समयका दुई किनार: एउटा शाश्वत यात्रा

मेरो अस्तित्व केवल आकारमा मात्र सीमित छैन, मेरो परिचय त म कुन परिवेशमा बाँच्छु भन्ने कुराले निर्धारण गर्छ। कहिले म सहरको एउटा कुनामा रहेको पुरानो चिया पसलको बेन्चमा बसेर धुवाँ उडिरहेको कालो चियाको भार थाम्छु । त्यहाँ मेरो शरीरमा कतैकतै स-साना चोटहरू छन्, मेरो किनार अलि चर्किएको छ र मेरो रङ पनि समयसँगै अलि फिक्का भइसकेको छ। तर ती चोटहरूमा इतिहास लुकेको छ। त्यहाँ मलाई समात्ने हातहरू प्रायः श्रमले खिएका, हिलो र धुलोले भरिएका हुन्छन् । जब ती खस्रा हातहरूले मलाई समातेर एउटा लामो सुस्केरा हाल्छन्, तब मलाई लाग्छ म केवल एउटा वस्तु होइन, म त उनीहरूको दिनभरिको थकान बिसाउने एउटा चौतारी हुँ । त्यहाँ मलाई प्लास्टिकको ट्रेमा होइन, काठको पुरानो मेचमा राखिन्छ र म त्यहाँ चल्ने राजनीतिका गफ, गाउँबेसीका कुरा र जीविकाका सङ्घर्षहरूको साक्षी बन्छु । मेरो त्यो चर्किएको भागले सायद धेरैका अधुरा सपनाहरूको कथा भनिरहेको हुन्छ, तैपनि म त्यहाँ सबैभन्दा बढी आत्मीयता महसुस गर्छु ।

फेरि कहिलेकाहीँ मेरो स्वरूप बदलिन्छ र म एउटा आधुनिक क्याफेको चम्किलो सिसाको दराजमा सजिन्छु। यहाँ मेरो शरीरमा कुनै दाग छैन, म चिल्लो र आकर्षक छु। यहाँ मभित्र 'क्यापुचिनो' वा 'लाटे' को बाक्लो फिँज सजाइन्छ र मेरो माथि कलात्मक चित्रहरू बनाइन्छ । यहाँ मलाई समात्ने हातहरू नरम छन्, जसका औँलाहरू मोबाइलका स्क्रिनमा नाचिरहेका हुन्छन् । यहाँ म व्यापारिक सम्झौताका गम्भीर संवादहरू र 'भर्चुअल' संसारका रङ्गीन कुराकानीहरूको हिस्सा बन्छु । यहाँको वातावरणमा एउटा छुट्टै भव्यता छ, तर कताकता मलाई लाग्छ कि यहाँ म एउटा प्रदर्शनको वस्तु मात्र हुँ । मानिसहरू मेरो तस्बिर खिच्छन्, मलाई सामाजिक सञ्जालमा सजाउँछन्, तर मभित्रको न्यानोपनलाई पुरानो चिया पसलमा जस्तो गहिरो गरी महसुस गर्दैनन् कि जस्तो लाग्छ ।

यी दुई भिन्न संसारहरूका बीचमा बाँच्दा मैले एउटा कुरा स्पष्ट बुझेको छु—चाहे म महँगो रेस्टुरेन्टको 'सिरामिक' कप बनूँ वा सडक किनाराको साधारण 'काँच'को गिलास, मेरो वास्तविक धर्म भनेको सेवा नै हो। मभित्र भरिने तरल पदार्थको मूल्य फरक होला, मलाई राखिने टेबलको स्तर फरक होला, तर मलाई छुने ओठहरूमा हुने तृप्तिको प्यास सधैं एउटै हुन्छ । म त्यही प्यास मेटाउने माध्यम हुँ । दिन ढल्दै जाँदा र अँध्यारोले धर्तीलाई छोप्दै गर्दा, म चाहे चम्किलो सिंकमा पखालिउँ वा एउटा बाल्टीको पानीमा डुबाइउँ, मभित्र एउटा सन्तुष्टि रहिरहन्छ । मलाई थाहा छ कि भोलि फेरि कसैले मलाई उठाउनेछ र म फेरि कसैको जीवनको एउटा सानो तर महत्त्वपूर्ण क्षणको अभिन्न हिस्सा बन्नेछु । मेरो नाजुक शरीर जतिबेला पनि टुट्न सक्छ, तर मेरो सेवाको यो अटुट शृङ्खलाले मलाई अमर बनाइरहनेछ ।