दिनसँग मेरो भेट

शीतलता र शान्तिको एउटा मधुर संवेग बोकेर आउने हरेक बिहानीले जीवनको एउटा नयाँ पाना पल्टाउँछ, जहाँ मेरो र दिनको एउटा अत्यन्तै आत्मीय र नीरव भेट हुने गर्दछ। यो भेट कुनै नाटकीय घटना होइन, न त यसमा शब्दहरूको कुनै भारी नै हुन्छ। यो त केवल एउटा मौन सम्वाद हो, जुन उज्यालोको पहिलो किरणले मेरो कोठाको झ्याल ढकढक्याएदेखि सुरु हुन्छ र रातको गहिराइमा ताराहरूको चमकसँगै कतै ओझेल पर्छ। दिनसँगको मेरो यो साक्षात्कार एउटा ऐना जस्तै छ, जसमा म केवल बाहिरी संसारलाई मात्र देख्दिनँ, बरु आफ्नै अन्तरमनका अनगिन्ती पत्रहरूलाई पनि विस्तारै खुल्दै गरेको अनुभव गर्दछु। हरेक नयाँ दिन एउटा अपरिचित यात्री बनेर मेरो ढोकामा उभिन्छ र म उसलाई एउटा पुरानो साथीलाई जस्तै स्वागत गर्दछु, किनकि मलाई थाहा छ, उसले आफ्ना अँगालाहरूमा मेरा लागि केही नयाँ अनुभूति, केही पुराना याद र धेरै सारा सम्भावनाहरू बोकेर ल्याएको छ।

बिहानीको त्यो कच्चा उज्यालोमा जब मेरो आँखा खुल्छ, तब दिन मसँग एकदमै कोमल रूपमा प्रस्तुत हुन्छ। त्यतिबेला वातावरणमा एउटा यस्तो शून्यता हुन्छ, जसमा ब्रह्माण्डको धडकन सुन्न सकिन्छ। चराहरूको मधुर चिरबिर र हावाको मन्द स्पर्शले मलाई यो आभास गराउँछ कि जीवन अझै पनि उत्तिकै ताजा र जीवन्त छ। दिनको यो प्रारम्भिक चरणमा म र दिन बीच एउटा गहिरो समझदारी हुन्छ—हामी दुवैले एकअर्कालाई कुनै सर्त बिना स्वीकार गर्दछौँ। म उसलाई सोध्दिनँ कि उसले आज मेरो लागि कुन चुनौती वा कुन खुसी राखेको छ, र उसले पनि मबाट कुनै ठुलो अपेक्षा राख्दैन। हामी केवल अस्तित्वको यो सुन्दर क्षणमा सँगै छौँ भन्ने भाव नै पर्याप्त हुन्छ। ओछ्यानबाट उठेर झ्याल बाहिर हेर्दा क्षितिजमा फैलिएको त्यो सुनौलो रङ्को लालीमाले मलाई एउटा अनौठो प्रकारको ऊर्जा दिन्छ। त्यो उज्यालो केवल बाहिर मात्र होइन, मेरो भित्री अँध्यारोलाई चिर्दै मनका कुनाकाप्चासम्म पुग्छ, जहाँ कतै न कतै आशाका स-साना पालुवाहरू पलाउन थाल्छन्।

समय अगाडि बढ्दै जाँदा दिनले आफ्नो स्वरूप बदल्न थाल्छ। घामका किरणहरू बिस्तारै तात्न थाल्छन् र संसारको कोलाहल मेरो मौनतामा मिसिन आइपुग्छ। तर, दिनसँगको मेरो भेटको यो लय टुङ्गिँदैन। म जब आफ्ना दैनिक कामहरूमा व्यस्त हुन्छु, म अनुभव गर्छु कि दिन मलाई निरन्तर नियालिरहेको छ। उसले मलाई सिकाउँछ कि कसरी गतिशीलतामा पनि एउटा स्थिरता कायम राख्न सकिन्छ। सडकमा गुडिरहेका गाडीहरू, मानिसहरूको हतारो र बजारको चहलपहलका बीचमा पनि दिनले मलाई एउटा यस्तो कुना प्रदान गर्छ, जहाँ म आफैँसँग जोडिन सक्छु। कहिलेकाहीँ कामको चापले मलाई थकाउँदा, दिनले एउटा चिसो बतासको झोक्का पठाएर मेरो निधारको पसिना पुछिदिन्छ र भन्छ—धेरै हतार नगर, म तिम्रो साथमै छु। यो एउटा यस्तो मित्रता हो जसमा शब्दको अभाव भए पनि भावनाको प्रचुरता छ। दिनले मलाई कहिल्यै एक्लो महसुस हुन दिँदैन, किनकि उसले मलाई आफ्ना अनगिन्ती रङ्गहरू र छायाहरूमार्फत जीवनको विविधता देखाउँछ।

