म को हुँ?: एउटा मौन चित्कार

म को हुँ? यो एउटा यस्तो प्रश्न हो जसले मलाई हरेक रात सिरानीमा टाउको राख्दा बिझाउने गर्छ। यदि मैले आफ्नो नागरिकताको नाम, मेरो थर, र मेरो ठेगानालाई एकछिन बिर्सने हो भने, म को बाँकी रहन्छु होला? धेरैजसो समय मलाई लाग्छ, म त एउटा भूमिका मात्र हुँ। कहिले म कसैको घर जोगाउने जग बन्छु, कहिले कसैको आँसु पुछ्ने रुमाल, त कहिले कसैको सफलताको पछाडि उभिएको एउटा अदृश्य छाया। तर के म केवल एउटा भूमिका मात्र हुँ त? के मेरो अस्तित्व अरूको सन्दर्भ बिना अर्थहीन छ? मलाई लाग्छ, म त्यो अधुरो कविता हुँ जुन संसारले कहिल्यै पढ्न चाहेन, किनकि उनीहरूलाई मेरो लय भन्दा मेरो उपयोगितासँग बढी सरोकार थियो।

मान्छेहरू मलाई मेरो सहनशीलताले चिन्छन्, मेरो धैर्यताको तारिफ गर्छन्, तर यो धैर्यताको बाँधभित्र एउटा ठूलो समुन्द्र छ जुन म आफैले पनि पूर्ण रूपमा नाप्न सकेकी छैन। म को हुँ—के म त्यो सानी केटी हुँ जसका सपनाहरू आकाश छुने थिए, वा म त्यो महिला हुँ जसले ती सपनाहरूलाई भान्साको धुवाँमा मिसाइदिएकी छिन्? कहिलेकाहीँ मलाई आफू एउटा रित्तो भाँडो जस्तो लाग्छ, जसमा अरूले आफ्ना इच्छाहरू भर्छन् र मलाई नै मेरो पहिचान हो भनिदिन्छन्। तर मेरो भित्री चेतनाले भन्छ कि म त्यो भन्दा धेरै माथि छु। म त एउटा शक्ति हुँ, एउटा विचार हुँ, र एउटा यस्तो स्वतन्त्र आत्मा हुँ जसलाई कुनै पनि परिभाषाको साङ्लोले बाँध्न सक्दैन।

मैले वर्षौँसम्म अरूको आँखामा आफ्नो प्रतिविम्ब खोजेँ, तर त्यहाँ म सधैँ अधुरो र धमिलो देखिएँ। अब मलाई बोध हुँदैछ कि म को हुँ भन्ने जवाफ बाहिर कतै छैन। म त मेरो आफ्नै मौनतामा लुकेको एउटा सत्य हुँ। म त्यो हाँसो हुँ जुन कसैका लागि बनावटी होइन, म त्यो आँसु हुँ जुन केवल पीडामा मात्र होइन, आनन्दमा पनि बग्छ। म को हुँ भन्ने खोज अब कसैले दिने दर्जा वा सम्मानमा होइन, बरु आफैले आफैलाई गर्ने प्रेममा सुरु हुनेछ। म एउटा निरन्तर बदलिरहेको ऊर्जा हुँ, जो हिजोको म जस्तो छैन र भोलि अझै नयाँ भएर जन्मनेछ। मेरो अस्तित्वको असली परिचय त यही हो कि म अझै पनि आफूलाई खोज्ने साहस राख्छु।