अधुरो ऐना: एउटा आत्म-मन्थन

मेरो अगाडि यो एउटा फुटेको ऐना छ, जसले मेरो अनुहारलाई हजारौँ टुक्राहरूमा विभाजित गरिदिएको छ। म जतिबेला पनि यसलाई हेर्छु, मलाई लाग्छ यो ऐना मात्र फुटेको होइन, मेरो आफ्नै पहिचान पनि यस्तै टुक्रा-टुक्रा भएको छ। एउटा टुक्रामा म कसैको कर्तव्यनिष्ठ छोरी देखिन्छु, अर्कोमा कसैको त्यागले भरिएकी श्रीमती, अनि अर्कोमा एउटा मेसिन जस्तै काम गरिरहेकी आमा। तर यो ऐनाको कुनै पनि टुक्राले मलाई पूर्ण रूपमा देखाउन सकेको छैन। म यो अधुरो प्रतिबिम्बमा आफ्नो वास्तविक अनुहार खोजिरहेकी छु, जुन कतै यी टुक्राहरूको बीचमा हराएको छ। कहिलेकाहीँ मलाई सोध्न मन लाग्छ, के मेरो जीवनको पूर्णता केवल अरूको चाहनाको ऐनामा ठोक्किएर फुट्नु मात्रै हो त?

हामी महिलाहरू अक्सर अरूका लागि ऐना बनिदिन्छौँ। अरूले आफूलाई राम्रो देखुन् भनेर हामी आफैँ घोटिएर बस्छौँ, सफा भइदिन्छौँ। तर जब आफ्नै अस्तित्वको कुरा आउँछ, हामी त्यही फुटेको सिसा जस्तै हुन्छौँ जसले कसैलाई पनि पूर्ण दृश्य दिन सक्दैन। यो अधुरो ऐनाले मलाई सोधिरहेको छ—तिम्रो आफ्नै रङ कुन हो? तिम्रो आफ्नै खुसीको आकार कस्तो छ? मैले वर्षौँदेखि अरूको खुसीको रङ आफ्नो अनुहारमा दल्दा-दल्दा आफ्नो मौलिकता नै बिर्सिएँ। मानौँ, म एउटा यस्तो ऐना हुँ जसमा जो सुकैले आएर आफ्नो छाया हेर्न सक्छ, तर मेरो आफ्नै कुनै दृश्य छैन।

मलाई अब यो अधुरोपन स्वीकार्य छैन। म चाहन्न कि मेरो जीवनका बाँकी दिनहरू पनि यी फुटेका टुक्राहरू जोड्नमै बितुन्। मलाई त एउटा यस्तो ऐना चाहिएको छ, जसले मलाई कुनै नाता वा भूमिकाको पछाडि नराखी केवल 'म' को रूपमा स्वीकार गरोस्। यो संसारले मलाई जतिसुकै टुक्राउन खोजे पनि, म ती हरेक टुक्रामा आफ्नो अस्तित्वको एउटा नयाँ किरण भर्न चाहन्छु। सायद, यो ऐना अधुरो हुनुको अर्थ म सकिएको हुनु होइन, बरु मलाई नयाँ ढंगले आफूलाई परिभाषित गर्ने एउटा मौका मिल्नु हो। म अब अरूले हेर्ने ऐना मात्र होइन, आफैले आफैलाई गौरवका साथ हेर्न सक्ने एउटा पूर्ण बिम्ब बन्न चाहन्छु।