दिउँसोको त्यो प्रखर घाममा जब म कतै एकछिन विश्राम लिन्छु, तब दिनसँगको मेरो संवाद अझ गहिरो हुन्छ। म सोच्छु, यो दिन पनि त म जस्तै एउटा यात्री हो। बिहान जन्मियो, दिउँसो जवान भयो र साँझतिर वृद्ध हुँदै जानेछ। यो नश्वरताको बोधले मलाई दिनप्रति अझ बढी कृतज्ञ बनाउँछ। हामी प्रायः दिनलाई एउटा समयको इकाइको रूपमा मात्र हेर्छौँ, तर वास्तवमा यो एउटा अवसर हो—आफूलाई परिष्कृत गर्ने, अरूलाई माया बाँड्ने र प्रकृतिसँग एकाकार हुने। दिनले मलाई मेरा कमजोरीहरूसँग जुध्न साहस दिन्छ र मेरा स-साना उपलब्धिहरूमा मुस्कुराउँछ। कहिलेकाहीँ आकाशमा बादलहरू मडारिँदा र झमझम पानी पर्दा दिनको रूप अलिकति उदास देखिन्छ, तर त्यो उदासी पनि एउटा सौन्दर्य हो। त्यसले मलाई सिकाउँछ कि आँसु र वर्षा दुवैले धर्ती र मनलाई शुद्ध पार्ने काम गर्छन्। बादलका बीचबाट फेरि घाम झुल्किँदा दिनले मलाई सिकाउँछ कि जीवनमा दुःखका बादलहरू जतिसुकै काला भए पनि सुखको उज्यालो फेरि अवश्य आउनेछ।

साँझ पर्न थालेपछि दिन र मेरो भेटको एउटा निकै भावुक मोड आउँछ। पश्चिमको आकाशमा जब सूर्य अस्ताउन थाल्छ, तब दिनले आफ्नो बिदाइको तयारी गरिरहेको जस्तो लाग्छ। त्यो गोधूलि बेलामा वातावरणमा एउटा यस्तो करुणा छाउँछ, जसले हृदयलाई अलिकति भारी र अलिकति हल्का दुवै बनाउँछ। म दिनको अन्तिम किरणलाई हेरिरहन्छु र मनमनै उसलाई धन्यवाद दिन्छु। उसले आज मलाई जे-जति दियो—चाहे त्यो एउटा मिठो मुस्कान होस्, एउटा पाठ होस् वा एउटा सानो चोट नै किन नहोस्—ती सबै मेरा लागि अमूल्य छन्। दिनको यो अवसानले मलाई मृत्युको होइन, बरु एउटा सुखद विश्रामको सम्झना दिलाउँछ। दिन थाकेको छ, उसले अब आफ्नो जिम्मेवारी रातलाई सुम्पनु छ। उसको त्यो शान्त बिदाइमा एउटा महानता छ। उसले आफू सकिन लाग्दा पनि आकाशलाई यति राम्रो रङ्गहरूले सजाएर जान्छ कि हेर्ने जो कोहीको मन पनि आनन्दित हुन्छ।

जब अँध्यारोले बिस्तारै सबै कुरालाई आफ्नो काखमा समेट्छ, तब दिनसँगको मेरो शारीरिक भेट सकिए पनि मानसिक भेट जारी रहन्छ। म दिनभरिका घटनाहरूको समीक्षा गर्छु र सोच्छु कि दिनले मलाई कहाँ पुर्‍यायो। उसले मलाई हिजोको भन्दा अलिकति भिन्न, अलिकति समझदार र अलिकति बढी मानवीय बनाएर बिदा भएको छ। दिन केवल सूर्यको प्रकाश र पृथ्वीको परिक्रमण मात्र होइन रहेछ, यो त चेतनाको एउटा यात्रा रहेछ। हरेक पटकको भेटमा दिनले मलाई यो बुझाएर जान्छ कि समय कसैका लागि पनि पर्खिँदैन, तर हामीले त्यो समयलाई कसरी महसुस गर्छौँ भन्ने कुराले हाम्रो जीवनको अर्थ तय गर्छ। दिनसँगको मेरो यो मित्रतामा कुनै स्वार्थ छैन, कुनै सर्त छैन। यो त केवल एउटा शुद्ध अस्तित्वको उत्सव हो।

अन्तमा, दिनसँगको मेरो हरेक भेटले मलाई एउटा कुरामा स्पष्ट पार्छ—जीवन एक निरन्तर प्रवाह हो। आजको दिन गयो, तर यसले छोडेर गएका पदचापहरू मेरो स्मृतिको गल्लीमा सधैँ सुरक्षित रहनेछन्। भोलि फेरि अर्को नयाँ दिन आउनेछ, अर्को नयाँ रूप लिएर, अर्को नयाँ आशा बोकेर। म फेरि उसलाई त्यही कोमलताका साथ स्वागत गर्नेछु। म र दिन बीचको यो चक्र चलिरहनेछ, जबसम्म मेरो सास र यो ब्रह्माण्डको तालमेल रहन्छ। यो भेट नै मेरो लागि ध्यान हो, यो नै मेरो लागि प्रार्थना हो। हरेक दिनले मलाई आफ्नो भित्रको परमात्मासँग भेट गराउने एउटा पुलको काम गर्छ। त्यसैले, दिनसँगको मेरो भेट केवल समयको व्यतित हुनु होइन, बरु यो त मेरो आफ्नै आत्माको बिस्तार हो, जहाँ म प्रत्येक पलमा अलिकति अझै बढी बाँच्न सिक्दछु। मलाई लाग्छ, यदि हामीले दिनलाई केवल 'समय' नमानेर एउटा 'जीवन' मान्ने हो भने, हाम्रो संसार अझ बढी सुन्दर र शान्त हुनेथियो। दिनसँगको मेरो यो गहिरो र प्रतिबिम्बित भेटले मलाई सधैँ वर्तमानमा रहन र जीवनको हरेक सानो अंशलाई प्रेम गर्न प्रेरित गरिरहनेछ।