रंगहीन भावना

 

बाहिरबाट हेर्दा मेरो संसार कति रंगीन देखिन्छ—चाडपर्वका राता लुगाहरू, गालाको लाली, र ओठमा सजाइएको त्यो कृत्रिम मुस्कान। तर यो रंगावटको पत्रभित्र एउटा यस्तो संसार छ, जहाँ भावनाहरू बिस्तारै रंगहीन हुँदै गइरहेका छन्। मानिसहरू मलाई सोध्छन् कि म किन यति शान्त छु, तर उनीहरूलाई कसरी बुझाऊँ कि मेरो भित्री रङ्गहरू समाजको 'अपेक्षा' र 'आदर्श' को घामले उडाइदिएको छ? एउटी महिलाका रूपमा मलाई सधैं अरूको जीवनमा रङ्ग भर्न सिकाइयो। कसैको लागि म उत्साहको रङ्ग भएँ, कसैको लागि शान्तिको, त कसैको लागि समर्पणको। तर यो प्रक्रियामा मैले आफ्नै मनको क्यानभास भने कहिल्यै देख्न पाइनँ। आज म आफ्नै भावनाहरूलाई छाम्छु, तर त्यहाँ न त कुनै उमङ्गको रातो रङ्ग बाँकी छ, न त कुनै शान्तिको नीलो। त्यहाँ त केवल एउटा धमिलो शून्यता छ, जसलाई म शब्दमा व्यक्त गर्न पनि सक्दिनँ।

यो रंगहीनताको पीडा अलि फरक छ। यो आँसु जस्तो छचल्किँदैन र रिस जस्तो पोखिँदैन। यो त केवल एउटा गहिरो उदासीनता हो, जहाँ मलाई आफ्नै खुसी र आफ्नै दुःख पनि आफ्ना लाग्दैनन्। म सबैका लागि उपलब्ध छु, सबैका जिम्मेवारीहरू पूरा गरिरहेकी छु, तर मलाई लाग्छ म एउटा निर्जीव छाया मात्र हुँ। मेरो प्रेम, मेरो ममता, र मेरो त्यागलाई सबैले 'कर्तव्य' को रङ्ग लगाइदिए, जसले गर्दा ती भावनाहरूको आफ्नै मौलिक चमक हरायो। जब कुनै भावनालाई जबर्जस्ती गरिन्छ वा एउटा साँचोमा हालिन्छ, तब त्यो बिस्तारै फिक्का हुँदै जाँदो रहेछ। मभित्रका सपनाहरू अब मलाई रङ्गीन लाग्दैनन्, ती त केवल विगतका अवशेष जस्ता लाग्छन्। के यो रंगहीनता नै मेरो अन्तिम गन्तव्य हो? के एउटी महिलाले अरूलाई रङ्गाउँदा रङ्गाउँदा आफैँ रित्तो हुनु नै नियति हो?

म कहिलेकाहीँ आफैँसँग विद्रोह गर्न खोज्छु, कतैबाट थोरै मात्र भए पनि आफ्नै रङ्ग सापटी लिन खोज्छु। म चाहन्छु कि मेरो क्रोधको पनि एउटा गाढा रङ्ग होस्, मेरो विद्रोहको पनि एउटा स्पष्ट चम्किलो रङ्ग होस्। तर समाजले मलाई 'धैर्य' र 'सहनशीलता' को यस्तो सेतो रङ्गमा पोतिदिएको छ कि मेरा अरू सबै भावनाहरू त्यसैमा बिलाएर जान्छन्। म यो रंगहीन पर्दा च्यातेर बाहिर निस्कन चाहन्छु। मलाई लाग्छ, एउटा मान्छे हुनुको अर्थ सबै रङ्गहरूलाई महसुस गर्न पाउनु हो—चाहे त्यो कालो निराशा नै किन नहोस्। म अब अरूको नजरमा 'पूर्ण' देखिनका लागि आफ्नो भावनालाई रंगाउन चाहन्न। म त केवल आफ्नो यो रित्तोपनलाई स्वीकार्न चाहन्छु र सायद त्यही शून्यताबाटै आफ्नो नयाँ र वास्तविक रङ्गको खोजी सुरु गर्न चाहन्छु। के मलाई आफ्नै भावनाहरूको रंगहीनतामा पनि बाँच्ने र फेरि नयाँ रङ्ग भर्ने अधिकार छैन र?