मनको गोप्य आवाज

रातको यो नीरवतामा, जब बाहिरी जगतका सबै झ्याल र ढोकाहरू बन्द भइसकेका छन्, मेरो मनको एउटा कुनाबाट एउटा मसिनो तर स्पष्ट आवाज गुन्जिन थाल्छ। यो मेरो 'गोप्य आवाज' हो, जसलाई म दिनभरिको व्यस्तता र मानिसहरूको भीडमा सधैँ दबाएर राख्ने गर्छु। आज डायरीका यी एकान्त पानाहरूमा म त्यही आवाजलाई ओत दिन चाहन्छु। यो आवाज मेरो भित्री उज्यालो र छायाँको सन्धि-बिन्दुबाट निस्कन्छ, जहाँ कुनै बनावटीपन छैन, जहाँ कुनै सामाजिक मुखौटा छैन। यहाँ म केवल म छु—आफ्नो नग्न सत्यताका साथ।

मेरो उज्यालोले संसारलाई भन्छ, "म बलियो छु, म सुखी छु, म सबैलाई सम्हाल्न सक्छु।" तर मेरो मनको गोप्य आवाजले बिस्तारै फुसफुसाउँछ, "तिमीलाई पनि कसैको सहारा चाहिएको छ, तिमी पनि कहिलेकाहीँ थाक्छौ र तिमीलाई पनि रुन मन लाग्छ।" यो आवाजले मेरो उज्यालोको अहंकारलाई पगालेर मलाई एक साधारण र संवेदनशील मान्छे बनाइदिन्छ। मेरो उज्यालो मेरो शक्ति हो भने यो गोप्य आवाज मेरो कोमलता हो। यसले मलाई सम्झाउँछ कि पूर्ण हुनुको अर्थ कहिल्यै नझुक्नु होइन, बरु आफ्ना कमजोरीहरूलाई स्वीकार गरेर पुनः उठ्नु हो। मेरो भित्रको यो आवाज नै मेरो वास्तविक मार्गदर्शक हो, जसले मलाई कृत्रिमताको महलबाट निकालेर यथार्थको धरातलमा ल्याउँछ।

अर्कोतर्फ, मेरो छायाँले मलाई कहिलेकाहीँ निराशाको खाडलमा धकेल्न खोज्छ। यसले मेरो कानमा भन्छ, "तिमीले केही गर्न सक्दैनौ, तिम्रो विगतका गल्तीहरूले तिमीलाई कहिल्यै छोड्ने छैनन्।" तर त्यही बेला मेरो मनको गोप्य आवाजले प्रतिकार गर्छ। यसले भन्छ, "छायाँ त प्रकाशको प्रमाण हो। यदि तिमीमा गल्ती गर्ने साहस छ भने, तिमीमा सुधार गर्ने शक्ति पनि छ।" यो आवाजले मेरो छायाँलाई मेरो शत्रु बन्न दिँदैन, बरु त्यसलाई एउटा पाठको रूपमा परिभाषित गरिदिन्छ। मेरो गोप्य आवाज मेरो त्यो भित्री अदालत हो, जहाँ म आफैँ वकिल हुन्छु र आफैँ न्यायाधीश। यहाँ फैसला सजायका लागि होइन, बरु सुधार र प्रेमका लागि गरिन्छ।

