झूटो मुस्कान

विवाह मण्डपको चारैतिर मङ्गल धुन गुञ्जिरहेको छ। जग्गेबाट निस्किएको धुवाँले आँखा पोल्न थालेको बहाना बनाउँदै उनले आफ्ना आँसु लुकाउने असफल प्रयास गरे। आज उनी त्यहाँ अतिथिको रूपमा उपस्थित छन्, जहाँ एक समय उनले आफूलाई दुलाहाको रूपमा कल्पना गरेका थिए। सप्तरङ्गी फूलहरूले सजिएको मण्डपमा जब उनको पूर्व-प्रेमी वा प्रेमिकाले अर्को व्यक्तिको हात समातेर सात फेरा लगाउन थाले, उनको छातीभित्र एउटा सानो संसार भत्किरहेको थियो। हरेक मन्त्रको उच्चारण र अग्नीको साची राखेर खाइएका कसमहरूले उनको मुटुमा कतैकतै सियोले रोपेझैं बिझाइरहेको थियो।

वरिपरि रहेका साथीभाइ र आफन्तहरू उनलाई 'महान्' र 'परिपक्व' मान्छेको दर्जा दिँदै प्रशंसा गरिरहेका थिए। सबैको अगाडि उनले एउटा चम्किलो र बनावटी मुस्कानको मुकुण्डो लगाएका थिए, जसले भित्रको रित्तोपनलाई कुशलतापूर्वक ढाकिरहेको थियो। "बधाई छ!" भन्दै हात मिलाउँदा उनका औंलाहरू कामिरहेका थिए, तर उनले आफ्नो आवाजमा दृढता भर्ने कोसिस गरे। त्यो खुसीको भीडमा उनी सबैभन्दा नजिक भएर पनि सबैभन्दा टाढा महसुस गरिरहेका थिए। जब सिन्दूर हाल्ने बेला आयो, उनले एकै छिनका लागि आँखा चिम्लिए। त्यो रातो रङ्गले अर्काको सिउँदो भरिँदै गर्दा, उनले आफ्ना सबै रङ्गिन सपनाहरू सेतो भएको महसुस गरे।

हरेक हाँसो र ठट्टामा सहभागी हुनु, क्यामराको अगाडि पोज दिनु र भोजको स्वाद लिएको नाटक गर्नु उनको लागि एउटा ठूलो युद्ध जित्नुभन्दा कम थिएन। मानिसहरूले उनलाई "धेरै खुसी देखियौ" भनिरहँदा, उनलाई भने आफ्नै मुस्कानमा एउटा ठूलो झूटको आभास भइरहेको थियो। विवाहको यो उत्सव सकिएपछि सबैजना आ-आफ्नो बाटो लाग्नेछन्, तर उनले बोकेर हिँडेको यो मौन पीडा र बनावटी मुस्कानको भारी सायद निकै लामो समयसम्म उनको साथमै रहनेछ। उनले महसुस गरे कि कसैको खुसीमा सहभागी हुनु र त्यो खुसीलाई साँच्चै मनैदेखि स्वीकार गर्नुको बीचमा एउटा गहिरो खाडल हुँदो रहेछ, जसलाई केवल 'महानता' को नाम दिएर मात्र पुर्न सकिँदैन।