अस्ट्रेलिया जाने लर्को

दृश्य: एउटा सानो कोठा, जहाँ एउटा झोला आधा प्याक गरिएको छ। केटा र केटी टोलाएर बसिरहेका छन्।

"हेर न, कस्तो विडम्बना छ है? मान्छेहरू भन्छन् अस्ट्रेलिया सपनाको देश हो, तर मलाई त यो हाम्रो सपनाको अन्त्य जस्तो लागिरहेको छ। तिमीले 'अघि म जान्छु अनि तिमीलाई बोलाउँछु' भन्दा मेरो मुटुमा गाँठो परेको छ। यो 'बोलाउनु' भन्ने शब्द सुन्दा जति सजिलो छ नि, त्यो बिचको समय कति गाउँदो हुन्छ होला? कतिले त उतै पुगेपछि यताको बाचा बिर्सिन्छन् अरे। मलाई तिमीमाथि त विश्वास छ, तर त्यहाँको त्यो 'पीआर' (PR) को दौड र व्यस्त समयसँग डर लाग्छ।

कतै तिम्रो हातमा स्थायी बसोबासको कागज आउँदा हाम्रो सिउँदो भर्ने साइत त गुज्रिसकेको हुँदैन? मान्छेहरू भन्छन् पीआर पाएपछि मात्र बिहे गर्नु फाइदाजनक हुन्छ, तर मलाई त्यो फाइदा भन्दा तिम्रो साथ प्यारो छ। आज यो झोला सँगै मिलाउँदा मलाई लागेको थियो कि हामी सँगै उड्छौँ, सँगै भविष्य बनाउँछौँ। तर अहिले लाग्दैछ, तिमी जहाज चढेर टाढा जाँदैछौ र म यहाँ केवल तिम्रो 'प्रोसेस' को पर्खाइमा रहनेछु।

तिम्रो पीआर र हाम्रो सिन्दूरको साइनोमा कतै पीआर नै पहिला नआइदियोस्। मलाई डर लाग्छ कि कतै अस्ट्रेलियाको त्यो चम्किलो सहरले हाम्रो यो सानो गल्लीको मायालाई धमिलो पारिदिने त होइन? तिमी गयौ भने म त यहाँ केवल एउटा पर्खाइ हुनेछु। भगवान् गरुन्, तिम्रो हातमा त्यो पीआर आउनु भन्दा पहिले मेरो हातमा तिम्रो नामको मेहन्दी लागेको होस्। किनकि मलाई कागजको टुक्रामा होइन, तिम्रो जीवनमा स्थायी हुनु छ।"