तिम्रो सम्झनाको बासस्थान

 समयको गोधूलि साँझमा जब म एकान्तसँग टोलाउन पुग्छु, मेरो मनको कुनै अनौठो कुनामा तिम्रो उपस्थितिको मधुर सरसराहट सुनिन थाल्छ। म सोच्ने गर्छु, आखिर तिमी मबाट कति टाढा छौ? तर जब आँखाहरू बन्द गर्छु, तब आभास हुन्छ तिमी त मेरो हरेक सासमा, मेरो हरेक धडकनमा र मेरो अस्तित्वको कण-कणमा बसोबास गरिरहेका छौ। तिम्रो सम्झनाको बासस्थान कुनै इँटा र माटोले बनेको भौतिक घर होइन, यो त मेरो चेतनाको त्यो पावन मन्दिर हो जहाँ केवल तिम्रो नामको सुवास फैलिरहन्छ। मानिसहरू भन्छन् कि सम्झनाहरू बितिसकेको समयको अवशेष मात्र हुन्, तर मेरो लागि तिम्रो सम्झना मेरो वर्तमानको ओत र भविष्यको सहारा बनेको छ। जब यो बाहिरी संसार निकै कोलाहलपूर्ण, निष्ठुरी र बिरानो लाग्न थाल्छ, म सुटुक्क मेरो भित्री मनको त्यो कुनामा प्रवेश गर्छु जहाँ केवल तिम्रो सम्झनाको बासस्थान छ। त्यहाँ नपुगी मेरो अशान्त मनले कहिल्यै विश्राम पाउँदैन। त्यहीँ पुगेपछि मात्र मैले महसुस गर्छु कि म अझै पनि पूर्ण छु, मभित्र अझै पनि मायाको उज्यालो बाँकी नै छ।

मेरो मनको त्यो सम्झनाको बासस्थान साँच्चै नै अद्भूत छ। त्यहाँ न त मौसमको कुनै सीमा छ, न त समयको कुनै पाबन्दी। त्यहाँ सधैँ एउटा न्यानो वसन्त छाइरहन्छ जहाँ तिम्रो मुस्कानका फूलहरू निरन्तर फुलिरहन्छन्। जब म अतीतका पानाहरू पल्टाउँछु, तिमीसँग बिताएका ती साना-साना पलहरू मेरो अगाडि जीवन्त भएर आउँछन्। तिमीले पहिलोपटक मलाई हेरेर मुस्कुराएको त्यो क्षण, त्यो पहिलो भेटको दोधार र लाज, अनि हाम्रा ती अनगिन्ती कुराकानीहरू—यी सबै मेरो सम्झनाको बासस्थानका अनमोल गहनाहरू हुन्। ती सम्झनाहरूलाई मैले मेरो मनको सबैभन्दा सुरक्षित कुनामा सजाएर राखेको छु ताकि संसारको कुनै पनि आँधीबेहरीले तिनलाई मेट्न नसकोस्। कहिलेकाहीँ म सोध्छु, के तिमीलाई पनि थाहा छ तिमी मभित्र कसरी एउटा अलग्गै दुनियाँ बनाएर बसेका छौ? तिम्रो अनुपस्थितिमा पनि तिम्रो उपस्थितिको यो गहन आभास नै मेरो जीवनको सबैभन्दा ठूलो सम्पत्ति बनेको छ। तिमी टाढा छौ तर तिम्रो सम्झना यति नजिक छ कि म हात बढाउँदा तिमीलाई नै छुइरहेको जस्तो भान हुन्छ।

हरेक रात जब आकाशमा ताराहरू मुस्कुराउँछन् र संसार निद्रामा हराउँछ, मेरो मनको त्यो बासस्थान अझ बढी उज्यालो हुन थाल्छ। शीतल हावाले जब मेरो झ्यालको पर्दालाई बिस्तारै हल्लाउँछ, मलाई लाग्छ तिमीले नै आएर मेरो कपाल सुम्सुम्याइरहेका छौ। तिम्रो त्यो स्पर्श, तिम्रो त्यो प्रगाढ माया, र तिम्रो आवाजको त्यो मिठास अझै पनि मेरो वरिपरि गुञ्जिरहन्छ। तिमीले भनेका ती साना-साना कुराहरू, तिम्रो त्यो सानो कुरामा रिसाउने बानी र फेरि तुरुन्तै मुस्कुराउने त्यो निर्दोषपन—यी सबै कुराहरूले मेरो सम्झनाको घरलाई सधैँ जीवन्त बनाएका छन्। मलाई लाग्छ, मानिसहरू भौतिक रूपमा छुट्टिएर जान सक्छन्, उनीहरूका बाटाहरू अलग हुन सक्छन्, तर यदि माया साँचो छ भने सम्झनाको बासस्थान कहिल्यै भत्किँदैन। यो त झन् दिनप्रतिदिन बलियो र गहिरो हुँदै जान्छ।

