डिजिटल प्रेमको सुन्दर मोड

 

अध्याय १

डिजिटल सामीप्य

काठमाडौँको एउटा कोलाहलपूर्ण अफिसको कुनामा बसेर सुशान्त आफ्ना फाइलहरूमा हराइरहेका थिए, जहाँ बाहिरको ट्राफिक र गाडीको हर्नभन्दा बढी उनको मनभित्रको शून्यता गुन्जिरहेको हुन्थ्यो । ठिक त्यही समयमा पोखराको फेवातालको किनारमा अवस्थित एउटा कलेजको चौरमा बसेर माया आफ्ना साथीहरूसँग हाँसीमजाक गरिरहेकी थिइन् । एउटा सामान्य साँझ, फेसबुकको नोटिफिकेसनमा झुल्किएको त्यो सानो ’फ्रेन्ड रिक्वेस्ट’ ले उनीहरूको जीवनको गतिलाई पूर्ण रूपमा बदलिदिनेछ भन्ने कसैले पनि सोचेका थिएनन् । सुशान्तले अन्जानमै त्यो नाम स्वीकार गरेका थिए र त्यहीँबाट सुरु भयो डिजिटल सामीप्यको एउटा नयाँ अध्याय ।

सुरुवातमा ‘हेलो’ र ‘हाई’ बाट सुरु भएका कुराकानीहरू विस्तारै लामो म्यासेजका शृङ्खलाहरूमा परिणत हुन थालेको थियो । काठमाडौँको धुलो र व्यस्तताको बीचमा सुशान्तलाई मायाको म्यासेज एउटा शीतल हावाको झोक्का जस्तै लाग्न थालेको थियो । उता पोखरामा पानी पर्दा मायाले झ्यालबाट खिचेका झरीका तस्बिरहरू सुशान्तको मोबाइल स्क्रिनमा आइपुग्थे, जसले उनलाई अफिसको बन्द कोठाभित्रै पनि प्रकृतिको सुगन्ध महसुस गराउँथ्यो । प्रविधिले भूगोलका सारा रेखाहरूलाई मेटाइदिएको थियो । अब उनीहरूका लागि दूरी भनेको केबल किलोमिटरको तथ्याङ्क मात्र थियो किनकि उनीहरूको भावना एउटै ‘वाइफाइ सिग्नल’ मा जोडिएको थियो ।

समय बित्दै जाँदा उनीहरूको सम्बन्ध शब्दबाट भिडियो कलको दृश्यमा उक्लियो । साँझको समयमा सुशान्त आफ्नो कोठाको बाल्कोनीमा चियाको कप लिएर बस्थे भने माया पोखराको आफ्नै टेरेसमा । मोबाइलको सानो स्क्रिनमा एकअर्काको अनुहार हेर्दै सँगै चिया पिउनु दुई जनाको रोजाइको दिनचर्या बनेको थियो । भिडियो कलमा देखिने मायाको मुस्कानले सुशान्तको दिनभरिको थकान मेटाइदिन्थ्यो । उनीहरू घण्टौँसम्म कुरा गर्थे— कहिले भविष्यका सपनाका बारेमा त कहिलेकाहीँ केही नबोली केवल एकअर्काको मौनतालाई महसुस गर्दै । प्रविधिको यो जादुमयी माध्यमले गर्दा उनीहरूलाई कहिल्यै लागेन कि उनीहरू बीच झण्डै दुई सय किलोमिटरको दूरी छ । यसरी, डिजिटल संसारको एउटा सानो कुनामा एउटा यस्तो सम्बन्ध हुर्किरहेको थियो, जो भौतिक उपस्थिति बिना नै पूर्ण र गाढा बन्दै गइरहेको थियो ।

अध्याय २

पर्खाइ र उत्सुकता

समयका सुईहरू घुम्दै जाँदा सुशान्त र मायाको डिजिटल सामीप्य अब केबल मोबाइलको स्क्रिनमा मात्र सीमित हुन सकेन । शब्दहरूले भावना त व्यक्त गर्थे, तर स्पर्श र प्रत्यक्ष उपस्थितिको कमी दुवैले महसुस गर्न थालेका थिए । काठमाडौँको व्यस्त सडकमा एक्लै हिँड्दा सुशान्तलाई आफ्नो छेउमा मायाको सामीप्य चाहिएको आभास हुन्थ्यो भने पोखराको लेकसाइडमा साँझपख टहलिँदा मायाको आँखाले सधैँ भीडमा सुशान्तको अनुहार खोजिरहन्थे । उनीहरू बीचको कुराकानी अब ‘कहिले भेट्ने ?’ भन्ने एउटै प्रश्नमा आएर ठोकिन थालेको थियो । प्रत्येक पटक भिडियो कल काट्दा मनमा एउटा मिठो छटपटी र कहिले नभेटेको मान्छेलाई भेट्ने अनौठो कौतुहलताले डेरा जमाउन थालेको थियो ।

