्ताले सताएन, न त विगतको कुनै पछुतोले नै मेरो मन भारी भयो। म केवल 'अहिले' मा थिएँ। यो एउटा यस्तो अनुभूति थियो जहाँ 'हुनु' नै सबैभन्दा ठुलो उत्सव जस्तो लाग्यो। हामी सधैँ कतै पुग्न हतार गर्छौँ, तर आजको यो बिहानीले मलाई बुझाइदियो कि गन्तव्य त केवल एउटा बहाना मात्र हो, असली रस त बाटोमा भेटिने यी मसिना अनुभूतिहरूमा पो छ।

दिउँसोको चर्को घामसँगै जब बाहिरी संसारको कोलाहल मेरो झ्यालसम्म आइपुग्यो, तब मेरो निजी अनुभूतिले अलिकति गम्भीर मोड लियो। मैले सडकमा गुडिरहेका गाडीहरू र हतारमा हिँडिरहेका मानिसहरूलाई हेरेँ। उनीहरूका आँखामा एउटा अनौठो हतारो र केही प्राप्त गर्ने तीव्र चाहना देखिन्थ्यो। त्यतिबेला मलाई लाग्यो, म पनि त हिजोसम्म यही भीडको एउटा हिस्सा थिएँ। तर आज, यो एकान्तको क्षणमा, मलाई त्यो दौड अलिकति अर्थहीन जस्तो लाग्यो। मेरो निजी अनुभूतिले मलाई भनिरहेको थियो कि संसारको सबैभन्दा कठिन काम भनेको केही नगरी शान्त बस्नु र आफ्नै मनको आवाज सुन्नु रहेछ। हामी बाहिर त धेरै सुन्छौँ, धेरै बोल्छौँ, तर आफैँसँग संवाद गर्न भने सधैँ डराउँछौँ। आज मैले त्यो डरलाई चिरेर आफैँभित्रको त्यो 'म' सँग हात मिलाएँ, जो वर्षौँदेखि मेरो प्रतीक्षामा थियो।

आजको यो अनुभूतिको एउटा पाटो अलिकति उदास पनि छ, तर त्यो उदासी कुनै हारको होइन। यो त एउटा यस्तो कोमलता हो जसले मलाई अरूका पीडाहरू बुझ्न अझ बढी संवेदनशील बनाएको छ। मैले आफ्नै मनको एउटा कुनामा लुकेका पुराना यादहरूलाई आज फेरि बाहिर निकालेँ। ती यादहरू जो कहिलेकाहीँ दुख्छन्, तर तिनले नै मलाई आजको यो समझदारीसम्म ल्याइपुर्‍याएका छन्। मैले आज बुझेँ कि पुराना घाउहरू सधैँ पीडा दिनका लागि मात्र हुँदैनन्, कतिपय घाउहरू त हामीलाई अझ बढी मानवीय र दयालु बनाउनका लागि पनि हुन्। मेरो निजी अनुभूतिको यो पानामा मैले आज ती सबैलाई माफ गरिदिएँ जसले मलाई अन्जानमा चोट पुर्‍याएका थिए, र आफैँलाई पनि ती सबै गल्तीहरूका लागि क्षमा दिएँ जुन मैले अज्ञानतावश गरेको थिएँ। यो क्षमाको भावले मेरो हृदयलाई यति हल्का बनाइदियो कि मलाई लाग्यो म हावामा तैरिरहेको छु।

साँझ ढल्दै गर्दा जब आकाशको रङ्ग सुनौलोबाट बिस्तारै नीलो र त्यसपछि गाढा हुँदै गयो, तब मेरो अनुभूतिले एउटा दार्शनिक स्वरूप लियो। मैले सोचेँ, एउटा दिनको समाप्ति पनि त कति सुन्दर हुन सक्छ। अस्ताउँदो सूर्यले हामीलाई सिकाउँछ कि जानु वा अन्त्य हुनु सधैँ दुःखद हुँदैन, यदि हामीले आफ्नो समयलाई अर्थपूर्ण ढङ्गले बाँचेका छौँ भने। आजको यो निजी यात्राले मलाई यो सिकाएको छ कि मेरो खुसी कुनै बाहिरी वस्तु वा व्यक्तिमा निर्भर छैन। यो त मभित्रकै एउटा अवस्था हो, जुन म आफैँले निर्माण गर्न सक्छु। जब म आफ्ना साना-साना उपलब्धिहरूमा रमाउन सिक्छु, जब म अरूको सफलतामा हृदयदेखि मुस्कुराउन सक्छु, र जब म आफ्नै एकान्तलाई प्रेम गर्न थाल्छौँ, तब मात्र म साँचो अर्थमा स्वतन्त्र हुन्छु।

अन्ततः, आजका यी निजी अनुभूतिहरूले मलाई एउटा नयाँ उर्जा दिएका छन्। मलाई थाहा छ भोलि फेरि त्यही पुरानो संसार, त्यही काम र त्यही जिम्मेवारीहरू मलाई पर्खेर बसेका छन्। तर, भोलिको म आजको म भन्दा अलिकति भिन्न हुनेछु। मैले आज आफैँलाई भेटेको छु, आफ्ना भावनाहरूलाई स्पर्श गरेको छु र आफ्नै अस्तित्वको गहिराइलाई महसुस गरेको छु। यो मेरो लागि एउटा ठुलो सम्पत्ति हो। अब म कोलाहलमा पनि आफ्नो शान्ति जोगाएर राख्न सक्छु र भीडमा पनि आफ्नो मौलिकता कायम राख्न सक्छु। आजको यो अनुभूतिको मालालाई म आफ्नो मुटुको नजिक सजाएर राख्नेछु, ताकि जब-जब मलाई आफू हराएको महसुस हुन्छ, यी स-साना निजी पलहरूले मलाई फेरि मेरो घरसम्म, अर्थात् मेरै आत्मासम्म पुर्‍याउने बाटो देखाइरहन सकून्।