दैनिक शब्दचित्र

जीवन एउटा यस्तो क्यानभास हो जहाँ समयको अदृश्य कुचोले हरेक दिन नयाँ रङ्गहरू भर्ने काम गर्छ। बिहानीको झुल्के घामसँगै जब आकाशको पूर्वी कुना लालीमाले भरिन्छ, तब एउटा नयाँ शब्दचित्र कोर्न सुरु हुन्छ। ओछ्यानबाट नब्युँझिँदै कानमा ठोकिने चराहरूको चिरबिर आवाज र टाढा कतै मन्दिरमा बजिरहेको घण्टको ध्वनिले मनमा एउटा अलौकिक शान्तिको सञ्चार गराउँछ। यो समय यस्तो हुन्छ जहाँ हिजोका सबै थकाइहरू मेटिएका हुन्छन् र भोलिका चिन्ताहरूले अझै डेरा जमाइसकेका हुँदैनन्। झ्यालको पर्दा हटाउँदा भित्र छिर्ने ताजा हावाको झोक्काले मानौँ भनिरहेको हुन्छ कि आजको दिन तिम्रो लागि एउटा नयाँ अवसर हो, यसलाई कसरी सजाउँछौ, त्यो तिम्रै हातमा छ।

सहरका गल्लीहरू बिस्तारै ब्युँझँदै जाँदा शब्दचित्रमा कोलाहलका रङ्गहरू थपिन थाल्छन्। दूधवालाको साइकलको घण्टी, पत्रिका फ्याँक्दा आउने आवाज, र चिया पसलमा सुनिने राजनीतिदेखि खेलकुदसम्मका गफगाफले एउटा जीवन्त चित्र प्रस्तुत गर्छन्। मानिसहरू हातमा झोला र मनमा जिम्मेवारी बोकेर आ-आफ्नो गन्तव्यतर्फ हतारिइरहेका देखिन्छन्। कसैलाई अफिस पुग्ने हतारो छ, कसैलाई विद्यालयको बस भेटाउने चिन्ता। यो दौडधूपभित्र हरेक अनुहारमा एउटा छुट्टै कथा लुकेको हुन्छ। कसैको आँखामा सपनाको चमक छ भने कसैको निधारमा सङ्घर्षका रेखा। तर यी सबै भिन्नताका बाबजुद सबैको साझा लक्ष्य एउटै हुन्छ—आजको दिनलाई अर्थपूर्ण बनाउनु।

मध्याह्नको टल्किने घामसँगै शब्दचित्र अलि गाढा र तातो हुन थाल्छ। सडकमा गुड्ने गाडीहरूको धुवाँ र हर्नको आवाजले सहरको व्यस्ततालाई उत्कर्षमा पुर्‍याउँछ। सरकारी अड्डादेखि निजी कार्यालयसम्म मानिसहरू कागज र कम्प्युटरको संसारमा हराइरहेका हुन्छन्। यही समयमा कतै निर्माण कार्य भइरहेको ठाउँमा मजदुरहरूले पसिना बगाइरहेका हुन्छन्। उनीहरूको निधारबाट चुहिएको पसिनाको थोपाले जमिनमा एउटा यस्तो चित्र कोर्छ, जसले मिहिनेत र इमानदारिताको गाथा गाउँछ। एउटा सानो रेस्टुरेन्टको कुनामा बसेर कफीको चुस्की लिइरहेको जोडीका लागि भने यो समय प्रेम र सामीप्यताको सुन्दर क्षण बनिरहेको हुन्छ। संसार एउटै भए पनि दृष्टिकोण र परिस्थितिका आधारमा हरेकको शब्दचित्र फरक-फरक भइरहेको हुन्छ।

जब सूर्य पश्चिमतिर ढल्किन थाल्छ र आकाशमा सुन्तला रङको चमक छाउँछ, तब शब्दचित्रमा शून्यता र विश्रामका रेखाहरू कोरिन्छन्। दिनभरिको कामबाट थकित भएका मानिसहरू आफ्ना घरतर्फ फर्कन थाल्छन्। चराहरू पनि आफ्ना गुँडतिर लाग्छन्। यो समय आत्मचिन्तनको समय हो। घरको कौसीमा बसेर अस्ताउँदो सूर्यलाई हेर्दै गर्दा मानिसले दिनभरि आफूले के गुमायो र के पायो भन्ने हिसाबकिताब गर्छ। सडकका बत्तीहरू एक-एक गर्दै बल्न थाल्छन् र सहरले एउटा नयाँ रूप धारण गर्छ। साँझको आरतीको सुगन्ध र घरघरबाट आउने खानाको बास्नाले वातावरणलाई पारिवारिक र न्यानो बनाइदिन्छ।

रातको सन्नटामा शब्दचित्र पूर्णताको नजिक पुग्छ। जूनको मधुरो प्रकाशमा सुतिरहेको संसारले एउटा मौन कथा भनिरहेको हुन्छ। दिनभरिको कोलाहल शान्त हुन्छ र मानिसहरू निद्राको काखमा अर्को एउटा नयाँ बिहानीको सपना देख्न थाल्छन्। यो समय भनेको हिजो र भोलिको सन्धि विन्दु हो। आजको पानामा जे-जति लेखियो, ती सबै इतिहास बनिसकेका हुन्छन्। कसैका लागि आजको दिन अविस्मरणीय रह्यो होला, कसैका लागि सामान्य त कसैका लागि निकै कठिन। तर समयको यो अनवरत यात्रामा हरेक दिनको एउटा आफ्नै महत्व हुन्छ। यी दैनिक शब्दचित्रहरू नै वास्तवमा हाम्रो जीवनका अंश हुन्, जसलाई सङ्गाल्दै जाँदा एउटा सिङ्गो महाकाव्य तयार हुन्छ। त्यसैले हरेक दिनका साना-साना पलहरूलाई महसुस गर्नु र तिनलाई प्रेमपूर्वक स्वीकार्नु नै जीवन जिउनुको असली मजा हो।