लुकाइएका आँसु

 

मलाई लाग्छ, मेरो आँखाको एउटा कुना सधैँ भारी भइरहन्छ, मानौँ त्यहाँ आँसुको एउटा ठूलो ताल नै जमेको छ। तर त्यो ताललाई कहिल्यै छचल्किन दिने अनुमति मलाई छैन। समाजले एउटी महिलालाई सधैँ 'धैर्य' र 'शक्ति' को प्रतिमूर्ति बनाउन खोज्छ, र यही शक्तिको प्रदर्शन गर्न मैले आफ्ना कतिपय पीडाहरूलाई भित्रभित्रै दबाउनुपरेको छ। म जब ऐनाको अगाडि उभिन्छु, म आफ्नो अनुहारमा आँसुका दागहरू होइन, बरु सन्तुष्टिको एउटा कृत्रिम जलप देख्न बाध्य हुन्छु। मानिसहरू भन्छन्, "तिमी त कति सहनशील छौ, तिमीलाई कहिल्यै दुःख परेको देखिँदैन।" उनीहरूलाई कसरी बुझाऊँ कि मेरो यो सहनशीलता मेरो रहर होइन, बरु एउटा यस्तो कैद हो जहाँ रुनुलाई कमजोरी र सम्झौतालाई महानता मानिन्छ। मेरा यी लुकाइएका आँसुहरू वास्तवमा मेरा ती सपनाहरू हुन्, जसलाई मैले समयको चक्रमा कतै बलि चढाइदिएँ।

भान्साको धुवाँ होस् वा कार्यक्षेत्रको तनाव, मलाई सधैँ एउटै कुरा सिकाइयो—तिम्रो अनुहारमा कसैले तिम्रो आँसु देख्न नपाओस्। त्यसैले त म कहिलेकाहीँ नुहाउँदा धाराको पानीसँगै आफ्ना पीडाहरू बगाउँछु, ताकि कसैले थाहा नपाओस् कि म रोएकी थिएँ। कहिलेकाहीँ सिरानीमा आफ्नो अनुहार लुकाएर रातभरि सुक्कसुक्क गर्छु, र बिहान उठ्दा फेरि त्यही 'आदर्श' नारीको भूमिकामा फर्किन्छु। यी आँसुहरू रगतभन्दा पनि गाढा हुन्छन् जस्तो लाग्छ, किनकि यिनले भित्रभित्रै मेरो आत्मालाई खिया पारिरहेका छन्। मेरो हाँसोले अरूको संसार त रङ्गीन बनाउँछ, तर मेरो आफ्नो भित्री संसार भने यी नबगेका आँसुहरूले गर्दा बिस्तारै धमिलो हुँदै गइरहेको छ। के मलाई आफ्नै घरमा, आफ्नै मान्छेहरूको अगाडि आफ्नो दुखाइ व्यक्त गर्ने अधिकार छैन? के मेरा आँसुहरू यति सस्तो छन् कि तिनले अरूको खुसीमा बाधा पुर्‍याउँछन् भनेर सधैँ लुकाइरहनुपर्ने?

अब म यो लुकाउने खेलबाट थाकिसकेकी छु। म चाहन्छु कि मेरा आँसुहरूले पनि आफ्नो बाटो पाऊन्। मलाई लाग्छ, रुनु भनेको हार्नु होइन, बरु आफू भित्रको मान्छेलाई जीवित राख्नु हो। म अब ती सबै बाँधहरू तोड्न चाहन्छु जसले मलाई एउटा 'भावहीन' पत्थर बनाउन खोज्दैछन्। म आफ्ना आँसुहरूलाई लुकाएर होइन, बरु ती आँसुका थोपाहरूमा आफ्नै सङ्घर्षको प्रतिबिम्ब हेर्न चाहन्छु। मलाई कसैको दया चाहिएको होइन, मलाई त केवल एउटा यस्तो ठाउँ चाहिएको हो जहाँ म आफ्नो कमजोरीलाई पनि गौरवका साथ स्वीकार्न सकूँ। मेरा लुकाइएका आँसुहरू अब मेरो कमजोरी होइनन्, बरु ती मेरो विद्रोहको प्रतीक बन्नेछन्। म अब मुस्कुराएर होइन, बरु आफ्ना आँसुहरूलाई साक्षी राखेर भन्न चाहन्छु—म पनि एउटा मान्छे हुँ, जसको मुटु छ र जसलाई दुख्दा रुने पूरा हक छ।