जुठो माया

तिमी र म अहिले पनि सँगै छौ, तर यो सँगै हुनुको अर्थ अब फेरि कहिल्यै उस्तै रहेन। हाम्रा हातहरू कहिलेकाहीँ ठोकिन्छन्, तर त्यहाँ अब त्यो पहिलेको जस्तो करेन्ट लाग्दैन, न त मुटुको धड्कन नै बढ्छ। हामी एउटै छतमुनि एउटै ओछ्यानमा सुत्छौँ, तर हाम्रा बीचमा एउटा यस्तो अदृश्य पर्खाल ठडिएको छ जसलाई न तिमीले भत्काउन सक्छौ, न मैले नै। यो सम्बन्ध अब मायाले होइन, एउटा पुरानो बानीले मात्र टिकिरहेको जस्तो लाग्छ। बिहान उठेर एकअर्कालाई "गुड मर्निङ" भन्नु अब हाम्रो प्रेमको अभिव्यक्ति होइन, बरु एउटा मेकानिकल प्रक्रिया बनेको छ, ठ्याक्कै त्यस्तै जसरी एउटा पुरानो घडीले समय मात्र देखाइरहन्छ तर त्यसको भित्री मेसिनरी खिया लागेर कराइरहेको हुन्छ।

हामीले एकअर्कालाई दिने समय अब केवल "जुठो माया" जस्तो भएको छ। जसरी खाना खाएपछि थोरै बाँकी रहन्छ, जुन न त फाल्न सकिन्छ न त पेट नै भरिन्छ, हाम्रो सम्बन्ध पनि ठ्याक्कै त्यस्तै मोडमा आइपुगेको छ। हामी कुरा त गर्छौं, तर ती कुराहरूमा अब गहिराइ छैन। हामी केवल मौसमका कुरा गर्छौं, घरको रासनका कुरा गर्छौं, वा अरू कसैको बारेमा चर्चा गर्छौं। तर, हामी कहिल्यै हाम्रा बारेमा कुरा गर्दैनौं। हाम्रा आँखाहरू जुध्दा अब त्यहाँ कुनै सपना देखिँदैन, बरु एउटा मौन थकान मात्र देखिन्छ। मलाई कहिलेकाहीँ लाग्छ, हामी यो नाटक केवल संसारलाई देखाउनका लागि मात्रै त खेलिरहेका छैनौँ? किनकि हामी दुवैलाई थाहा छ कि भित्रभित्रै सबैथोक रित्तिसकेको छ।

पहिले-पहिले तिम्रो एक मुस्कानले मेरो सारा दिन उज्यालो बनाउँथ्यो, तर अहिले तिमी हाँस्दा पनि मलाई त्यो हाँसो कृत्रिम लाग्छ। हामी सँगै बसेर कफी पिउँछौँ, तर त्यो कपको तातोपनले हाम्रो मनको चिसोपनलाई कहिल्यै हटाउन सकेन। यो प्रेमको अन्त्य हुनुपर्ने थियो, तर हामी दुवैमा यति पनि साहस छैन कि हामी यो मृत सम्बन्धलाई विसर्जन गर्न सकौँ। हामी केवल 'स्मृति'को सहारामा बाँचिरहेका छौँ, त्यो सुन्दर विगतको उधारो खाएर वर्तमान बिताइरहेका छौँ। यो माया अब प्रेम रहेन, यो त एउटा सम्झौता बनिसक्यो। जुठो कचौरामा बाँकी रहेको थोरै खाना जस्तै, हामी पनि एकअर्काको जीवनमा त्यही "जुठो माया" को सहारामा अल्झिरहेका छौँ, जहाँ स्वाद त छैन, तर छोड्ने सामर्थ्य पनि छैन।