आज म भित्र

आज मभित्र एउटा अनौठो शान्ति र बेग्लै छटपटीको दोभान चलेको छ। बाहिरको मौसम जस्तै, मेरो मनको आकाशमा पनि कहिले घाम लाग्छ त कहिले बादलका काला टुक्राहरू मडारिन्छन्। म ऐनाको अगाडि उभिँदा आफ्नै आँखामा एउटा यस्तो अपरिचित मान्छे देख्छु, जोसँग धेरै कुरा गर्नु छ, तर शब्दहरू कता हराउँछन् कता। आज मभित्र एउटा पुरानो यादले डेरा जमाएको छ—त्यो याद, जसलाई मैले धेरै पहिले बिर्सिसकेको ठानेको थिएँ। तर स्मृतिहरू त सधैं जीवित हुँदा रहेछन्, मात्र समयको धुलोले छोपिएका हुन्। आज त्यो धुलो हटेको छ र मलाई मेरो विगतको त्यो सानो टुक्राले बिस्तारै कोट्याइरहेको छ।

मभित्र आज एउटा ठूलो खालीपन छ, जुन कुनै भौतिक वस्तुले भर्न सक्दैन। यो खालीपन कसैको अभावको हो कि आफ्नै अस्तित्वको खोजीको, म खुट्याउन सकिरहेको छैन। म भीडमा छु, मानिसहरूसँग हाँसिरहेको छु, कुरा गरिरहेको छु, तर मेरो भित्री मन भने कतै अर्कै संसारमा भौंतारिरहेको छ। आज मलाई लाग्दैछ कि म आफैंसँग कति टाढा पुगिसकेछु। अरूलाई खुसी पार्ने दौडमा, अरूको अपेक्षा पूरा गर्ने भिडमा, मैले आफ्नै स-साना रहरहरूलाई कतै कुल्चिएर हिँडें। आज मभित्रको त्यो सानो बच्चा रुन खोजिरहेको छ, जसलाई अलिकति माया र अलिकति समय चाहिएको छ।

आज मभित्र एउटा नयाँ साहस पनि पलाउँदैछ। धेरै समयसम्म डराएर बसेका ती सोचहरू अब विद्रोह गर्न खोज्दैछन्। मलाई लाग्दैछ, अब चुपचाप सहने समय सकियो। मलाई आफ्नै लागि जिउनु छ, आफ्नै लयमा नाच्नु छ। मभित्र एउटा यस्तो शक्ति महसुस भइरहेको छ, जसले मलाई भनिरहेको छ—तिमी जस्तो छौ, पर्याप्त छौ। तिमीलाई कसैको प्रमाणीकरण चाहिँदैन। यो बोधले मलाई एउटा छुट्टै ऊर्जा दिइरहेको छ। तर फेरि, अर्कोतिर एउटा सानो डर पनि छ—कतै यो बाटो हिँड्दा म अझै एक्लो त हुने होइन? तर आज मलाई यो एक्लोपनसँग पनि प्रेम भइरहेको छ। किनकि यही एक्लोपनमा मात्र म आफूलाई पूर्ण रूपमा सुन्न सक्छु।

मभित्र आज धेरै रङ्गहरू एकैसाथ मिसिएका छन्। प्रेमको गुलाबी रङ्ग, संघर्षको नीलो रङ्ग, र कहिलेकाहीँ निराशाको खैरो रङ्ग। म यी सबै रङ्गहरूलाई स्वीकार गर्न चाहन्छु। म केवल 'राम्रो' मात्र हुन चाहन्न, म 'वास्तविक' हुन चाहन्छु। आज मभित्र एउटा ठूलो समुद्र छ, जहाँ छालहरू उठिरहेका छन् र शान्त भइरहेका छन्। म ती छालहरूसँगै बग्न चाहन्छु। मलाई थाहा छ, यो मनको हलचलले मलाई कतै न कतै पुर्‍याउनेछ। आजको यो दिन मेरो लागि केवल २४ घण्टाको समय होइन, यो त मभित्रको एउटा ठूलो रूपान्तरणको सुरुवात हो।

साँझ पर्दै जाँदा मभित्रको त्यो कोलाहल बिस्तारै मत्थर हुँदैछ। अब त्यहाँ एउटा मीठो थकान छ र भोलिको लागि एउटा मधुरो आशा। म आफ्नो मुटुको ढुकढुकी सुन्छु र महसुस गर्छु कि म जीवित छु। मेरा भावनाहरू, मेरा पीडाहरू, र मेरा खुसीहरू नै मेरो पहिचान हुन्। आज मभित्र जे जति छ, त्यो सबै मेरो आफ्नै हो—मैले आर्जेको अनुभव, मैले भोगेको पीडा र मैले साचेको सपना। म यी सबैलाई समेटेर आजको रात आफैंसँग अङ्कमाल गर्छु। मभित्रको यो संसार बाहिरको संसारभन्दा धेरै विशाल र सुन्दर छ, र म यसलाई अझै धेरै माया गर्न चाहन्छु। आज मभित्र म आफैं छु, र यति हुनु नै मेरा लागि आजको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि हो।