दौंतारी

पचास वर्षअघिको त्यो साँझ अझै पनि आँखाको डिलमा ताजा भएर आउँछ, जब पहिलो पटक तिम्रो घुम्टो उठाएर हेर्दा मेरो मुटुको धडकन आफैँले सुन्न सक्ने गरी बढेको थियो। त्यसबेला प्रेमको अर्थ लज्जा, सङ्कोच र मधुरो धिपधिपे बत्तीमुनि लुकिछिपी हेरिने हेराइहरूमा मात्र सीमित थियो। तिम्रो पछ्यौरीको छेउ समाउँदा पनि हात काँप्ने त्यो समयबाट आज यो घुँडा दुख्ने र सुगर जाँच्ने उमेरसम्म आइपुग्दा प्रेमले कति धेरै स्वरूप फेरेछ भन्ने सोच्दा अचम्म लाग्छ। हिजोका दिनमा हामी एकअर्काका लागि राम्रो देखिन घण्टौँ ऐना हेर्थ्यौं, तर आज हामी एकअर्काका अनुहारमा परेका चाउरीहरूमा आफ्ना साझा सङ्घर्षका कथाहरू पढ्छौँ। प्रेम अब गाजल र पाउडरको सुगन्धमा होइन, बिहानै ओछ्यानमा आइपुग्ने तातो चियाको कप र "आज औषधि खायौ त?" भन्ने एउटा सामान्य सोधाइमा जीवित छ।

बितेका यी पाँच दशकमा हामीले रङ्गहीन सपनाहरूलाई सँगै मिलेर सजाएका छौँ। सुरुका दिनमा झगडा पर्दा मनभित्रै कुण्ठित भएर बस्ने हामी आज एउटै रक्तचापको औषधि बाँडेर खाँदा प्रेमको वास्तविक गहिराइ महसुस गर्छौँ। अहिले हाम्रो मायामा उच्छृङ्खलता छैन, बरु एउटा शान्त तालजस्तो गम्भीरता छ। तिमीलाई अलिकति खोकी लाग्दा मेरो निद्रा हराउनु वा मेरो चश्मा कतै हराउँदा तिमीले नहेरीकनै त्यसको ठाउँ पत्ता लगाइदिनु नै अहिलेको हाम्रो 'रोमान्स' हो। हामीले सँगै हुर्काएका छोराछोरी आफ्नै गुँड बनाएर उडिसके, तर यो रित्तो घरमा पनि हामी दुईको मौनताले एकअर्कासँग ठुलो संवाद गरिरहेको हुन्छ।

हिजोका दिनमा प्रेम प्राप्तिमा एउटा उन्माद थियो भने आज एकअर्काको शरीर र स्वास्थ्यको ख्याल राख्नुमा एउटा जिम्मेवारी र समर्पण छ। कपाल फुलेर सेताम्मे भए पनि र शरीर शिथिल भए पनि हाम्रो आत्मा अझै उस्तै जवान छ, जसले दुःखको घाममा एकअर्कालाई छहारी दिइरह्यो। जीवनको यो अन्तिम तिर आइपुग्दा म बुझ्दै छु कि प्रेम भनेको केवल सुरुवाती आकर्षण मात्र रहेनछ, यो त आधा शताब्दीसम्म एउटै डुङ्गामा सवार भएर छालहरूसँग जुध्दै सुरक्षित किनार खोज्ने एउटा लामो यात्रा रहेछ। तिमी मेरो लागि केवल एउटा जीवनसाथी मात्र हैनौ, तिमी त मेरो जीवनको त्यो ऐना हौ जसमा मैले मेरो सम्पूर्ण अस्तित्व र आधा शताब्दीको गौरवमय इतिहास देख्ने गर्छु।