दिनभरिका अनुभूति

बिहानीको पहिलो किरणले जब कोठाको झ्याल ढकढक्याउँछ, तब एउटा नयाँ अनुभूतिको सञ्चार सुरु हुन्छ। निद्रा र ब्युँझाइको त्यो दोसाँधमा मन अलि अलमल परिरहेको हुन्छ, तर बिस्तारै चेतना फर्किएपछि आजको दिनले के ल्याउला भन्ने एउटा मधुरो उत्सुकता जाग्न थाल्छ। सिरकको न्यानोपन छोडेर चिसो भुइँमा खुट्टा टेक्दाको त्यो स्पर्शले शरीरलाई वास्तविकताको बोध गराउँछ। भान्सामा उम्लिरहेको चियाको बास्ना र रिकापीमा ठोक्किएको चम्चाको आवाजले दिनचर्याको साङ्गीतिक सुरुवात गर्छ। बिहानीको त्यो केही समय निकै शान्त र पवित्र लाग्छ, जहाँ चराहरूको चिरबिर र टाढा कतै बजिरहेको रेडियोको मधुर स्वरले मनलाई एकाग्र बनाउन मद्दत गर्छ। यो समयमा गरिने सानो संकल्प वा प्रार्थनाले दिनभरिको लागि एउटा ऊर्जाको काम गरिरहेको हुन्छ।

जब घाम अलि माथि चढ्छ र मानिसहरू आफ्नो कर्मक्षेत्रतर्फ लाग्छन्, तब अनुभूतिहरूमा व्यस्तताको रङ्ग थपिन्छ। सडकमा निस्कँदा देखिने मानिसहरूको हतारो, गाडीहरूको कर्कश हर्न र बाटो काट्न पर्खिरहेका आँखाहरूले सहरको एउटा गतिशील चित्र प्रस्तुत गर्छन्। कामको सिलसिलामा भेटिने फरक-फरक स्वभावका मानिसहरू र तिनीहरूसँग गरिने संवादले सामाजिक सम्बन्धको जटिलता र सुन्दरता दुवै महसुस गराउँछ। कसैको एउटा मिठो मुस्कानले मन प्रफुल्ल बनाउँछ भने कसैको रुखो व्यवहारले केही बेरका लागि मनमा खिन्नता पनि ल्याउन सक्छ। तर, जीवनको यो प्रवाहमा यी सबै कुराहरू स्वाभाविक लाग्छन्। कार्यालयको कामको दबाब, कम्प्युटरको स्क्रिनमा नाचिरहेका अक्षरहरू र चियाको विश्राममा हुने सहकर्मीहरूसँगको ठट्टाले समय बितेको पत्तै हुँदैन।

मध्याह्नको समय अलि आलस्यपूर्ण र बोझिलो महसुस हुन सक्छ। टल्किने घाम र बढ्दो तापक्रमले शरीरलाई थकित बनाउँछ, तर पनि जिम्मेवारीको बोधले मानिसलाई थामिन दिँदैन। यो समयमा भोकको अनुभूति र खानापछिको केही क्षणको सुस्ताइले मानिसलाई पुनर्जागृत गराउँछ। दिउँसोको त्यो समयमा कहिलेकाहीँ झ्याल बाहिरको आकाश हेर्दा मन कतै टाढा उडेको जस्तो लाग्छ—शायद कुनै पुरानो सम्झना वा भविष्यको कुनै कल्पनामा। कामकै बीचमा आउने साथीको फोन वा परिवारको सन्देशले मनमा एउटा न्यानोपनको महसुस गराउँछ, जसले जस्तोसुकै कठिन कामलाई पनि सहज बनाइदिन्छ।

साँझ ढल्दै जाँदा अनुभूतिहरू फेरि शान्त र सौम्य हुन थाल्छन्। अस्ताउँदो सूर्यले आकाशमा पोखेको रातो र सुन्तला रङ्गको समिश्रण देख्दा लाग्छ, प्रकृतिले आजको दिनलाई बिदाइ गर्ने एउटा सुन्दर उत्सव मनाइरहेको छ। दिनभरिको भागदौड सकेर घर फर्कँदाको त्यो आनन्द बयान गरिसाध्य हुँदैन। आफ्नै गुँडमा फर्किरहेका चराहरू झैं मानिसहरू पनि आफ्नो सुरक्षित आश्रयमा पुग्न हतारिन्छन्। घरको दैलो टेक्न पाउँदा शरीरको आधा थकाइ त्यसै मेटिएर जान्छ। परिवारका सदस्यहरूसँग सँगै बसेर खाइने रातीको खाना र दिनभरि घटेका घटनाहरूको बेलिबिस्तार लगाउँदा मन निकै हलुका हुन्छ। एउटा सानो बच्चाको हाँसो वा घरपालुवा जनावरको सामीप्यताले दिनभरिका सारा तनावहरूलाई बिर्साइदिन्छ।

रातको सन्नटा बढ्दै जाँदा आत्मचिन्तनको समय सुरु हुन्छ। ओछ्यानमा पल्टिएर आँखा चिम्लँदा दिनभरिका सबै अनुभूतिहरू एउटा चलचित्र झैं मस्तिष्कमा घुम्न थाल्छन्। कतै कोहीसँग बोलिएका नमिठा शब्दप्रति पश्चात्ताप हुन्छ त कतै कसैलाई गरिएको सानो सहयोगले दिने आत्मसन्तुष्टि। जीवन भनेको अन्ततः यिनै साना-साना अनुभूतिहरूको सङ्ग्रह त रहेछ भन्ने बोध हुन्छ। आजको दिन जस्तो भए पनि, भोलि फेरि एउटा नयाँ बिहानी हुनेछ भन्ने विश्वासका साथ निद्राको काखमा पुग्दा मनमा एउटा गहिरो शान्ति छाउँछ। यसरी बिहानदेखि रातीसम्मको यो यात्रामा हरेक पलले हामीलाई केही न केही सिकाएको हुन्छ र परिपक्व बनाएको हुन्छ।