भेट्ने योजना तय भएपछि सुशान्तको अफिसका फाइलहरू पहिलेभन्दा भारी लाग्न छाडे, किनकि उनको ध्यान अब आउने हप्ताको क्यालेन्डरमा अड्किएको थियो । उसले मनमनै मायाका लागि के उपहार लैजाने र पहिलो पटक भेट्दा के बोल्ने भनेर सयौँ पटक अभ्यास गरिसकेका थिए । उता पोखरामा माया पनि उस्तै छटपटीमा थिइन् । उनले आफ्नो वार्डरोबका सबै लुगाहरू हेरिन्, कुन रङ सुशान्तलाई मन पर्ला र कुन पहिरनमा उनी सबैभन्दा राम्री देखिन्छिन् भन्ने कुराले उनलाई निकै बेर अल्झायो । अनलाइनमा देखिरहेको मान्छे वास्तविक जीवनमा कस्तो होला, के कुरा गर्दा पहिलेकै जस्तो सहजता महसुस होला कि नहोला भन्ने डर र उत्साहको एउटा अनौठो मिश्रण उनीहरूको मनमा खेलिरहेको थियो ।

भेट्ने अघिल्लो रात दुवैका लागि निकै लामो बन्यो । सुशान्तले काठमाडौँको कलङ्कीबाट पोखरा जाने बसको टिकट हातमा लिएर पटकपटक हेरिरह्यो । राती अबेरसम्म उनीहरू म्यासेजमा कुरा गरिरहे, तर दुवैको मनमा भोलिको भेटको चित्र कोरिएको थियो । मायाले झ्यालबाट आकाश हेर्दै भोलिको दिन सफा होस् र मौसमले साथ दियोस् भन्ने कामना गरिरहेकी थिइन् । कल्पना र वास्तविकताको बीचको त्यो सानो दूरी मेटाउन अब केही घण्टाहरू मात्र बाँकी थिए । प्रत्येक मिनेटको पर्खाइ एउटा युग जस्तै लागिरहेको थियो, जहाँ उत्सुकताले धैर्यको बाँध तोड्न खोजिरहेको थियो । उनीहरूलाई थाहा थियो, यो भेट केबल दुई व्यक्तिको मिलन मात्र हुने छैन, बरु डिजिटल संसारमा बुनिएका हजारौँ सपनाहरूको जीवन्त परीक्षा हुनेछ ।

 

अध्याय ३

मुग्लिनको बाटो र पहिलो नजर

बिहानीको झुल्के घामसँगै सुशान्त एउटा झोला र मनभरि उत्साह बोकेर कलङ्कीको बसपार्क पुगे । काठमाडौँको चिसो हावा र बसहरूको कर्कश आवाजका बीच पनि उनको मनमा एउटा छुट्टै शान्ति थियो । बस गुड्न थालेपछि थानकोटको उकालो काट्दै गर्दा उनले झ्यालबाट बाहिरका पहाडहरू हेरिरह्यो, तर उनको मस्तिष्कमा भने मायाको तस्बिर मात्र नाचिरहेको थियो । नागढुङ्गाको घुम्तीहरू पार गर्दा उनको मुटुको धड्कन बसको इन्जिनभन्दा तीव्र गतिमा धड्किरहेको थियो । मुग्लिनको बाटो, जहाँ त्रिशूली नदी सुस्तरी बगिरहेको थियो, सुशान्तलाई आज त्यो बाटो निकै लामो र थकाइलाग्दो महसुस भइरहेको थियो । प्रत्येक पटक मोबाइलमा समय हेर्दा र मायाको ‘कहाँ पुग्नुभयो ?’ भन्ने म्यासेज आउँदा उनलाई लाग्थ्यो, यो दूरी किन यति बिस्तारै काटिँदै छ ।

पृथ्वी राजमार्गको दायाँबायाँ देखिने हरियाली र स–साना बजारहरू छिचोल्दै बस अगाडि बढिरह्यो । दमौली काटिसकेपछि सुशान्तको उत्सुकताले सीमा नाघिसकेको थियो । उसले ऐनामा आफ्नो कपाल मिलायो र अनुहारको थकान मेटाउने कोसिस गर्यो । पोखराको सिमानामा प्रवेश गर्दा टाढा देखिएका माछापुच्छ्रे र अन्नपूर्ण हिमशृङ्खलाले उसलाई स्वागत गरिरहे जस्तो लाग्यो । बसपार्कमा बस रोकिनुअघि नै उनको नजरले भीडमा कसैलाई खोज्न थालिसकेको थियो । बसबाट ओर्लने बित्तिकै एउटा कुनामा उभिएर उत्सुकतापूर्वक बसको ढोकातिर हेरिरहेकी मायालाई देख्दा सुशान्तका खुट्टाहरू एकछिनका लागि टक्क अडिए । मोबाइलको सानो स्क्रिनमा देखिने त्यो अनुहार आज उनको ठीक अगाडि थियो, जसको चमक प्रविधिको कुनै पनि फिल्टरभन्दा कैयौँ गुणा बढी सुन्दर र जीवन्त थियो ।

