रङ्गीन प्रेम

 यो कथा केवल दुई जना व्यक्तिहरूको होइन, यो मेरो आफ्नै मनको त्यो नसोचिएको र नदेखिएको कुनाको कथा हो जहाँ प्रेमले हजारौँ रङहरू बदलेर मेरो अस्तित्वलाई छामेको थियो। प्रेम भन्ने शब्द सुन्दा सुरुमा मलाई एउटा सामान्य भावना जस्तो लाग्थ्यो, तर जब यो मेरो जीवनमा आयो, यसले मेरो आँखा अगाडिका सबै रङहरू परिमार्जित गरिदियो। प्रेम कहिल्यै एउटै रङको हुँदैन रहेछ, यो त मौसम जस्तै बदलिने, इन्द्रेणी जस्तै फैलिने र कहिलेकाहीँ गहिरो अँध्यारो जस्तै बाक्लो पनि हुने एउटा रङ्गीन संसार रहेछ।

सुरुका दिनहरू सम्झिन्छु, जब प्रेम भर्खरै मेरो मनमा पलाउँदै थियो। त्यो समयको प्रेम गुलाबी रङको थियो, कलिलो, कोमल र पूर्णतया निष्पाप। त्यो गुलाबी रङमा कुनै चलाखी थिएन, कुनै स्वार्थ थिएन, केवल एउटा अनौठो उत्साह र मुटुको ढुकढुकी मात्र थियो। जब जब उसको सम्झना आउँथ्यो, ओठमा एउटा सानो मुस्कान आफैँ सजिएर आउँथ्यो। बिहानको सिरसिरे हवामा पनि उसको सुवास भेटिए जस्तो लाग्थ्यो। त्यो गुलाबी आभाले मेरोवरिपरिको संसारलाई यति सुन्दर बनाइदिएको थियो कि मलाई लाग्थ्यो जीवन भन्नु नै केवल मुस्कुराउनु र कसैको पर्खाइमा दिनहरू बिताउनु हो। त्यो गुलाबी रङले मलाई पहिलोपटक सिकाएको थियो कि कसैलाई निस्वार्थ रूपमा मन पराउनुको आनन्द कति मीठो हुन्छ।

तर समय सधैँ एउटै रङमा रोकिएर बस्दैन। बिस्तारै त्यो गुलाबी आभाले एउटा गहिरो र उग्र रङ लियो, रातो रङ। रातो रङ, जो आकर्षण, समर्पण र उत्कट चाहनाको प्रतीक हो। त्यो बेला प्रेम केवल एउटा सम्झना वा मुस्कानमा सीमित रहेन, त्यो त मेरो हत्केलाको तातो, मेरो सासको गति र मेरो आँखाको तिर्खा बन्यो। उसलाई हेरिरहूँ, उसैलाई सुनिरहूँ र उसका हरेक शब्दहरूलाई मेरो मुटुको ढुकढुकीमा सजाइराखूँ भन्ने तीव्र चाहना मभित्र जागेको थियो। त्यो रातो रङ यति बलियो थियो कि त्यसले मलाई आफ्ना सबै डर र हिचकिचाहटहरू बिर्सन बाध्य पार्यो। जब हामी सँगै हुन्थ्यौँ, संसारका सबै कुराहरू अझ तीव्र, अझ स्पष्ट देखिन्थे। त्यो केवल दुई शरीरको निकटता थिएन, त्यो त दुईवटा आत्माहरू एकअर्कामा समाहित हुने उत्कट चाहना थियो। रातो रङको त्यो प्रेमले मलाई महसुस गरायो कि जब मान्छे प्रेममा पूर्ण रूपमा डुब्छ, उसले आफ्नो सम्पूर्ण अस्तित्व नै अर्काको नाममा सुम्पिन सक्छ।

अनि बिस्तारै त्यो रातो रङको आँधी साम्य हुँदै गयो र त्यसको ठाउँ नीलो रङले लियो। नीलो रङ, जो शान्त छ, गहिरो छ र असीम छ। नीलो रङको प्रेममा त्यो सुरुवाती रातो रङको उकुसमुकुस वा छटपटी थिएन, तर त्यसमा एउटा विशाल विश्वास र शान्ति थियो। जसरी गहिरो समुद्र बाहिरबाट शान्त देखिन्छ तर भित्र विशालता बोकेको हुन्छ, हाम्रो प्रेम पनि त्यस्तै भयो। अब हामीलाई घण्टौँसम्म बोलेर मात्र प्रेम व्यक्त गरिरहनु पर्दैनथ्यो। मौनतामा पनि हामी एकअर्काको भाषा बुझ्न सक्ने भइसकेका थियौँ। एकअर्काको आँखामा हेरेर मात्रै मनको पीडा वा खुसी पहिल्याउन सक्ने त्यो क्षमता नीलो रङको देन थियो। त्यो शान्त नीलो प्रेमले मलाई बुझायो कि प्रेम भनेको सधैँ हल्ला गरिरहने लहर मात्र होइन, यो त तल पिँधमा शान्त भएर बगिरहने गहिरो जलप्रवाह पनि हो।