म सोच्छु, यो आवाज यति गोप्य किन छ त? सायद यसकारण कि संसार सधैँ 'परिणाम' हेर्न चाहन्छ, 'प्रक्रिया' होइन। संसारलाई मेरो उज्यालो मुस्कान चाहिएको छ, तर त्यो मुस्कान पछाडिको मौन छटपटी कसैलाई चाहिएको छैन। त्यसैले, मैले यो आवाजलाई आफ्नो हृदयको सबैभन्दा सुरक्षित कोठामा राखेको छु। यो आवाज नै मेरो त्यो कविता हो, जुन कहिल्यै वाचन गरिएन; यो मेरो त्यो संगीत हो, जुन कहिल्यै बजाइएन। तर, मेरो जीवनको लय यही नबोलिएको आवाजले नै निर्धारण गरिरहेको छ। जब म कुनै ठूलो निर्णय लिनु पर्ने मोडमा पुग्छु, म बाहिरी सल्लाहहरू सुन्दिनँ। म केवल शान्त भएर आफ्नो भित्रको यो गोप्य आवाजलाई पर्खन्छु। यसले मलाई सधैँ त्यही बाटो देखाउँछ, जुन मेरो आत्माका लागि सही हुन्छ, चाहे त्यो बाटो संसारका लागि जतिसुकै कठिन किन नहोस्।

यो आवाजले मलाई प्रेमको नयाँ परिभाषा सिकाएको छ। यसले भन्छ कि अरूलाई प्रेम गर्नु अघि आफैँलाई प्रेम गर्न सिक्नुपर्छ। आफ्ना उज्यालो पाटाहरूलाई मात्र होइन, आफ्ना अँध्यारो कुनाहरूलाई पनि उत्तिकै सम्मान दिनुपर्छ। मेरो गोप्य आवाजले मलाई मेरो छायाँसँग डराउन छोड्न लगाउँछ। जब म आफ्नो छायाँलाई अङ्गाल्छु, तब मात्र मेरो उज्यालो अझ प्रखर भएर निस्कन्छ। यो आवाज नै मेरो भित्रको त्यो कडी हो जसले मेरो उज्यालो र छायाँलाई एउटै मालामा गाँसेर राखेको छ। यसले मलाई भन्छ—तिमी को हौ भनेर संसारलाई सोध्न छोडिदेऊ, तिमी को हौ भन्ने कुरा तिम्रो मौनतामा लुकेको छ।

आजको यो डायरीको अन्त्यमा, म आफ्नो मनको यो गोप्य आवाजप्रति कृतज्ञ हुन चाहन्छु। यसले मलाई भीडमा हराउन दिएन, यसले मलाई सफलतामा मात्तिन दिएन र असफलतामा आत्तिन दिएन। यो आवाज मेरो अस्तित्वको त्यो मधुर धुन हो, जसले मलाई सधैँ 'जीवन्त' राख्छ। म भित्रको उज्यालोले संसार देख्छ, मेरो छायाँले मेरो इतिहास बोक्छ, तर मेरो मनको गोप्य आवाजले मेरो भविष्य कोर्छ। यो आवाज नै मेरो साँचो परिचय हो, जुन शब्दहरूमा व्यक्त गर्न त गाह्रो छ, तर महसुस गर्दा यसले एउटा अपार शान्ति प्रदान गर्छ। म आफ्नो यो गोप्य आवाजलाई सधैँ जीवित राख्नेछु, किनकि यो मेटिनु भनेको मेरो आत्माको मृत्यु हुनु हो।

अब रात छिप्पिँदै गएको छ। मेरा आँखाहरू निद्राले बोझिल हुँदैछन्, तर मेरो भित्री आवाज अझै शान्तसँग गुन्जिरहेको छ। यसले मलाई लोरी सुनाइरहेको छ—"तिमी जे छौ, सुन्दर छौ। तिम्रो उज्यालो र तिम्रो छायाँ दुवै तिम्रा गहना हुन्।" यही सुखद अनुभूतिका साथ म आजको यो लेखनलाई पूर्णविराम दिन्छु। मेरा अक्षरहरू शान्त भएका छन्, तर मेरो मनको यात्रा जारी छ। भोलि फेरि यो आवाजले मलाई नयाँ कथा सुनाउनेछ, र म फेरि नयाँ उत्साहका साथ ब्युँझनेछु।

म र मेरो गोप्य आवाज—सधैँ सँगै, सधैँ एकाकार।