तपाईंको नजर, मेरो शरीर

 

म जब सार्वजनिक ठाउँमा निस्कन्छु, मलाई लाग्छ म एउटा मान्छे होइन, बरु एउटा प्रदर्शनमा राखिएको वस्तु हुँ। तपाईंको नजरले मेरो अनुहारभन्दा पहिले मेरो शरीरको वनावट नाप्छ, मेरो लुगाको लम्बाइले मेरो चरित्रको फैसला गर्छ, र मेरा अङ्गहरूमा तपाईंको संक्षिप्त र अरुचिकर टिप्पणीहरू झुण्डिएका हुन्छन्। मलाई अचम्म लाग्छ, यो शरीर मेरो हो, यसले महसुस गर्ने दुखाइ मेरो हो, यसले फेर्ने सास मेरो हो—तर यसमाथिको अधिकार र यसको परिभाषा किन सधैं तपाईंको नजरले तय गर्छ? तपाईंको एउटा हेराइले मलाई कहिले 'देवी' बनाइदिन्छ त कहिले केवल 'उपभोगको साधन'। तर त्यो नजरमा मेरो बौद्धिकता, मेरो सङ्घर्ष र मेरो मानवीय संवेदनाकहाँ हराउँछन्? के मेरो अस्तित्वको मूल्य केवल यो छाला र हड्डीको ढाँचामा मात्र सीमित छ?

मलाई सिकाइयो कि मैले आफ्नो शरीरलाई लुकाउनुपर्छ, जोगाउनुपर्छ, किनकि यो 'इज्जत' हो। तर कसैले यो सिकाएन कि मेरो शरीर मेरो शक्ति पनि हो। तपाईंको नजरले मलाई सधैं यो महसुस गराउँछ कि म असुरक्षित छु। कहिलेकाहीँ त मलाई आफ्नै शरीर बोझ जस्तो लाग्छ, किनकि यसले तपाईंको वासना र संकुचित सोचलाई निम्तो दिइरहेको भान हुन्छ। म कस्तो देखिन्छु, मैले के लगाएकी छु, र म कसरी हिँड्छु—यी सबै कुरामा तपाईंको निर्णय किन चाहिन्छ? म ऐना हेर्दा आफ्नो क्षमता देख्न चाहन्छु, तर तपाईंको नजरले मलाई केवल एउटा यस्तो साँचोमा हेर्न बाध्य पार्छ जहाँ म केवल 'सुन्दर' वा 'असुन्दर' को श्रेणीमा विभाजित हुन्छु। के मेरो शरीरको सुन्दरता तपाईंको आँखाको तृप्तिका लागि मात्र बनेको हो र?

अब म यो नजरको बन्दी बन्न चाहन्न। म चाहन्छु कि तपाईंले मलाई हेर्दा मेरो शरीरको रेखाभन्दा पर मेरो आत्माको गहिराइ देखोस्। मेरो शरीर मेरो मन्दिर हो, मेरो कार्यशाला हो र मेरो पहिचानको एउटा हिस्सा हो, तर यो मेरो सम्पूर्णता होइन। म यसलाई तपाईंको इच्छा अनुसार सजाउन वा तपाईंको डरले खुम्च्याउन तयार छैन। म आफ्नै शरीरमा सहज हुन चाहन्छु, म बिना कुनै संकोच यो धर्तीमा हिँड्न चाहन्छु। तपाईंको नजरले मलाई लज्जित बनाउन छोडोस्, किनकि लाज मेरो शरीरमा होइन, तपाईंको हेराइमा छ। म एउटी यस्ती महिला हुँ जो आफ्नो शरीरको मालिक आफैं हो। मेरो अस्तित्वलाई तपाईंको संकुचित नजरको घेराभन्दा बाहिरको विशाल संसारमा हेर्न सिक्नुहोस्, जहाँ म केवल एउटा शरीर होइन, एउटा जीवन्त र स्वतन्त्र चेतना हुँ।