मेरो दैनिकी: समयको एउटा अविरल यात्रा

बिहानीको त्यो पहिलो किरण जब मेरो झ्यालको पर्दा च्यातेर कोठाभित्र पस्छ, तब मलाई महसुस हुन्छ कि जिन्दगीले मलाई फेरि अर्को एउटा अवसर दिएको छ । निद्राको गहिराइबाट बिस्तारै ब्युँझिँदै गर्दा, सिरकको न्यानोपन र सपनाका अवशेषहरू अझै पनि आँखाको डिलमा नाचिरहेका हुन्छन् । म एकछिन ओछ्यानमै पल्टिरहन्छु, चुपचाप, बाहिर चराचुरुङ्गीले गरेको कलकल आवाज सुन्दै। त्यो आवाजमा एउटा अनौठो शान्ति हुन्छ, जसले मलाई भन्छ कि संसार फेरि आफ्नो गतिमा फर्किसकेको छ । म उठ्छु, र पहिलो काम भनेको झ्याल खोल्नु हुन्छ । बाहिरको चिसो हावा जब मेरो अनुहारमा ठोकिन्छ, तब मात्र म पूर्ण रूपमा बिउँझिएको महसुस गर्छु । त्यो चिसोपनले मलाई जीवनको वास्तविकता र आजका चुनौतीहरूको सम्झना गराउँछ । मेरो दिनको सुरुवात सधैं एक गिलास मनतातो पानी र ऐना अगाडिको त्यो सानो मुस्कानबाट हुन्छ, जहाँ म आफैंलाई भन्छु कि आजको दिन म जे छु, जस्तो छु, त्यसमै खुसी रहनेछु ।

किचेनमा गएर चियाको भाँडो बसाल्दा निस्कने त्यो सानो आवाज र केही बेरमै कोठाभरि फैलिने चियाको सुगन्ध मेरो लागि कुनै ध्यानभन्दा कम हुँदैन । चियाको कप हातमा लिएर बाल्कोनीमा बस्दा, म सहरलाई बिस्तारै ब्युँझिँदै गरेको देख्छु । कसैलाई हतार छ, कोही अझै आलस्यमा छन्, र कोही आफ्नो कर्मको खोजीमा हिँडिसकेका छन् । मलाई लाग्छ, हामी सबै एउटै दौडमा छौं, तर हाम्रा बाटाहरू फरक छन् । चियाको प्रत्येक घुट्कीसँगै म आफ्नो मनभित्रका उल्झनहरूलाई सुल्झाउने प्रयास गर्छु । यो समय मेरो नितान्त व्यक्तिगत समय हो, जहाँ न कसैको हस्तक्षेप हुन्छ, न त कसैको अपेक्षा । म केवल म हुन्छु । त्यसपछिको समय मेरो शरीर र मनको तयारीको हुन्छ । हल्का व्यायाम वा कहिलेकाहीँ केही बेरको योगले मलाई दिनभरि चाहिने ऊर्जा दिन्छ । शरीर तन्काउँदा र लामो सास फेर्दा, मलाई लाग्छ कि मैले ब्रह्माण्डको शक्ति आफैंभित्र समाहित गरिरहेको छु ।

तयार भएर जब म आफ्नो कामको लागि निस्कन्छु वा घरमै काम सुरु गर्छु, तब जिम्मेवारीको एउटा ठूलो पहाड सामुन्ने उभिएको देख्छु । तर म त्यसलाई बोझ मान्दिनँ। काम भनेको मेरो अस्तित्वको एउटा हिस्सा हो । दिनभरिको भागदौड, मानिसहरूसँगको संवाद, कामको चाप र कहिलेकाहीँ आइपर्ने सानातिना समस्याहरूले मलाई परिपक्व बनाउँदै लैजान्छन् । दिउँसोको त्यो चर्को घाम र सहरको कोलाहलका बीच पनि म कहिलेकाहीँ कतै हराउँछु । कसैको एउटा सानो सहयोग, कसैको मुस्कान वा बाटोमा देखिने कुनै सानो दृश्यले मेरो मनमा ठूलो प्रभाव पार्छ । म सोच्छु, हामी मानिसहरू कति अचम्मका छौं, हजारौं दुःखका बीच पनि एउटा सानो खुसीको त्यान्द्रो समातेर बाँचिरहेका हुन्छौं । दिउँसोको खाना खाँदा म प्रायः एक्लै हुन रुचाउँछु, ताकि म आफ्नो विचारलाई व्यवस्थित गर्न सकूँ । खानाको स्वाद लिँदै गर्दा मलाई ती हातहरूको सम्झना आउँछ जसले यो अन्न उब्जाए र ती हातहरूको पनि जसले यसलाई मायाले पकाए ।