तर प्रेम सधैँ घाम लागिरहने आकाश जस्तो सुन्दर र सफा मात्र कहाँ हुन्छ र। जब जीवनमा असमझदारी, शङ्का र दूरीहरू पसे, प्रेमले कालो र खरानी रङ ग्रहण गर्यो। त्यो खरानी रङको समय मेरो जीवनको सबैभन्दा कठिन समय थियो। जब बोलीमा तिखोपन आउन थाल्यो, जब ससाना कुराहरूमा पनि मनमुटाव हुन थाल्यो, तब मलाई लाग्यो प्रेम त मलाई सिध्याउन आएको एउटा विषालु आँधी मात्र रहेछ। खरानी रङले मेरो मनमा शङ्काका काला बादलहरू मडारिदियो। म सोच्थेँ, के त्यो गुलाबी र रातो रङ केवल एउटा भ्रम मात्र थियो? के मान्छेहरू यति सजिलै बदलिन्छन्? त्यो अँध्यारो रङले मलाई रातभरि सुत्न दिएन, आँखाबाट आँसुका धाराहरू बगाइदियो र मनलाई यति धेरै थिलथिलो बनाइदियो कि मलाई आफ्नै भावनाहरूसँग डर लाग्न थाल्यो। तर पछि मैले बुझेँ, त्यो खरानी रङ पनि प्रेमकै एउटा अनिवार्य हिस्सा रहेछ। अँध्यारो नभई उज्यालोको महत्त्व नबुझिए जस्तै, त्यो पीडा र छटपटी नभई प्रेमको गहिराइ नाप्न सकिँदैन रहेछ।

पीडाको त्यो अँध्यारो सुरुङबाट बाहिर निस्किएपछि प्रेमले पहेंलो र हरियो रङको नयाँ रूप लियो। हरियो रङ, जसले नवजीवन र हुर्काइको सङ्केत गर्छ। त्यो अँध्यारो समयले हामीलाई एउटा ठूलो पाठ सिखाएको थियो— परिपक्वताको पाठ। हामीले बुझ्यौँ कि प्रेम भनेको अर्कालाई आफ्नो इच्छा अनुसार बदल्नु होइन, बरु उसलाई जस्तो छ त्यस्तै स्वीकार गर्नु हो। हरियो रङको प्रेममा क्षमा थियो, धैर्य थियो र एकअर्कालाई बुझ्ने परिपक्वता थियो। पहेंलो रङले जीवनमा फेरि एउटा न्यानो घामको किरण लिएर आयो। त्यो पहेंलो रङमा एउटा आशा थियो कि जुनसुकै परिस्थिति आए पनि हामी एकअर्काको हात समातेर अगाडि बढ्न सक्छौँ। यो रङले हाम्रो सम्बन्धलाई केवल एउटा भावनाबाट उठाएर एउटा दरिलो जगमा उभ्याइदियो जहाँ विश्वास र सम्मान मुख्य स्तम्भ बनेका थिए।

अहिले आएर जब म पछाडि फर्केर हेर्छु, मलाई महसुस हुन्छ कि प्रेम कहिल्यै पनि एउटै स्थिर रङमा बसिरहँदैन। यो त एउटा निरन्तर बगिरहने रङहरूको नदी हो। कहिले यसमा उत्साहको सुन्तला रङ मिसिन्छ, कहिले समर्पणको सेतो रङ, त कहिले विछोड र डरको वैजनी रङ। प्रेमको सुन्दरता नै यसको यो बहुरङ्गी रूपमा छ। यदि प्रेममा केवल गुलाबी रङ मात्र भइदिएको भए यो सायद केही समयमै फिक्का र बोरिङ हुन्थ्यो होला। यदि यसमा केवल रातो रङ मात्र भइदिएको भए यसले मान्छेलाई जलाएर राख बनाउँथ्यो होला। र यदि यसमा अँध्यारो वा खरानी रङ नभइदिएको भए मान्छेले कहिल्यै पनि धैर्य र क्षमाको मूल्य बुझ्दैनथ्यो होला।

प्रेमले मलाई जीवनका हरेक रङहरूलाई मज्जाले जिउन सिकाएको छ। यसले मलाई रुन पनि सिकाएको छ, हाँस्न पनि सिकाएको छ, र सबभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, मलाई एउटा पूर्ण मान्छे बनाएको छ। आज म दाबीका साथ भन्न सक्छु कि प्रेम कुनै तयारी पोशाक जस्तो होइन जुन सबैलाई एउटै नापमा ठिक होस्। यो त प्रत्येक व्यक्ति अनुसार, समय अनुसार र परिस्थिति अनुसार आफ्नो रङ बदल्ने एउटा अनौठो क्यान्भास हो।

मेरो मनको क्यान्भासमा कोरिएका यी रङहरू अब कहिल्यै मेटिने छैनन्। ती रङहरूले मेरो आत्मालाई यसरी सजाएका छन् कि अब मलाई अँध्यारोसँग पनि डर लाग्दैन र उज्यालोमा अति मातिएर माथि उड्न पनि मन लाग्दैन। प्रेमको यो रङ्गीन यात्रामा मैले पाएका चोटहरू र मैले महसुस गरेका खुसीहरू दुवै मेरा लागि उत्तिकै बहुमूल्य छन्। यो बहुरङ्गी प्रेम नै मेरो पहिचान हो, मेरो अस्तित्व हो र मेरो जीवनको सबैभन्दा सुन्दर सत्य हो। म आज पनि ती सबै रङहरूलाई उत्तिकै प्रेम गर्छु, किनकि ती रङहरू नभइदिएको भए म आज जे छु, त्यो कहिल्यै बन्न सक्ने थिएन। प्रेम साँच्चै नै एउटा रङ्गीन महासागर हो, र म त्यसै महासागरको एउटा सानो थोपा भएर यसका हरेक रङहरूमा पोखिरहन चाहन्छु।