मेरो समय, मेरो शब्द

मेरो समय र मेरा शब्दहरूका बीचमा एउटा यस्तो अदृश्य तर गहिरो साइनो छ, जसले मेरो अस्तित्वलाई एउटा निश्चित आकार र अर्थ प्रदान गरिरहेको हुन्छ। समय एउटा अविराम बगिरहेको नदी जस्तै हो, जसको न त कुनै सुरु छ, न त कुनै अन्त्य। तर शब्दहरू ती साना ढुङ्गा वा किनारका बुट्टाहरू हुन्, जसले त्यो अविरल प्रवाहलाई केही बेरका लागि भए पनि एउटा पहिचान दिन्छन्। म जब आफ्नो समयलाई नियाल्छु, म पाउँछु कि यो केवल घडीको सुईको चालमा मात्र सीमित छैन। मेरो समय त मेरो अनुभवको सङ्गालो हो—जहाँ हरेक पलले आफ्नो छुट्टै रङ्ग र सुगन्ध बोकेको हुन्छ। र ती पलहरूलाई जब म शब्दमा उतार्न खोज्छु, तब मात्र ती मेरो मानसपटलमा स्थायी भएर बस्छन्। शब्दबिनाको समय एउटा नलेखिएको पाना जस्तै हो, जो हावाको एउटा झोक्कासँगै कतै उडेर जान्छ, तर जब शब्दहरूले त्यसलाई स्पर्श गर्छन्, तब त्यो एउटा जीवन्त इतिहास बन्न पुग्छ।

समयको यो विशाल सागरमा म एउटा सानो बिन्दु मात्र हुँ, तर मेरा शब्दहरूले मलाई त्यो विशालतासँग जोड्ने पुलको काम गर्छन्। कहिलेकाहीँ म सोच्छु, यदि मसँग शब्दहरू नहुँदा हुन् त मेरो समयको मूल्य के हुन्थ्यो होला? सायद म केवल एउटा यन्त्र जस्तै बाँच्ने थिएँ, जो केवल सूर्य उदाउनु र अस्ताउनुको साक्षी मात्र बन्छ। तर शब्दहरूले मलाई त्यो शक्ति दिएका छन्, जसले मलाई आफ्नै समयको रचयिता बनाउँछ। म मेरा शब्दहरू मार्फत बितेको समयलाई फेरि जीवित गर्न सक्छु र आउने समयको एउटा रङ्गीन तस्बिर कोर्न सक्छु। मेरो समय मेरो निजी सम्पत्ति हो, तर मेरा शब्दहरू ती माध्यम हुन् जसले मेरो यो निजी सम्पत्तिलाई ब्रह्माण्डीय चेतनासँग एकाकार गराइदिन्छन्। जब म लेख्छु वा बोल्छु, म वास्तवमा समयलाई समात्ने प्रयास गरिरहेको हुन्छु। ती शब्दहरूमा मेरो खुसीको खित्का, मेरो पीडाको सुस्केरा र मेरो आशाको धडकन सुरक्षित रहन्छ।

मेरो शब्दहरूले मेरो समयको गुणस्तर निर्धारण गर्छन्। जब म नकारात्मकता र गुनासोका शब्दहरूमा आफ्नो समय खर्च गर्छु, तब मेरो समय पनि बोझिलो र अँध्यारो बन्न पुग्छ। तर जब म कृतज्ञता, प्रेम र करुणाका शब्दहरू चयन गर्छु, तब मेरो समयको हरेक पल एउटा उत्सव जस्तो लाग्न थाल्छ। शब्दहरू केवल अक्षरका समूह मात्र होइनन्, ती त ऊर्जाका संवाहक हुन्। मैले प्रयोग गर्ने हरेक शब्दले मेरो वरिपरिको वातावरण र मेरो भित्री संसारमा एउटा तरङ्ग पैदा गर्छ। त्यसैले, म आफ्नो समयलाई कस्ता शब्दहरूले सजाउने भन्ने कुरामा निकै सचेत रहन चाहन्छु। मेरो समयको बगैँचामा शब्दहरू फूल बनेर फुलून्, जसको सुगन्धले मलाई मात्र होइन, मलाई भेट्ने हरेक यात्रीलाई पनि शीतलता प्रदान गरोस्। शब्दहरूमा त्यो सामर्थ्य छ जसले एउटा साधारण क्षणलाई पनि असाधारण र स्मरणीय बनाइदिन सक्छ।

