नाम बिनाको नाता

यो एउटा यस्तो सम्बन्धको कथा हो जुन कुनै शब्दकोश वा समाजको नियममा अटाउँदैन। म कहिलेकाहीँ सोच्छु कि हामी बीच के छ भनेर कसैले सोध्यो भने म के जवाफ दिऊँ? हामी साथी मात्र हैनौँ किनभने हाम्रा कुराकानीमा एउटा यस्तो गहिराइ छ जुन सामान्य मित्रताको सीमाभन्दा धेरै पर पुगिसकेको छ। तर हामी प्रेमी पनि होइनौँ किनकि हामी बीच न कुनै बाचा छ, न त भविष्यको कुनै निश्चित मार्ग नै। हाम्रो समाजमा त हरेक कुरालाई एउटा नाम दिनु पर्छ, एउटा लेबल लगाउनु पर्छ। कि त तिमी दाइ-बहिनी हुनुपर्छ, कि त श्रीमान-श्रीमती, या त केवल चिनजानको मान्छे। यो बीचको 'धमिलो क्षेत्र' मा बस्नु भनेको काँचको धारमा हिँड्नु जस्तै रहेछ।

म तिमीलाई हेर्छु र मलाई लाग्छ कि हाम्रो मौनतामा पनि कति धेरै अर्थ लुकेको छ। जब म दुखी हुन्छु, तिम्रो एउटा सन्देशले मेरो ओठमा मुस्कान ल्याउँछ, तर म तिमीलाई "मेरो सर्वस्व" भन्न सक्दिनँ। हामी घण्टौँसम्म कुरा गर्छौँ, मनका कुनाकाप्चाका कुरा खोतल्छौँ, तर जब बाहिर निस्कन्छौँ तब एकअर्काको हात समात्न हिचकिचाउँछौँ। किनकि हामीलाई थाहा छ, यो समाजले हामीलाई कुन नजरले हेर्छ। यदि हामीले आफूलाई प्रेमी भन्यौँ भने विवाह र जातभातका प्रश्नहरू पहाड बनेर उभिनेछन्, र यदि साथी मात्र भन्यौँ भने हाम्रा भावनाहरूको अपमान हुनेछ। यो एउटा यस्तो दुबिधा हो जहाँ हामी न त नजिक हुन सक्छौँ, न त टाढा नै जान सक्छौँ।

नेपाली परिवेशमा हुर्किएका हामीलाई सानैदेखि सम्बन्धको सिमाना सिकाईन्छ। तर कसैले सिकाएन कि दुईवटा आत्माहरू बिना कुनै नाम पनि एकअर्कासँग जोडिन सक्छन्। कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ कि यो नाम नभएकै कारणले पो हाम्रो सम्बन्ध यति पवित्र र स्वतन्त्र छ कि? कुनै अपेक्षा छैन, कुनै अधिकार जमाउने खेल छैन। तर फेरि अर्को मनले भन्छ, कतिन्जेल यसरी लुकिछिपी बाँच्ने? जब तिम्रो नाम कसैले मेरो अगाडि लिन्छ, मेरो अनुहारको रङ्ग बदलिन्छ तर म गर्वले "उनी मेरो हुन्" भन्न सक्दिनँ। हामी दुवैले यो अनौठो दूरीलाई स्वीकार गरेका छौँ, जहाँ माया त अथाह छ तर त्यो मायालाई समाजको अगाडि उभ्याउने हिम्मत छैन। सायद हामी यो युगका त्यस्ता यात्री हौँ जो गन्तव्य भन्दा पनि यो अनौठो र नामबिनाको यात्रामा नै रमाउन अभिशप्त छौँ।