मायाले पनि सुशान्तलाई देख्ने बित्तिकै एउटा लजाएको तर आत्मीय मुस्कान छरिन् । केही बेर त दुवै बीच कुनै शब्द नै निस्किएनन्, केवल आँखाहरूले एकअर्कालाई पढिरहे । महिनौँसम्म डिजिटल माध्यमबाट साटिएका भावनाहरू आज भौतिक रूपमा आमने–सामने हुँदा एउटा अनौठो कम्पन महसुस भयो । वरपरको भीडभाड र गाडीको आवाज उनीहरूका लागि एकाएक शान्त भएर गयो । सुशान्तले बिस्तारै अगाडि बढेर मायाको नजिक पुग्दा महसुस गर्थे कि वास्तविक सामीप्यको सुगन्ध त मोबाइलका म्यासेजहरूमा कहिल्यै अटाउन सक्ने रहेनछ । त्यो पहिलो नजरमा एउटा यस्तो भरोसा थियो, जसले उनीहरू बीचको सम्पूर्ण दूरीलाई एकै पलमा शून्यमा झारिदिएको थियो ।

अध्याय ४

फेवातालको किनार र भविष्यको बाचा

पहिलो भेटको त्यो मिठो अल्मल्याइपछि सुशान्त र माया बिस्तारै फेवातालको किनारतिर लागे । लेकसाइडको शान्त वातावरण र तालको पानीमा टल्किरहेको माछापुच्छ्रेको छायाले उनीहरूको सम्बन्धमा एउटा नयाँ रङ थपिदिएको थियो । मोबाइलको स्क्रिनमा घण्टौँ कुरा गर्ने उनीहरू आज प्रत्यक्ष सँगै हिँडिरहँदा सुरुमा केही क्षण त शब्दहरू हराए जस्तो भयो, तर तालको शीतल हावा र बाटोमा बजिरहेको मधुर संगीतले उनीहरू बीचको मौनतालाई सहजतामा बदलिदियो । सुशान्तले महसुस गर्यो कि मायाको स्वर भिडियो कलमा भन्दा धेरै कोमल र आत्मीय थियो, र मायालाई लाग्यो कि सुशान्तको उपस्थितिमा एउटा यस्तो सुरक्षा छ, जुन उनले अहिलेसम्म केबल कल्पना मात्र गरेकी थिइन् ।

साँझ ढल्दै जाँदा उनीहरू एउटा सानो डुङ्गामा चढेर तालको बीचतिर लागे। बीच तालमा पुगेपछि जब माझीले ओइर चलाउन छोडे, त्यहाँ केबल पानीको छाल र उनीहरूको ढुकढुकीको आवाज मात्र बाँकी थियो । सुशान्तले बिस्तारै मायाको हात समाते । त्यो स्पर्शमा महिनौँको पर्खाइ, डिजिटल दूरीको छटपटी र एकअर्काप्रतिको अटुट विश्वास लुकेको थियो । मायाले सुशान्तको काँधमा टाउको राख्दै गर्दा आकाशमा जुनको उज्यालो सँगै ताराहरू चम्किन थालेका थिए । उनीहरूले अब कुनै म्यासेज टाइप गर्नु थिएन, न त कुनै नेटवर्कको चिन्ता नै गर्नुपरेको थियो । त्यहाँ केवल दुईवटा आत्मा थिए, जो महिनौँको डिजिटल यात्रापछि अन्ततः एउटै बिन्दुमा आएर मिसिएका थिए ।

त्यो साँझ उनीहरूले केवल वर्तमानको आनन्द मात्र लिएनन्, बरु भविष्यका लागि केही नबोलिएका बाचाहरू पनि गरे । सुशान्तले काठमाडौँ फर्कनुपर्ने बाध्यता र मायाले पोखरामा आफ्नो पढाइ पूरा गर्नुपर्ने यथार्थलाई स्वीकार गर्दै उनीहरूले दूरीलाई फेरि पनि जित्ने कसम खाए । उनीहरूलाई थाहा थियो कि यो भेटको अन्त्यसँगै फेरि अर्को पर्खाइको श्रृंखला सुरु हुनेछ, तर अब त्यो पर्खाइमा कुनै अन्योल हुने छैन । फेवातालको साक्षीमा उनीहरूले आफ्नो सम्बन्धलाई डिजिटल सामीप्यबाट उठाएर एउटा यस्तो उचाइमा पु¥याए, जहाँ भूगोल र दूरी केबल शब्द मात्र बनेर रहे । त्यो रात पोखराको आकाशमुनि उनीहरूले एउटा यस्तो अध्याय लेखे, जसले उनीहरूको प्रेमलाई सधैँका लागि अमर बनाइदियो ।