वर्षाको आत्मकथा

 

म आकाशको विशाल काखबाट धर्तीको तिर्सना मेट्न झर्ने एउटा सानो थोपा हुँ। मेरो जन्म सूर्यको न्यानो तापले समुद्र, नदी र तालका पानीलाई बाफ बनाएर आकाशतिर उडाएपछि हुन्छ। जब म बादलको रूपमा आकाशमा यताउता घुम्छु, मलाई चिसो हावाले छुन्छ र म फेरि पानीको थोपा बनेर जमिनतिर झर्छु। मेरो यो यात्रा कहिले शान्त हुन्छ त कहिले गर्जन र बिजुलीसँगै अलि डरलाग्दो पनि हुन्छ।

म धर्तीमा झर्दा प्रकृतिमा एउटा नयाँ उमङ्ग छाउँछ। सुकेका रुख-बिरुवाहरूले नयाँ जीवन पाउँछन् र चारैतिर हरियाली छाउँछ। किसानहरू मेरो प्रतीक्षामा आँखा बिछ्याएर बसेका हुन्छन्; म परेको दिन उनीहरूको अनुहारमा खुसीको चमक देखिन्छ। म केवल पानीको थोपा मात्र होइन, म त जीवनको आधार हुँ। म पहाडका कन्दराहरूबाट बग्दै, ढुङ्गाहरूसँग ठोक्किँदै अन्ततः नदी बनेर फेरि त्यही विशाल सागरमा मिसिन पुग्छु।

तर, मेरो जीवन सधैं सुखद मात्र हुँदैन। कहिलेकाहीँ म धेरै मात्रामा बर्सिदिँदा बाढी र पहिरो गएर धनजनको क्षति हुन्छ, जसले गर्दा मलाई निकै दुःख लाग्छ। मेरो उद्देश्य त सबैको प्यास मेटाउनु र संसारलाई सुन्दर बनाउनु हो, कसैलाई दुःख दिनु होइन। म मानिसहरूलाई शितलता दिन्छु र धूलो-धुवाँलाई पखालेर वातावरण सफा बनाइदिन्छु।

मेरो यो चक्र निरन्तर चलिरहन्छ। म बाफ बनेर उड्छु, बादल बनेर घुम्छु र फेरि वर्षा बनेर धर्तीमा फर्किन्छु। म त्याग र परोपकारको प्रतीक हुँ। जबसम्म म परिरहन्छु, यो संसार जीवन्त र सुन्दर रहिरहनेछ।