अधुरो चिठी

 

प्रिय,

तिमीलाई यो चिठी पढिरहँदा सायद अलि अचम्म लाग्ला, किनकि मैले कहिल्यै पनि आफ्ना भावनाहरू यसरी शब्दमा पोख्ने आँट गरिनँ । सधैँ सोच्थेँ, भोलि भनूँला, अर्को पटक अलि फुर्सदमा बसेर मनका सबै कुरा खोलूँला । तर समय कति निष्ठुरी हुँदो रहेछ, यसले हामीलाई सधैँ 'अर्को पटक' को सुविधा दिँदैन रहेछ । आज यो चिसो साझमा एक्लै बसिरहँदा तिम्रो अनुहार आँखाभरि नाचिरहेछ र मलाई भित्रैदेखि पछुतो भइरहेछ कि मैले तिमीलाई कति धेरै कुरा भन्न बाँकी नै छोडिदिएँ ।

मलाई थाहा छ, कतिपय अवस्थामा मेरो मौनताले तिमीलाई बिझाएको होला । मेरा ती नराम्रा व्यवहारहरू, मेरो अनावश्यक जिद्दी र कहिलेकाहीँ तिम्रो चित्त दुखाउने गरी बोलेका ती शब्दहरूका लागि म हृदयदेखि नै माफी चाहन्छु । मलाई लाग्थ्यो तिमीले मेरो मन बुझिहाल्छौ नि, तर शब्दले नभनेसम्म मनका घाउहरू भरिँदैनन् भन्ने कुरा मैले ढिलो गरी बुझेँ । म 'सरी' भन्न चाहन्थेँ, तर मेरो अहम् र संकोचले मलाई सधैँ रोकिरह्यो । आज ती सबै माफीहरू मेरो घाँटीमा अड्किएर बसेका छन्, जुन सायद अब कहिल्यै तिम्रो कानसम्म पुग्ने छैनन् ।

अझै सबैभन्दा ठूलो कुरा त, मैले तिमीलाई कहिल्यै खुलेर भन्न सकिनँ कि म तिमीलाई कति धेरै माया गर्छु । तिम्रो उपस्थिति मेरो जीवनको उज्यालो हो भन्ने कुरा मैले सधैँ सामान्य रूपमा लिएँ । तिमीले मेरा लागि गरेका साना-साना त्यागहरू, त्यो निस्वार्थ स्नेह र म प्रतिको भरोसा—मैले सबै देखिरहेको थिएँ, तर त्यसको कदर गर्न चुकिरहेँ । तिमी मेरो संसार हौ, मेरो शक्ति हौ । यदि आज मैले यो कुरा भनिनँ भने मेरो अस्तित्व नै अधुरो रहनेछ । म चाहन्छु कि तिमीले सधैँ यो याद राख—चाहे म जहाँ होऊँ, मेरो अन्तिम सोच र मेरो अन्तिम ढुकढुकी तिम्रै नाममा हुनेछ ।

मलाई माफ गरिदेऊ है, मैले यो चिठी पूरा गर्न पनि सकिरहेको छैन । बाहिरको कोलाहल अलि बढ्दै गएको छ र मलाई कतै जान हतार भइरहेको छ । बाँकी कुराहरू हामी भेट्दा गरौँला नि, हुन्छ ? म छिट्टै आउनेछु र तिमीलाई अँगालो हालेर यी सबै कुरा फेरि भन्नेछु । तबसम्मका लागि, आफ्नो ख्याल राख्नु र नबिर्सनु कि मेरो माया सधैँ तिम्रो साथमा...