मलाई बिर्सिदिए हुन्छ

मलाई थाहा छ, यतिबेला तिम्रो मनमा हजारौँ प्रश्नहरू खेलिरहेका होलान् र सायद तिमी मप्रति निकै आक्रोशित पनि छौ । तर कहिलेकाहीँ जीवनमा एउटा यस्तो मोड आउँदो रहेछ जहाँ प्रेम मात्र पर्याप्त नहुने रहेछ । मैले धेरै प्रयास गरेँ, हाम्रो सुन्दर संसारलाई बचाउन खोजेँ, तर परिस्थितिको अगाडि म विस्तारै हार्दै गएँ । पारिवारिक दबाब र मेरो आफ्नै विवशताले मलाई यसरी घेरेको छ कि अब म तिम्रो हात समातेर अघि बढ्न सक्ने अवस्थामा छैन । तिमीले जस्तो माया र सम्मान पाउनुपर्ने हो, त्यो अब मैले दिन सक्छु भन्ने मलाई लाग्दैन । म आफैँभित्र यति टुटेको छु कि अब म तिम्रो खुसीको कारण होइन, बरु तिम्रो प्रगतिको बाधक बन्नेछु भन्ने डर लाग्न थालेको छ ।

मेरो वर्तमान र मेरो भविष्य अब मेरो हातमा रहेन । घरका सदस्यहरूको इच्छा र उनीहरूको सपनाको भार मेरो काँधमा यति भारी भएर आएको छ कि मैले आफ्नो इच्छालाई बिर्सनुपर्ने भयो । तिमी त त्यो आकाश हौ जसले सधैँ मलाई उड्न सिकायाै, तर अहिले म आफ्नै पखेटा काटिएको अवस्थामा छु । म चाहन्नँ कि मेरो यो अँध्यारो र अनिश्चित जीवनको छाया तिम्रो उज्यालो भविष्यमा परोस् । म आफूलाई तिम्रो लागि अब "योग्य" ठान्दिनँ । तिमी एउटा यस्तो व्यक्तिको हकदार छौ जसले तिमीलाई खुलेर संसार देखाउन सकोस् र तिम्रो शिर सधैँ गर्वले उँचो राखोस्, जुन कुरा अहिलेको मेरो परिस्थितिमा असम्भव जस्तै छ ।

त्यसैले, आज म भारी मनका साथ यो बिदाइ माग्दै छु । मलाई थाहा छ यो पीडादायी छ, तर लामो समयसम्म एउटा अर्थहीन सम्बन्धको बोझ बोकेर तिमीलाई थकित बनाउनु भन्दा तिम्रो बाटोबाट हटिदिनु नै उचित ठानेँ । मलाई बिर्सिदिनु, किनकि मलाई सम्झिरहनु भनेको तिम्रो घाउलाई बल्झाइरहनु मात्र हो । मेरा यादहरूलाई कतै टाढा मिल्काइदेऊ र आफ्नो जीवनको नयाँ अध्याय सुरु गर । मलाई एउटा नराम्रो सपना सम्झेर बिर्सिदिए हुन्छ, किनकि तिम्रो मुस्कान मेरो जिद्दी भन्दा धेरै महत्त्वपूर्ण छ । तिमी सधैँ खुसी रहनु, सायद हाम्रो कथाको अन्त्य यसरी नै लेखिएको थियो ।