मेसेन्जरको 'सिन'

हेर न, यो फेसबुकको 'एक्टिभ नाउ' भन्ने चिज पनि कस्तो अचम्मको छ है ? मान्छे अनलाइन छ, हरियो बत्ती बलेको छ, सायद कसैको पोस्टमा 'हाहा' रियाक्ट गर्दै होला वा अरू कसैसँग मज्जाले गफिदै होला, तर मेरो म्यासेज चाहिँ त्यत्तिकै थन्किएर बसेको छ। भर्खरै पठाएको 'के गर्दै छौ ?' भन्ने एउटा सानो प्रश्न पहाड जत्रो भएर मेरो मोबाइलको स्क्रिनमा मलाई नै गिज्याइरहेझैं लाग्छ। १० मिनेट भयो, १५ मिनेट भयो, अनि आधा घण्टा बितिसक्यो तर त्यो सानो गोलो फोटो मुनि अझै पनि 'सिन' को साटो एउटा नीलो रित्तो गोलो मात्र छ। मनमा अनेक कुरा खेल्न थाल्छन्— कतै मैले बढी बोलेँ कि? वा कतै मेरो जोक अति नै झुर थियो कि? सहरको यो भीडभाडमा हामी सबै यति नजिक छौँ जस्तो लाग्छ, तर एउटा रिप्लाई नआउँदा चाहिँ संसारकै सबैभन्दा एक्लो महसुस हुने रहेछ।

अचम्म त के छ भने, मलाई थाहा छ ऊ अनलाइन छ। कहिलेकाहीँ त म्यासेन्जरको त्यो हरियो बत्ती झिम्किँदा मेरो मुटुको धड्कन पनि सँगै झिम्किए झैं हुन्छ। अनि यो 'सिन' हुने डर! यदि उसले हेरिहाल्यो र रिप्लाई गरेन भने? त्यो झन् ठूलो तनाव। एउटा हातले फोन समातेको छु, अर्को हातले कपाल कन्याउँदै सोच्छु— के एउटा 'गुडनाइट' लेखेर पठाइदिऊँ र यो मानसिक युद्ध समाप्त गरौँ? तर फेरि लाग्छ, 'गुडनाइट' पठाउनु भनेको त आफ्नो हार स्वीकार गर्नु जस्तै हो, मानौँ म कति धेरै 'डेस्परेट' छु भनेर देखाउनु हो। "छोड्दिन्छु, म पनि वास्ता गर्दिनँ" भनेर फोन थन्काउँछु, तर दुई मिनेट नबित्दै फेरि त्यही उज्यालो स्क्रिन लक खोलेर म्यासेन्जरमै पुगिसकेको हुन्छु। काठमाडौँको यो चिसो रातमा सिरकभित्र गुटुमुटु परेर एउटा सानो टेक्स्टको पखाइमा बस्नुभन्दा ठूलो सजाय अरू के नै होला र? यस्तो लाग्छ कि हाम्रो पुस्ताको माया प्रेम त यो दुईवटा नीलो टिक र हरियो बत्तीको बीचमा कतै हराइसकेको छ।