साँझ ढल्दै गर्दा आकाशको रङ्ग बदलिएको हेर्नु मेरो दिनको सबैभन्दा प्रिय हिस्सा हो । सुन्तला र रातो रङ्गको त्यो सम्मिश्रणले मलाई सिकाउँछ कि अन्त्य पनि सुन्दर हुन सक्छ । जब म घर फर्किन्छु, म ढोका बाहिरै आफ्ना सबै थकाइ र तनावलाई छोड्ने प्रयास गर्छु । घर पस्नेबित्तिकैको त्यो सुरक्षाको अनुभूति र आफ्नोपनको गन्धले मलाई तुरुन्तै शान्त बनाउँछ । हातमुख धोएर, लुगा फेरेर जब म सोफामा ढल्किन्छु, तब मलाई लाग्छ कि मैले आजको एउटा युद्ध जितेर आएको छु । साँझको समय म प्रायः संगीत सुन्छु वा कुनै किताबका पानाहरू पल्टाउँछु । शब्दहरूमा एउटा यस्तो शक्ति हुन्छ जसले मलाई अर्कै संसारमा पुर्‍याइदिन्छ । कहिलेकाहीँ पुराना चिठ्ठीहरू वा डायरीका पानाहरू पढ्दा मलाई लाग्छ कि म कति छिटो बदलिएँ, तर मेरो भित्री मन भने अझै त्यही पुरानै छ, जो अझै पनि साना कुरामा रमाउन चाहन्छ ।

रात पर्न थालेपछि कोठामा मधुरो प्रकाश बालेर बस्नुको आनन्द नै अर्कै हुन्छ । मलाई अँध्यारोसँग डर लाग्दैन, बरु अँध्यारोले मलाई आफ्नै भित्र झाँक्न मद्दत गर्छ। रातीको खाना बनाउँदा म कहिलेकाहीँ गुनगुनाउँछु, कहिलेकाहीँ हराएका यादहरूसँग कुरा गर्छु । भान्साको त्यो सानो ठाउँमा म आफ्नै संसारको राजा वा रानी हुन्छु । खाना खाइसकेपछि ओछ्यानमा जानुअघि म एकपटक फेरि झ्यालबाट बाहिर हेर्छु। अब सहर सुतिसकेको हुन्छ । सडकका बत्तीहरू पहरेदार जस्तै बलिरहेका हुन्छन् । मलाई लाग्छ, कति धेरै मानिसहरू अहिले सपना देखिरहेका होलान्, कति रुइरहेका होलान्, त कति भोलिको योजना बुनिरहेका होलान् । यो शून्यतामा एउटा गहिरो संगीत छ, जुन केवल शान्त मनले मात्र सुन्न सक्छ ।

ओछ्यानमा पल्टिएपछि म आफ्नो आँखा चिम्लन्छु र दिनभरिका घटनाहरूलाई एउटा फिल्म जस्तै आफ्नो मानसपटलमा घुमाउँछु । मैले आज कसलाई दुखाएँ होला ? मैले आज कसको अनुहारमा मुस्कान ल्याउन सकें ? कुन कुराले मलाई सिकाउन खोज्यो ? यी प्रश्नहरूको उत्तर खोज्दै गर्दा म आफैंलाई अझ राम्रोसँग बुझ्दै जान्छु । मलाई महसुस हुन्छ कि पूर्णता भनेको गल्ती नगर्नु होइन, बरु गल्तीबाट सिक्नु र अगाडि बढ्नु हो । जिन्दगी कुनै गणितको हिसाब जस्तो सीधा छैन, यो त एउटा कविता जस्तो छ, जहाँ लय र भावको उतारचढाव भइरहन्छ । म आफ्नो सिरानीलाई मिलाउँछु र एउटा लामो सन्तोषको सास फेर्छु ।

मलाई थाहा छ कि भोलि फेरि त्यही सुर्य उदाउनेछ, फेरि उही हतारो सुरु हुनेछ, तर म प्रत्येक दिनलाई एउटा नयाँ जन्म मान्छु । मेरो यो दैनिकी कुनै ठूलो उपलब्धिको गाथा होइन, यो त केवल एउटा सामान्य मानिसको असामान्य भोगाइ हो । म आफैंसँगको यो प्रेम, यो आत्मीयता र यो एकान्तलाई निकै सम्मान गर्छु । किनकि अन्ततः, यो संसारको भीडमा मलाई बुझ्ने र मलाई साथ दिने सबैभन्दा नजिकको व्यक्ति म आफैं हुँ । बिस्तारै निद्राले मलाई आफ्नो काखमा लिन्छ, र म फेरि अर्को सपनाको संसारमा हराउँछु, यस आशाका साथ कि भोलिको बिहानी अझ बढी उज्यालो र प्रेमिल हुनेछ । मेरो दैनिकी केवल समयको चक्र मात्र होइन, यो त मेरो अस्तित्वको एउटा जीवन्त प्रमाण हो, जहाँ प्रत्येक पलले मलाई म हुनुको अर्थ सिकाइरहेको हुन्छ ।

जिन्दगीका यी स-साना पलहरू नै हुन् जसले मलाई जीवित राखेका छन् । कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ, यदि यी पलहरू नहुँदा हुन् त म केवल एउटा मेसिन जस्तो हुने थिएँ । तर मेरो आँसु, मेरो हाँसो, मेरो रिस र मेरो प्रेमले मलाई मानिस बनाएको छ । मेरो यो दैनिकी मेरो आफ्नै लागि एउटा प्रेम पत्र हो, जुन म हरेक दिन लेख्छु र हरेक रात आफैंलाई सुनाउँछु । यसरी नै मेरो दिन सकिन्छ, र एउटा नयाँ दिनको प्रतीक्षामा म शान्त भएर निदाउँछु ।