समय कहिलेकाहीँ निकै निर्दयी लाग्न सक्छ, यसले सबै कुरा आफूसँगै बगाएर लैजान्छ। तर शब्दहरूमा एउटा यस्तो जादु छ, जसले समयको यो विनाशकारी शक्तिलाई चुनौती दिन्छ। हाम्रा पुर्खाहरूले छोडेर गएका शब्दहरूले गर्दा नै हामी आज उनीहरूको समयलाई महसुस गर्न सकिरहेका छौँ। त्यसैले, म पनि चाहन्छु कि मेरो समयको यो सानो टुक्रामा मैले केही यस्ता शब्दहरू छोडेर जाऊँ, जसले भोलिका यात्रीहरूलाई बाटो देखाउन सकोस्। मेरा शब्दहरू मेरो इमानदारीको प्रमाण हुन्। म जब आफ्ना अनुभूतिहरूलाई शब्दमा बाँध्छु, म आफैँसँग झन् नजिक हुन्छु। शब्दहरूले मलाई मेरो समयको सदुपयोग गर्न सिकाउँछन्। तिनीहरूले मलाई सिकाउँछन् कि मौन रहनु पनि एउटा शब्द नै हो, र कहिलेकाहीँ सबैभन्दा शक्तिशाली संवाद त मौनताकै माध्यमबाट हुने गर्छ।

म र मेरो समय बीचको यो लुकामारीमा शब्दहरूले नै सधैँ मध्यस्थता गरिरहेका हुन्छन्। जब म एक्लो हुन्छु, मेरा शब्दहरू मेरा साथी बन्छन्। जब म भीडमा हराउँछु, मेरा शब्दहरूले मलाई मेरो घरको बाटो देखाउँछन्। मेरो समयका हरेक पानाहरूमा मेरा शब्दहरूको हस्ताक्षर छ। कहिले ती हस्ताक्षरहरू हतारमा कोरिएका छन्, त कहिले निकै धैर्यताका साथ सिँगारिएका छन्। तर ती सबै मेरा हुन्। मेरो समयको यो यात्रामा मैले जे-जति सिकेँ, जे-जति भोगेँ र जे-जति गुमाएँ—ती सबैको साक्षी मेरा शब्दहरू नै हुन्। शब्दहरूले मलाई यो सिकाएका छन् कि समयलाई नियन्त्रण गर्न त सकिँदैन, तर समयलाई महसुस गर्ने र त्यसलाई अर्थ दिने कला भने आफ्नै हातमा छ।

अन्ततः, मेरो समय र मेरा शब्दहरू मेरो जीवनका दुईवटा पखेटा हुन्, जसको मद्दतले म यो अनन्त आकाशमा उडिरहेको छु। म चाहन्छु कि मेरो समय सकिनु अगाडि मैले आफ्ना सबै शब्दहरू खर्च गरिसकेको होस्—ती शब्दहरू जुन मायाका लागि थिए, ती शब्दहरू जुन सत्यका लागि थिए र ती शब्दहरू जुन केवल मौन प्रार्थनाका लागि थिए। जब समयले मलाई आफ्नो अन्तिम विश्राममा लैजानेछ, तब मेरा शब्दहरू नै यो धर्तीमा मेरो उपस्थितिको मधुर प्रतिध्वनि बनेर गुञ्जिरहनेछन्। मेरो समयको अन्त्य हुन सक्छ, तर मेरा साँचो शब्दहरू कहिल्यै मर्दैनन्। ती त समयको सीमाभन्दा धेरै पर, कसैको हृदयको कुनामा सधैँ जीवित रहनेछन्। त्यसैले, म मेरो हरेक पललाई एउटा सुन्दर शब्दको रूप दिन चाहन्छु, र हरेक शब्दलाई मेरो समयको एउटा सार्थक अंश बनाउन चाहन्छु। यही नै मेरो जीवनको सबैभन्दा ठुलो साधना र उपलब्धि हो।