कहिलेकाहीँ जीवनको यो कठिन यात्रामा म थाक्छु, निराश हुन्छु र एक्लोपनले मलाई घेर्न थाल्छ। तर जब म मेरो भित्री बासस्थानमा पुग्छु, त्यहाँ तिम्रो सम्झनाले मलाई अँगालो हाल्छ। तिम्रो सम्झनाले मलाई भन्छ कि म एक्लो छैन, तिमी जुनसुकै रूपमा भए पनि सधैँ मेरो साथमा छौ। तिम्रो त्यो सम्झना मेरो लागि एउटा न्यानो ओछ्यान जस्तै हो जहाँ म मेरा सबै पीडाहरू बिर्सेर केही बेर सुस्ताउन सक्छु। त्यहाँ मलाई कुनै डर छैन, कुनै संकोच छैन। म त्यहाँ निर्धक्क भएर आफ्ना भावनाहरूसँग खेल्न सक्छु, तिमीसँग मनका कुराहरू गर्न सक्छु। मलाई लाग्छ, तिम्रो सम्झना मेरो आत्माको त्यो चौतारी हो जहाँ पुगेपछि मेरो जीवनका सबै थकानहरू मेटिएर जान्छन्।

यो बासस्थान केवल अतीतको स्मृति मात्र होइन, यो त मेरो बाँच्ने आधार हो। दिनको उज्यालोमा मानिसहरूको भीडमा हुँदा पनि मेरो ध्यान निरन्तर त्यही बासस्थानतिर खिचिरहन्छ। म बाहिर जे जति गरे पनि, जति नै व्यस्त रहे पनि मेरो एउटा हिस्सा सधैँ तिम्रो सम्झनामै अल्झिरहेको हुन्छ। मानिसहरू सोध्छन्, तिम्रो आँखामा त्यो अनौठो चमक र ओठमा त्यो रहस्यमयी मुस्कान कसरी आउँछ? उनीहरूलाई के थाहा, मभित्र तिम्रो सम्झनाको एउटा सिङ्गो संसार बसोबास गर्छ जहाँ म हरेक क्षण तिमीसँगै बाँचिरहेको हुन्छु। तिम्रो सम्झनाले मलाई मायाको वास्तविक अर्थ सिकाएको छ। यसले मलाई सिकाएको छ कि माया केवल पाउनु वा साथमा हुनु मात्र होइन, माया त कसैलाई आफ्नो मनको सबैभन्दा उच्च स्थानमा राखेर निरन्तर महसुस गरिरहनु हो।

समयको नदी निरन्तर बगिरहन्छ, मानिसहरू आउँछन् र जान्छन्, परिस्थितिहरू बदलिन्छन्, तर तिम्रो सम्झनाको यो बासस्थान सधैँ अचल र अमर रहनेछ। यसमा कुनै परिवर्तन आउने छैन, यसको उज्यालो कहिल्यै धमिलो हुने छैन। यो बासस्थान मेरो अन्तिम सासम्म पनि यसरी नै सुवासित भइरहनेछ। यदि कहिले मेरो अस्तित्व नै समाप्त भयो भने पनि, मलाई विश्वास छ कि मेरो आत्माको कुनै न कुनै कुनामा तिम्रो सम्झनाको यो दिव्य ज्योति जलिनै रहनेछ। तिमी जहाँ भए पनि, जसरी भए पनि, मेरो मनको यो पवित्र मन्दिरमा तिमी सधैँ मेरो मायाको ईश्वर बनेर बसिरहने छौ। मेरो जीवनको हरेक पल, मेरो हरेक अनुभूति र मेरो यो सिङ्गो अस्तित्व तिम्रो सम्झनाको यो सुन्दर बासस्थान प्रति सधैँ ऋणी रहनेछ।